Όποιος έχει τέτοιες ανησυχίες, μπορεί κάλλιστα να πάει σε μια δομή του ΟΚΑΝΑ ή κάτι αντίστοιχο ή να συναναστραφεί με ουσιοεξαρτημένους και να έρθει να μου πει μετά. Το ηθικό δίλημμα εδώ πέρα βρίσκεται μόνο στο ότι το κράτος δεν αφήνει στον πολίτη να έχει ελεύθερη βούληση. Κάτι σαν τον σερβιτόρο - κολυμβητή, που το κακό κράτος με τους μοχθηρούς του νόμους δεν τον άφησε να κάνει τη δουλειά του... «Αφού είναι επιλογή του, ποιο το πρόβλημα;»
Το πρόβλημα είναι μάγκες και μάγκισσες, πως δεν μπορείτε να το πηγαίνετε σε ζητήματα ηθικής, πατώντας πάνω φιλελεύθερες, νεοφιλελεύθερες -έως και αναρχοκαπιταλιστικές- λογικές.
Όλα αυτά είναι εκ διαμέτρου αντίθετα με την έννοια της ηθικής, γιατί ένα από τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της ηθικής -έτσι όπως την καταλαβαίνω εγώ- είναι να μην βλέπεις τον κόσμο ατομικιστικά, αλλά να αισθάνεσαι εαυτόν μέλος της κοινότητας στην οποία ζει. Όταν, λοιπόν, σε «ενδιαφέρει» το άτομο και η επιθυμία του να γίνει πρεζάκι ή εργασιακός σκλάβος και όχι το σύνολο -στο οποίο μάλιστα και το πρεζάκι θα γίνει βάρος, ζώντας παρασιτικά σε αυτό, αλλά και ο εργαζόμενος σκλάβος, γιατί θα κάνει τα υπόλοιπα αφεντικά να αποθρασυνθούν-, τότε κάπου έχεις πάρει πολύ στραβό δρόμο σαν κοινωνία.
Από την άλλη, σίγουρα υπάρχει και η άλλη πλευρά, όπως το ότι ουσιαστικά οι κυβερνήσεις επιτρέπουν το παραεμπόριο, πολλές φορές έχοντας κέρδη από αυτό, οπότε θα πει κανείς ότι η νομοθεσία είναι υποκριτική. Δεκτό, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα νομιμοποιήσεις κιόλας κάτι, μιας και δυστυχώς στα μάτια του κόσμου κάτι νόμιμο γίνεται -σε βάθος χρόνου- και ηθικό. Σε όλα που γράφω παραπάνω μιλάω γενικά και όχι για την είδηση από την οποία πήρε αφορμή ο θεματοθέτης να ανοίξει το θέμα.
Υ.Γ.:
@Resaldis, ώρες ώρες μου μοιάζεις κάτι σε Α.Ι. προγραμματισμένη να ανοίγει νήματα - δημοσκοπήσεις πάνω σε αμφιλεγόμενα ζητήματα
