Οι δικές μου σκέψεις επί των δημοτικών εκλογών:
α) Πραγματικός νικητής, η αποχή. Όμως όπως έγραψα, δεν οδηγεί πουθενά. Ίδρωσε κανενός το αυτάκι; Όχι, θα ξανακυβερνήσουν οι ίδιοι; Ναι. Ούτε η αποχή, ούτε τα άκυρα δυστυχώς είναι κάποια μορφή αντίστασης.
β) Οι κομμουνιστές αυξάνονται επικινδύνως. Πήραν πίσω μετά από χρόνια την Ικαρία που ήσαν κόκκινο προπύργιο. Ο Πελετίδης διατήρησε τα ποσοστά του στον α' γύρο και έχει δυνατότητες επανεκλογής κοινώς. Στις περιφερειακές της Αττικής έφθασαν το 14% ενώ στις δημοτικές του κεντρικού τομέως Αθηνών ο υποψήφιος τους πήρε 12% και σε αυτά τα ποσοστά, εν πάση περιπτώσει, κινήθηκαν σε όλη την περιοχή των Αθηνών. Αν το συνδυάσουμε και με την ραγδαία αύξηση τους στις εκλογές (με προοπτικές περαιτέρω αύξησης στο μέλλον) τα πράγματα είναι ανησυχητικά. Όπου σηκώνουν κεφάλι αυτοί πρέπει πάντα να υπάρχουν τα αντίστοιχα Freikorps έτοιμα για δράση.
γ) Στον λεγόμενο εθνικοπατριωτικό χώρο το αποτέλεσμα δεν είναι καθ'όλου ευχάριστο αλλά ούτε και τελείως δυσάρεστο. Εδώ στα βόρεια ο Δήμος Κυριλίδης (που υποστηρίχθηκε από Σπαρτιάτες) μπήκε με 4% στις περιφερειακές και κέρδισε 3 έδρες. Η τραγωδία ήταν στις δημοτικές της Θεσσαλονίκης όπου ανεξάρτητες-ακομμάτιστες πατριωτικές φωνές όπως του Ζιαμπάζη και του Κουριανίδη δεν έπιασαν ούτε το 2% (κομματική προσήλωση ο τσιφτετέλληνας). Στην Αθήνα επίσης το ποσοστό είναι άσκημο για τον Κασιδιάρη, πτώση χιλίων ψηφοφόρων. Θα έχει πάλι έδρες παρά την πρωτόγνωρη καθεστωτική του φίμωση αλλά δείχνει πως η Αθήνα σιγά σιγά παύει να είναι ελληνική και ο Έλληνας το δέχεται αυτό οικειοθελώς.
γ2) σε συνέχεια του παραπάνω, τραγικοί οι κύριοι της Ελληνικής Λύσεως και του ΝΙΚΗ. Ιδίως οι πρώτοι που κούναγαν το δάκτυλο για συνεργασία μεταξύ πατριωτών. Το λιγότερο που θα είχαν να κάνουν είναι να στήριζαν τους εθνικιστές υποψηφίους έστω ως το μη χείρον βέλτιστον. Αντιθέτως δεν ασχολήθηκαν καθ'όλου και οι δικοί τους είτε απείχαν είτε θα στήριξαν τίποτα νεοδημοκράτες. Άντε να απαλλαγούμε από αυτές τις δύο ντροπές του πατριωτικού χώρου.
