Το να παίρνει κανείς το μέρος του εχθρού του φίλου του σε μια διαφωνία φαινομενικά για λόγους δικαίου, έχει ως αποτέλεσμα την ενίσχυση της δικής του δημόσιας εικόνας υπό το κόστος της μείωσης της εικόνας του φίλου και του δεσμού. Το ότι γίνεται για το καλό του φίλου (συμμόρφωση) αποτελεί περαιτέρω virtue signaling, καθώς χρησιμοποιείται η γενική αίσθηση περί δικαίου για την δικαιολόγηση της οπορτουνιστικής προδοσίας.
Το να υπερασπίζεσαι έναν φίλο όταν έχει άδικο ώστε να μην εκτεθεί, έχει ως αποτέλεσμα την ενίσχυση της φιλίας, υπό το κόστος της δημόσιας εικόνας του προστάτη, καθώς επιδεικνύει αντικομφορμιστική συμπεριφορά και άρα πλέον είναι εκτεθειμένος στο να τον που κλικαδόρο, άδικο, κτλ.
Λογικό να ενοχλεί. Το όλο concept της φιλίας βασίζεται εν μέρει στο γεγονός πως δυο άτομα αποφασίζουν να συνασπιστούν, δηλαδή να φέρει ο ένας προσωπικό κόστος για την προστασία του άλλου από τρίτους, όταν αυτό κριθεί απαραίτητο. Ο συνετισμός γίνεται μετά κατ ιδίαν, και όχι στα μάτια του εχθρού.
Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική φυσικά, και μερικές φορές είναι καλύτερο ο φίλος να μένει αβοήθητος όταν τον τρώει ο κώλος του, αλλά όταν γίνεται σκληρωτικά και πάντα, είναι ξεκάθαρα signaling.