Απομόνωσες...το χαστούκι. Έγραψα και για βία και για τραμπουκισμούς, εν συνεχεία. Γνωστά σε όλους. Κάποιοι τα έχουμε δει και με τα ίδια μας τα μάτια. Και είναι απ΄ τα πλέον εξωφρενικά που ΄χω ζήσει στη ζωή μου. Γιατί μιλάμε για ανθρώπινες ζωές. Και ως τέτοιες έχουν αξία.
Έχουμε το ποιόν ενός ανθρώπου (από ηθική άποψη...), έχουμε τις τακτικές - μεθόδους του/τους, γνωστά τοις πάσι, και μου μιλάς για ρεαλισμό ; Ποιός...πετάει στα σύννεφα απ΄ τους δυο μας και ποιός είναι ρεαλιστής ; Βλέπεις...ή παραβλέπεις ;
Έχεις, για όλα, μιαν απάντηση. Σε ό,τι αφορά αυτόν και το σινάφι του. Και η συζήτηση είναι ατέρμονη. Και χωρίς νόημα.