Καθόλου ταμπου δεν ειναι να πάμε σε ψυχολόγο. Όμως δεν πάμε γιατί δεν είναι αυτό που χρειάζεται ένας άντρας. Ο ψυχολόγος λειτουργεί διαφορετικά για τη γυναίκα και διαφορετικά για τον άντρα.
Ο άντρας
συνήθως δεν χρειάζεται όταν έχει χάσει το δρόμο του ή είναι απο 100 μεριές πιεσμένος, να πάει σε εναν ψυχολόγο και να του πει μια ώρα τα δικά του, όσο ο ψυχολόγος κανει οτι ασχολείται και τσεπώνει τα 70 ευρώ την ώρα (τουλάχιστον οι πολύ καλοί, υπαρχουν και πιο οικονομικοί).
Η γυναίκα
συνηθως πάει σε έναν ψυχολόγο, γιατί είναι στη φύση της να σκέφτεται με διαφορετικό συναισθηματικό τρόπο και θέλει έναν άνθρωπο απέναντί της να κάτσει να της κάνει το σφουγγάρι. Να τα κανει εμετό να ξαλαφρώσει.
Ο άντρας, δε θέλει να μιλήσει, να αποδυναμωθεί κι άλλο με το να εκτεθεί χωρίς λόγο. Του κοβεις το οξυγόνο εκείνη την ώρα έτσι. Προσωπικά δε νιώθω καλύτερα όταν μιλάω, παρά για λίγα λεπτά μια ψευδαίσθηση. Ενω οταν με βαζεις να εργαστώ και βγαίνει η ντοπαμίνη, αλλάζει όλη μου η διάθεση.
Ο άντρας θέλει μια σκληραγώγηση, μια ρουτίνα, ένα σκοπό στη ζωή του και ειναι ευτυχισμένος, μια εργασία, ένα γυμναστήριο, ένα χόμπι, κι αυτο του παίρνει το άγχος. Γι αυτο και οταν χάνουν το σκοπό στη ζωή, κάνουν αυτό που είπες. Δεν υπάρχει πιο σκληρή τιμωρία απο εκεινη που θα βρεί τον άντρα που θα έχει πέσει στα πατώματα αδύναμος. Θα τον τσακίσει. Είτε είναι η ζωή, είτε είναι ο εαυτός του, είτε είναι η γυναίκα του που θα του δώσει την τιμωρία.
Γι αυτό και βλέπεις μετα απο εναν χωρισμό μολις βρισκει την επόμενη σχέση του, ωπ συνέρχεται, ή μετά από μια απόλυση όταν ξαναβρει με το καλό εργασία, λάμπει ολόκληρος.
Παράδειγμα; Μιλάω με άντρες και γυναίκες.
Όταν μιλαω με έναν άντρα, είμαστε σε φάση απόλυτης λογικής και problem solving:
Spoiler
- "πως λύνεται αυτό;"
Όταν μιλάω με μια γυναίκα η φάση πηγαινει κάπως έτσι τιγκα sentimental μπουρδούκλωμα:
Spoiler
- Και δε με θέλει, και τι να κανω που τον θέλω και δε με θέλει και πως θα τον κανω για να με θέλει.
Και δεν είναι κακό. Είναι απλά διαφορετικό.
Γι αυτο η γυναίκα θέλει κάπου να τα πει, έλα σώπα πες μου πως νιώθεις. Αυτο που λεμε καποιος να την καταλαβαίνει.
Εμένα δεν με νοιάζει κι αν θα με καταλάβουν, lone wolf αμα βρω κατι που να μου δίνει νόημα και να έχω επιτεύγματα, σκοπός στη ζωή, είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος. Κι όταν δεν βρω, στα τάρταρα.
Αυτό που είπες εσυ είναι το woke στερεότυπο που θέλει να κανει τον άντρα να "ανοιχτεί" και να γίνει "πιο ευαίσθητος" και να τα πει απο μεσα του να τα βγάλει.
Και μόλις κάνεις το λάθος και ανοιχτείς σε δικό σου άνθρωπο, ταίρι σου φίλη σου οτιδηποτε δεν είναι ο κολλητός σου ή η μάνα σου, έχουν στεγνώσει πιο γρήγορα κι απο την Κωπαϊδα. Δεν υπαρχει κατι πιο ξενερωτικο για μια γυναίκα -ειδικά αμα είναι και ιδιότροπη καπριτσιόζα- να της ανοιχτείς. Μόνο οι πάρα πολύ χαζές και άπειρες έχουν συνεχίσει να θέλουν τον άντρα τους μετα απο δακρυβρεχτο στόρυ. Ή αμα είναι καμιά πολύ φιλότιμη.
