Δεν έχω να παραθέσω κάποια στοιχεία που να το αποδεικνύουν. Βρίσκομαι όμως σε μια ηλικία που το ζήτημα του επαγγελματικού προσανατολισμού είναι το κυρίαρχο. Στις συζητήσεις, σχετικά με το ποια θα ήθελες να είναι η δουλειά σου, έχω ακούσει πράγματα που μ' έκαναν να μη θέλω να έχω αυτιά. Απόψεις όπως:
- "Θέλω" ή "Οι γονείς μου λένε" να "μπω κάπου στο δημόσιο". Για να έχω τις διακοπές μου, να βολεύομαι και να πάρω και μια σύνταξη.
- "Δεν με νοιάζει". Κάτι που να υποφέρεται μέχρι να βγω στη σύνταξη.
- Να έχω μια σίγουρη δουλειά και μετά να γίνω συνταξιούχος.
- Εισοδηματίας ή συνταξιούχος.
Και σχετικά με το πώς θα ήθελες να είναι η δουλειά σου:
- Ξεκούραστη και να κρατάει λίγο.
- Να προσφέρει ελεύθερο χρόνο για να ασχολούμαι μ' αυτά που μ'αρέσουν τότε.
Δηλαδή πλέον, δεν συμβαίνει, δεν τα φέρνει η ζωή να κάνεις κάτι που δεν σ' ευχαριστεί. Το έχουμε σίγουρο και ψάχνουμε να βρούμε διεξόδους. Μία διέξοδος πολή καλή σήμερα, ένα διάστημα να κάνεις ό,τι σε χαροποιεί έχει φτάσει να'ναι η σύνταξη.