Το μόνο πράγμα που μπορώ να δεχτώ ως κόρη καρκινοπαθους, να γίνει σε ιδιωτικό νοσοκομείο, είναι οι ακτινοβολίες, και κάποιο χειρουργείο γιατί τώρα με την πανδημία έχουν πάει όλα πολύ πίσω.
Για ο,τι άλλο, υπάρχουν διαμάντια στο δημόσιο, απλά δεν τα βρήκες εσύ και ο μπαμπάς. Εμείς πηγαίνουμε την οστεομυελικη της μητέρας μου στον Ευαγγελισμό και σε 3 εβδομάδες είναι έτοιμη, και επειδή ο γιατρός της ξέρει την γιατρό στο εργαστήριο, έχουμε πάντα πρώτα αποτελέσματα από την πρώτη εβδομάδα.
Γενικά στο δημόσιο υπάρχουν διαμάντια αρκεί να τα βρεις. Εγώ απο παιδί εχω σπάνια ασθένεια που μόνο στο Αγλαΐα Κυριακού μπόρεσαν να διαγνώσουν. Δεν έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί στα "καλά ιδιωτικά μαιευτήρια" όταν παθαίνει κάτι το μωρό κατευθείαν δεν παίρνουν ευθύνη και τα στέλνουν στο Παίδων;
Επειδή έχω 20 χρόνια που είμαι στα νοσοκομεία, και έχω συναντήσει διάφορους γιατρούς (ιδιώτες, στρατιωτικούς, δημοσιους), σαν τον γιατρό που έχει δουλέψει σε δημόσιο νοσοκομείο δεν υπάρχει. Από άποψη εμπειρίας πάντα. Οι στρατιωτικοί είναι καλοί για επεμβάσεις (ειδικά νευροχειρουργικες) όμως για αλλά πράγματα η έλλειψη εμπειρίας επειδή δουλεύουν με συγκεκριμένες ηλικίες φαίνεται.
Είχα πάει σε έναν τις προάλλες και ούτε το όνομα της πάθησής μου δεν ήξερε, διευθυντής και όλας σε ένα από τα στρατιωτικά της Αθήνας, παρόλο που πήγα σε απογευματινά με πληρωμή δεν μου πήρε ούτε χρήματα επειδή δεν μπορούσε να με εξυπηρετήσει
, πήγα βρήκα ευτυχώς ιατρό από το Αιγινήτειο.
