Αυτό παίρνει και φυλετικά χαρακτηριστικά όταν ο λόγος που είσαι σε χειρότερη θέση είναι η φυλή σου ή και το θρήσκευμα σου στη περίπτωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ένα από τα μεγαλύτερα καλά αυτού του κόσμου ήταν που επί τέλους κατέρρευσαν όλα και η κάθε εθνικότητα σχεδόν απέκτησε δικό της εθνικό κράτος.
Δεν θεωρώ βλακείες αυτά που λένε. Εκεί που τα σκάτωσαν αυτοί οι δύο είναι που ξεκίνησαν να ιεραρχούν τις φυλές σε ανώτερες και κατώτερες. Αν και εκείνα τα χρόνια όλοι οι λευκοί (και Αγγλογάλλοι) πίστευαν στη φυλετική υπεροχή τους έναντι των μαύρων και των ασιατών ας πούμε απλά ο Χίτλερ το πήγε ένα βήμα παραπέρα και θεωρούσε ανώτερη την νορδική υποφυλή ακόμα και από τις άλλες λευκές υποφυλές (σλαβική, μεσογειακή). Αυτά που έλεγαν περί εθνικής ομοιογένειας πάντως είναι κοινή λογική. Δεν περιμέναμε δύο δικτάτορες. Άσε που τότε όλοι το πίστευαν αυτό. Ακόμα και η κομμουνιστική ΕΣΣΔ αναγνώριζε εν μέρει την ανάγκη ομοιογένειας για αυτό και συνέχισε πολλές φυλετικές πολιτικές από εποχής Τσάρων.
Έχω διαβάσει και το mein kampf και το δόγμα του φασισμού, μη μπαίνεις στο κόπο. Ο Μουσσολίνι βέβαια δεν πίστεψε σε φυλετική ιεράρχηση αλλά εφάρμοσε φυλετικούς νόμους από το 1937 και έπειτα λόγω κοινής πορείας με τον Χίτλερ.
Το Εβραϊκό Ζήτημα είναι καταρχάς όρος που συναντάται στην ιστοριογραφία. Μην τρέξεις να το συνδέσεις με τον Εθνικοσοσιαλισμό. Όπως ακριβώς υπήρχε και Γερμανικό και Ιταλικό ακόμα και Ελληνικό Ζήτημα. Αυτοί οι όροι χρησιμοποιήθηκαν μετά τις επαναστάσεις του 1848 αλλά και ιδίως στο συνέδριο της Βιέννης του 1815.
Στη συγκεκριμμένη περίπτωση αναφερόμουν στο ότι πρακτικά η μόνη ισχυρή μειονότητα στα ευρωπαϊκά κράτη στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο που είχε απομείνει ήταν οι Εβραίοι. Επί πλέον Εβραϊκό Ζήτημα λέγεται και ο τίτλος ενός βιβλίου του Καρλ Μαρξ