Σε ορισμένες χώρες του Εξωτερικού, το κράτος φορολογεί με διαφορετικά κριτήρια ( δηλαδή σε υψηλότερη κλίμακα), εκείνους που πραγματοποιούν ιδιοκατοίκηση. Επιπλέον, αν κάποιο παιδί που φεύγει από το σπίτι του, δεν έχει την οικονομική δυνατότητα, έχει ένα κράτος να το στηρίζει στην ενοικίαση ακινήτου.
Δυστυχώς, στη χώρα μας δεν υπάρχει αυτη η δυνατότητα, και τα ακίνητα, μεταβαίνουν από τη μια γενιά στην άλλη με τη κληρονομιά. Ίσως και γι αυτό υπάρχει το φαινόμενο της υψηλής ανεργίας στη χώρα μας, όπου σε μερικά σημεία λογίζεται και ως αεργία. Για παράδειγμα αν κάποιος που δεν έχει ορεξη να εργαστεί, έχει δικό του σπίτι, και μένει με τους γονείς του, "κάθεταi" στη λογική ότι έχω δικό μου σπίτι και τους γονείς μου να με συντηρούν. Δεν θα ήταν το ίδιο όμως, αν μεγάλωνε στο ενοίκιο, τα έξοδα έτρεχαν και θα έπρεπε να δουλεύει και εκείνος.
Άρα η ιδιοκατοίκηση και το γεγονός ότι έχει κάποιος δικό του σπίτι, τον κάνει λίγο χαλαρό με τη κακή έννοια, εν απουσία πάντως ενός κράτους, που δεν δίνει τη δυνατότητα σε ένα νεο να ανοίξει τα φτερά του, εφοσον δεν έχει την οικονομική δυνατότητα.
Με συγχωρείτε που παίρνω άποψη από άλλη πλευρά αντίληψης.
Σήμερα όλη μέρα, ένα δικό σου σπίτι σου προσφέρει μια διαφορετική ασφάλεια. Αν έχεις 3-4 και παραπάνω γίνεσαι εισοδηματίας του εαυτού σου, αλλά πλεον η λογική έχει αλλάξει. Μερικό μέρος των ενοικίων φεύγουν στον ΕΝΦΙΑ, στη συντήρηση, επισκευή και ανακαίνιση του ακινήτου και περισσεύουν λιγότερα στη τσέπη από ότι παλαιότερα. Ξέχασα και τη φορολογία να επισημάνω.
Στην Ελλάδα, ακόμα δεν έχουμε εφαρμόσει τη νοοτροπία χωρών του Εξωτερικού που ακόμα και οι ίδιοι που εχουν δικα τους σπίτια, τα νοικιάζουν και πάνε και μένουν αλλού στο ενοίκιο για να γλιτώσουν την φορολογία της ιδιοκατοίκησης.
Διαμένοντας αρκετά χρόνια στα ενοίκια, δεν μπορώ να πω ότι έχω δει και τα καλύτερα βιώματα από γείτονες, θέση της περιοχής, τη συμπεριφορά των ανθρώπων. Ίσως ένα ταξίδι στη διαμονή, να μας κάνει σοφότερους μέχρι την αγορά ενός ακινήτου