Με όλα όσα γίνονται, δεν ξέρω αν οι ρόλοι όπως τους έχουμε στερεοτυπικά στο μυαλό μας έχουν νόημα ή έχουν κάνει τεράστιο κακό. Νομίζω ότι για να λειτουργήσει όμορφα μια οικογένεια πρέπει να υπάρχει ισότητα στα πάντα, αρμονία, συζήτηση. σεβασμός. Και οι δυο γονείς να προσφέρουν εξίσου. Συνήθως βλέπουμε τη μητέρα να σηκώνει τα βάρη του μεγαλώματος του παιδιού και του νοικοκυριού κι ο πατέρας να ναι ο κουβαλητής. Αυτό το στερεοτυπικό μοτίβο νομίζω ότι οδηγεί σε τεράστια αδιέξοδα τη σχέση του ζευγαριού, καθώς η γυναίκα καταπιέζεται τρομερά να τα φέρει όλα εις πέρας κι ο άντρας χάνει την επαφή μαζί της γιατί δεν υπάρχει αντικειμενικά χρόνος για να είναι μαζί ως ζευγάρι και ψάχνεται αλλού. Αντιθέτως πιστεύω ότι ο άντρας που είναι ενεργός πατέρας και προσφέρει και στις δουλειες του σπιτιού, δείχνοντας έτσι ότι σέβεται τη σύντροφό του και θέλει να την ξεκουράσει, δημιουργεί ένα κλίμα ισορροπίας και σταθερότητας για να χτιστεί όμορφα μία υγιής οικογενειακή σχέση. Μοίρασμα και συμμετοχή στα πάντα. Αυτη είναι η λύση κατ' εμέ. Αλλιώς υπάρχουν νεύρα, γκρίνιες, απωθημένα, απιστίες. Το θέμα όμως είναι να το θέλει ένας άντρας, να θέλει να είναι ενεργός πατέρας και στοργικός σύντροφος. Αν κάνεις απλώς οικογένεια γιατί πέρασε τα 35 και θέλει να αντικαταστήσει τη μάνα του με μία γυναίκα, τότε σκούρα τα πράγματα..
Αυτό το στερεοτυπικό μοτίβο δεν οδηγεί σε κανένα αδιέξοδο, και αντιθέτως αποτελεί την βέλτιστη οικονομικά λύση, καθώς είναι ένα πανάρχαιο μοντέλο, το οποίο λέγεται καταμερισμός της εργασίας και εξειδίκευση. Αυτό που οδηγεί τα ζευγάρια στα αδιέξοδα είναι το γεγονός πως δεν υπάρχει μεταξύ τους επικοινωνία, υπάρχουν ατζέντες, απωθημένα, και όλα μπαίνουν κάτω από τα χαλιά αντί να λύνονται.
Πρώτα απ'όλα, οποία γυναίκα καταπιέζεται τρομερά να φέρει εις πέρας το μεγάλωμα των παιδιών της, κακώς έκανε παιδιά. Δεν μπορώ να καταλάβω δηλαδή για ποιο λόγο κάνει παιδιά κάποια αν θεωρεί το να τα μεγαλώνει καταπίεση.
Δεύτερον, όταν δύο άτομα πρέπει να κάνουμν το 50% από όλα για να λειτουργεί μια σχέση, αυτό είναι μια καραμπινάτη ένδειξη πως δεν υπάρχει καμία απολύτως επικοινωνία. Φαντάσου να πας σε μια επιχείρηση και όλοι υπάλληλοι να κάνουν ακριβώς το ίδιο κομμάτι μιας δουλειάς, διότι αλλιώς αρχίζουν και τρώγονται. Την Δευτέρα εισαι αποθηκάριος, την Τρίτη λογιστής, την Τετάρτη οδηγός, την Πεμπτη ταμίας, και την Παρασκευή διευθυντής. Σουρεαλ σενάριο που οδηγεί στην χρεοκοπία, αλλά όταν μιλάμε για μια οικογένεια αυτό για κάποιο θεωρείται το βέλτιστο και επιθυμητό...
Τρίτον, όχι κορίτσια. Το να πλένει ο άντρας πιάτα και να μαγειρεύει δεν αποτελεί ένδειξη σεβασμού στη γυναίκα, και αν πραγματικά το πιστεύετε αυτό κουβαλάτε ακόμη κάποια πάρα πολύ γερά κόμπλεξ κατωτεροτητας. Το να πλένεις και να μαγειρεύεις είναι αγγαρείες, όπως ακριβώς αγγαρεία είναι να πηγαίνεις το πρωί στην δουλειά για να έχεις να φας. Κάποιος πρέπει να τις κάνεις λοιπόν και σε ένα σπίτι όπου κατοίκουν νοημοντα όντα βρίσκουν έναν τρόπο όλες αυτές οι αγγαρείες να γίνονται με τον γρηγοροτερο και πιο αποτελεσματικό τρόπο, ώστε να μην χάνουν και οι δύο χρόνια από τη ζωή τους κανόντας αγγαρείες. Και αυτος ο τρόπος δεν εμπεριέχει μέσα παράγοντες όπως "πρέπει ο καθένας να κάνει Χ% από κάθε πράγμα, γιατί αλλιώς δεν σέβεται τον άλλο". Αυτά είναι χαζομάρες, αναποτελεσματικοτητες και απομεινάρια διαφόρων κόμπλεξ.
Όσον αφορά τώρα τη δουλειά. Το τεράστιο πλεονέκτημα που έχει μια οικογένεια στην οποία υπάρχουν διακριτοι ρολόι είναι πως ο καθένας μπορεί να αφοσιωθεί σε ένα συγκεκριμένο ρόλο και να γίνει πάρα πολύ καλός σε αυτόν.
Ας πιάσουμε πρώτα την δουλειά. Ένα μεγάλο μειονεκτημα που έχουν όλοι οι 35+ στις δουλειές είναι πως είναι παντρεμενοι και έχουν οικογένειες με αποτέλεσμα να μην μπορούν πολλές φορές να αναλάβουν τις ευθύνες που χρειάζεται, να κάνουν τις υπερωρίες που χρειάζεται, να κάνουν το έξτρα learning που χρειάζεται για να κυνηγήσουν κάτι καλύτερο κ.ο.κ και όταν αναγκάζονται να τα κάνουν, υποφέρει η οικογένεια τους, γιατί στο σπίτι όλα αποδιοργανωνονται. Όπως κάθε τι στον κόσμο έτσι και στις δουλειές ισχύει το γεγονός πως όποιος καταφέρει να ξεφύγει από τον μέσο όρο και να γίνει καλός σε κάτι, αρχίζει μετά να έχει εκθετικες αποδώσεις στον κόπο του. Για να γίνεις καλός όμως σε κάτι πρέπει να μπορείς να αφοσιωθείς απερισπαστα σε αυτό, και να μπορείς να αφιερώσεις τον έξτρα χρόνο που χρειάζεται όταν χρειάζεται, για να αρπάξεις τις καλές ευκαιρίες όταν αυτές παρουσιαστούν. Όταν λοιπόν είσαι ο υπάλληλος του 1000ρικου και παντρευεσαι και μια γυναίκα που είναι υπάλληλος του 1000ρικου και κανετε οικογένεια και είστε 50-50 γιατι οτιδήποτε άλλο είναι λάβα, στο 1000αρικο θα μείνετε και οι δύο, γιατι πολύ απλά θα σας είναι αδύνατον να κάνετε τις θυσίες που απαιτούνται για κάτι παραπάνω με αυτό τον συνδιασμο. Όταν ο ένας θα βρει μια καλύτερη θέση, που θα απαιτεί μετακόμιση και παραπάνω ώρες εργασίας, δεν θα μπορεί να φύγει ο άλλος από την δουλειά του, ή να δουλέψει λιγότερο και να προσέχει τα παιδιά κτλ κτλ κτλ με αποτέλεσμα την δουλειά αυτή να την πάει κάποιος άλλος, συνήθως άγαμος.
Εγκλοβιζεται λοιπόν σταδιακά το ζευγάρι σε μια κατάσταση πολυ χαμηλής ευελιξίας και πληρώνει το τίμημα, δηλαδή να δουλεύουν εν τέλει πολύ περισσότερο αθροιστικά με λιγότερες αποδοχές.
Και ας πάρουμε τώρα και το σπίτι. Όταν και οι δύο δουλεύουν 9 ώρες την μέρα και τρώνε άλλη μιάμιση ώρα στις ετοιμασίες και τα πέρα δώθε, πως μετά όταν γυρνάνε σπίτι θα εντάξει με τα παιδιά τους; Ποτέ θα μαγειρεψουν, τι θα μαγειρεψουν, πότε θα καθαρίσουν, πότε θα ασχοληθούν με τα παιδιά, πότε θα ασχοληθούν με τον εαυτό τους, πότε θα ασχοληθούν με την σχέση τους, πότε θα αφιερώσουν τον έξτρα χρόνο που χρειάζεται για να βρουν καλύτερη δουλειά, τι θα γίνει όταν τα παιδιά αρρωστήσουν, τι θα γίνει όταν ο ένας από τους δύο αρρωστήσει κ.ο.κ; Η απάντηση είναι ο χαμός.
Ας δούμε και ένα σπίτι τώρα με διακριτους ρόλους. Ας πάρουμε έναν άντρα που δουλεύει, και έχει μια γυναίκα που έχει ανάβει το σπίτι. Αυτός ο άντρας η μόνη έγνοια που έχει στο κεφάλι του είναι η δουλειά. Έχει την πολυτέλεια να δουλέψει και 15 ώρες τη μέρα αν και όταν χρειαστεί, διότι όλα στο σπίτι είναι ταιριασμενα. Έχει την πολυτέλεια όταν του παρουσιαστεί η καλή ευκαιρία που θα αλλάξει την ζωή όλων, να την κυνηγήσει, να σηκώσει όλη την οικογένεια και να μετακομίσουν αν χρειαστεί, διότι κάνεις άλλος στο σπίτι δνε έχει εξωτερικές ευθύνες και κολυματα. Όταν γυρνάει σπίτι του, μπορεί να αφιερώσει το χρόνο που έχει ελεύθερο για να παίξει και με τα παιδιά του και με τη γυναίκα του
αντί να πρέπει να βάλει πληντυριο και να απλώσει ρούχα.
Από την άλλη μια γυναίκα που δεν δουλεύει καταρχάς και προτιστως γλιτώνει την σκλαβια, και το απίστευτο άγχος και κουράση που φέρνουν όλες οι σοβαρές δουλειές. Κάθε μέρα που ξυπνάει κάνει το πρόγραμμα της όπως εκείνη το θέλει, έχει το χρόνο που χρειάζεται να φροντίσει τα παιδιά, να πάει σε συγκεκριμένα μαγαζιά για να πάρει καλύτερης ποιότητας πραγματα και φτηνότερα αντί απλά να πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς που βολεύει γιστι είναι κοντά, μπορεί να κάνει τις δουλειές στο σπίτι οπότε εκείνη θέλει, να φροντίσει τα παιδιά όταν αρρωσταινουν, να μαγειρέψει σωστά, να περιποιηθει τον εαυτό της, και γενικά έχει μια τεράστια ευελιξία κινήσεων στην διάθεση της, μέσα από τις οποίες δίνει και αντίστοιχα στον άντρα της τα περιθώρια που εκείνος χρειάζεται για κάνει το κάτι παραπάνω στην δουλειά του.
Το 50-50 λοιπόν είναι απλά μια μετριότητα και ο πιο εύκολος και "δίκαιος" τρόπος να γινει κάτι, αλλά εκεί που καταλήγει εν τέλει είναι να τα φορτώνεται όλα ο ένας για διαφόρους λόγους, στην γκρίνια, στο να κατηγορεί ο ένας τον άλλο κ.ο.κ. Όπου λαλούν πολλοί κοκκοροι αργεί να ξημερώσει.
Ο λόγος τώρα που έχει επικρατήσει αυτό το ηλιθιο 50 50 είναι επειδή οι γυναίκες μεγαλώνουν σήμερα καταπίνοντας τον ανεκδιήγητο σανό πως αν δεν δουλεύει κάποια και δεν είναι οικονομικά ανεξάρτητη είναι γυναικούλα, σπιτωμενη, κατώτερο ον, αμόρφωτη, κλεισμένη στο σπίτι, στο έλεος του μαλακα, κτλ κτλ όλα πολύ ωραίες απόψεις που καλλιεργησε η προηγουμενη γενιά των καταπιεσμενων γυναικών που παντρεύτηκαν διαφορους μαλακες, και οι οποίες νόμισαν πως το πρόβλημα ήταν το ότι δεν είχαν δικά τους λεφτά και όχι το ότι παντρεύτηκαν μαλακες.
Όποια έχει ακούσει στην ζωή της "τι μιλάς εσύ δεν έφερες δεκάρα στο σπίτι", "δούλεψες καμία μέρα να δεις πως βγαίνει το ψωμί;", "όλη μέρα γάμιεμαι στη δουλειά και εσύ κάθεσαι σπίτι" έχει παντρευτεί απλά μαλακα. Δεν φταίει λοιπόν το πρότυπο, το πρότυπο είναι μια χαρά. Φταίει το ότι πάνε να το δουλέψουν άτομα που είναι μαλακες.
Οταν δεν μπορείς να βασιστείς με ουσιαστικό τρόπο στο άτομο που επέλεξες να κάνεις παιδιά μαζί του και κρατάς πισίνες, τότε έχεις επιλέξει το λάθος άτομο, και λυπάμαι που το λέω, αλλά επειδή όλοι οι άνθρωποι έχουμε την τάση να προβάλλουμε τον εαυτό μας στους άλλους, οι άνθρωποι που εν τέλει φοβούνται τις λαδιες είναι και όσοι θα τις κανανε οι ίδιοι δωθείσης την ευκαιρίας.
Οι μέτριες και "ασφαλείς" λύσεις, παράγουν και μέτρια αποτελέσματα. Αλλά υποθέτω πως το μέτριο αποτέλεσμα είναι τις περισσότερες επιθυμιτο.
Το γελοίο είναι πως αναπαραγεται συνεχώς το "πρέπει να είσαι συνειδητοποιημενος όταν πας να κανεις οικογένεια, όχι να το κάνεις απλά για να το κάνεις, όπως όλοι οι άλλοι" και μετά από αυτό πετάγεται και κάποια ρήση για 50-50 και σεβασμους και σκάω στα γέλια με την τόση συνειδητοποίηση.
