Ζωή έως τα βαθιά γεράματα ή θάνατος σε μια νεότερη ηλικία;

[Aura]

Καλά αυτό εξυπακούεται, εαν δεν προσέχεις απο τα 40 ήδη έχεις σαπίσει(που τα 40 θεωρούνται μέση ηλικία και είναι μια χαρά). Σχολιάζω πιο πολύ το γεγονός οτι λόγω της ίδιας της φυσιολογίας μας ξεκινάει ο οργανισμός να πέφτει απο το μέγιστο των επιδόσεων του, απο την τόσο μικρή ηλικία των 35, και ακόμα πιο ραγδαία στα 40 με 45. Ίσως να σχετίζεται με το γεγονός οτι οι άνθρωποι πέθαιναν γύρω στα 35 με 40 παλιότερα οπότε το σώμα είχε προσαρμοστεί να είναι στα καλύτερα του περίπου στα 20 με 30. Δεν έχει προλάβει δηλαδή η εξέλιξη ακόμα να κάνει keep up με το γεγονός οτι αυξήσαμε κατά πολύ τον μέσο όρο ζωής μας(σχεδόν τον διπλασιάσαμε).

Στα 80 γερνάμε φυσιολογικά , απλώς τώρα δεν θα τα τινάξουμε στα 30 μας από ένα απλό πονόδοντο.

Το πόσο ζούμε πάντως λένε ότι έχει να κάνει και με τους θηρευτές. Δεν θα είχε νόημα δηλαδή να επιδιορθώναμε ατέλειες για 150 χρόνια και να γερνούσαμε τόσο μεγάλοι , γιατί στα 40 πολύ πιθανό να μας έτρωγε μια αρκούδα.

 

[Samael]

Στα 80 γερνάμε φυσιολογικά , απλώς τώρα δεν θα τα τινάξουμε στα 30 μας από ένα απλό πονόδοντο.

Ποτέ μην λες ποτέ .

Το πόσο ζούμε πάντως λένε ότι έχει να κάνει και με τους θηρευτές. Δεν θα είχε νόημα δηλαδή να επιδιορθώναμε ατέλειες για 150 χρόνια και να γερνούσαμε τόσο μεγάλοι , γιατί στα 40 πολύ πιθανό να μας έτρωγε μια αρκούδα.

Βασικά αυτό που είχα διαβάσει κάποια στιγμή και μου φάνηκε ενδιαφέρον είναι οτι οι άνθρωποι παλιότερα πέθαιναν σχετικά σύντομα αφού έκαναν παιδιά(ή εγγόνια,δεν θυμάμαι). Αλλά με την πάροδο των χρόνων οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άρχιζαν να έχουν και άλλα functionalities όπως να προσέχουν τα εγγόνια, και αυτό στην ουσία σαν να τους έδωσε λόγους και σκοπό για να ζουν παραπάνω.

 

[Aura]

Καλα ναι σωστο. Αλλα τεσπα οταν εξαντληθει το κολλαγονο απο τους ιστους του προσωπου τοτε εχει επελθει το τελος.

Φαντάσου να έχουμε και τίποτα άλλο , πέρα από τα αναμενόμενα

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 14 Οκτωβρίου 2023

Ποτέ μην λες ποτέ .

Βασικά αυτό που είχα διαβάσει κάποια στιγμή και μου φάνηκε ενδιαφέρον είναι οτι οι άνθρωποι παλιότερα πέθαιναν σχετικά σύντομα αφού έκαναν παιδιά(ή εγγόνια,δεν θυμάμαι). Αλλά με την πάροδο των χρόνων οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άρχιζαν να έχουν και άλλα functionalities όπως να προσέχουν τα εγγόνια, και αυτό στην ουσία σαν να τους έδωσε λόγους και σκοπό για να ζουν παραπάνω.

Μήπως τους παρατούσαν στη μοίρα τους οι γύρω άνθρωποι , ενώ όταν στάθηκαν χρήσιμοι τους βοηθούσαν και επιβίωναν ;

 

[Samael]

Μήπως τους παρατούσαν στη μοίρα τους οι γύρω άνθρωποι , ενώ όταν στάθηκαν χρήσιμοι τους βοηθούσαν και επιβίωναν ;

I mean...maybe.
Ούτως η άλλως το προσδόκιμο ζωής αυξήθηκε για όλους. Αλλά προσωπικά πιστεύω οτι έχει μια βάση σαν σκέψη. Εαν φτάσεις σε μια ηλικία που ζεις το ίδιο και το ίδιο κάθε μέρα, νιώθεις οτι δεν έχεις σκοπό πλέον, και νομίζω οτι αυτό επηρεάζει το πόσο θα ζήσεις. Φυσικά ως έναν βαθμό έτσι, γιατί και λόγο για να ζήσεις να έχεις, εαν δεν υπάρχει η απαραίτητη φροντίδα και ο άλλος είναι εντελώς παρατημένος, ε δεν μπορείς να περιμένεις και θαύματα.

 

[Aura]

I mean...maybe.
Ούτως η άλλως το προσδόκιμο ζωής αυξήθηκε για όλους. Αλλά προσωπικά πιστεύω οτι έχει μια βάση σαν σκέψη. Εαν φτάσεις σε μια ηλικία που ζεις το ίδιο και το ίδιο κάθε μέρα, νιώθεις οτι δεν έχεις σκοπό πλέον, και νομίζω οτι αυτό επηρεάζει το πόσο θα ζήσεις. Φυσικά ως έναν βαθμό έτσι, γιατί και λόγο για να ζήσεις να έχεις, εαν δεν υπάρχει η απαραίτητη φροντίδα και ο άλλος είναι εντελώς παρατημένος, ε δεν μπορείς να περιμένεις και θαύματα.

Πλέον η έγνοια για την τρίτη ηλικία που έχει κατάθλιψη, αυτή είναι . Ότι έχουν κάπως παραγκωνιστεί από την κοινωνία, δεν έχουν να προσφέρουν στην κοινωνία όσο παλαιότερα , και παθαίνουν κατάθλιψη . Ακόμα και μια συνταγή μαγειρικής να θες που λέει ο λόγος, θα ψάξεις τον Πετρετζίκη παρά να ρωτήσεις τη γιαγιά σου . Καλά στην Ελλάδα βέβαια δεν ισχύει τόσο , γιατί είναι πιο δεμένες οι οικογένειες.

 

[Samael]

Πλέον η έγνοια για την τρίτη ηλικία που έχει κατάθλιψη, αυτή είναι . Ότι έχουν κάπως παραγκωνιστεί από την κοινωνία, δεν έχουν να προσφέρουν στην κοινωνία όσο παλαιότερα , και παθαίνουν κατάθλιψη . Ακόμα και μια συνταγή μαγειρικής να θες που λέει ο λόγος, θα ψάξεις τον Πετρετζίκη παρά να ρωτήσεις τη γιαγιά σου . Καλά στην Ελλάδα βέβαια δεν ισχύει τόσο , γιατί είναι πιο δεμένες οι οικογένειες.

Εαν μιλάμε για τον μέσο παππού/γιαγιά ναι τότε σίγουρα δεν έχουν και πολλά να προσφέρουν. Εαν και το να προσέχουν τα εγγόνια που έλεγα δεν είναι μικρή υπόθεση, είναι κάτι σημαντικό και χρήσιμο. Πέραν απο αυτά όμως υπάρχουν διάφορες δουλειές και επιστημονικά πεδία που εαν είσαι 50 χρονών με 30 χρόνια εμπειρία, είσαι ανεκτίμητος. Το πρόβλημα είναι οτι στα 50 ίσως δεν έχεις πλέον τόση όρεξη όσο είχες πολύ νεότερος.

 

[Aura]

Εαν μιλάμε για τον μέσο παππού/γιαγιά ναι τότε σίγουρα δεν έχουν και πολλά να προσφέρουν. Εαν και το να προσέχουν τα εγγόνια που έλεγα δεν είναι μικρή υπόθεση, είναι κάτι σημαντικό και χρήσιμο. Πέραν απο αυτά όμως υπάρχουν διάφορες δουλειές και επιστημονικά πεδία που εαν είσαι 50 χρονών με 30 χρόνια εμπειρία, είσαι ανεκτίμητος. Το πρόβλημα είναι οτι στα 50 ίσως δεν έχεις πλέον τόση όρεξη όσο είχες πολύ νεότερος.

Ε αν ο πενηντάρης είναι ο παππούς, ο ογδοντάρης έχει πεθάνει και δεν το ξέρει

67 βγαίνεις σύνταξη , από εκεί και πέρα λέμε, 70,80. Που δεν θα δουλεύεις, θα έχεις μείνει χήρος .

 

[Samael]

Ε αν ο πενηντάρης είναι ο παππούς, ο ογδοντάρης έχει πεθάνει και δεν το ξέρει

Νταξ όχι, 50 χρονών δεν είσαι παππούς σίγουρα.
Όμως το έχουμε συνδέσει αρνητικά κάπως. Το οτι γίνεσαι παππούς δεν σημαίνει απαραίτητα οτι είσαι του θανατά.

67 βγαίνεις σύνταξη , από εκεί και πέρα λέμε, 70,80. Που δεν θα δουλεύεις, θα έχεις μείνει χήρος .

Αυτό τώρα τι μου το θύμησες ; Δεν με βλέπω να φτάνω τα 67. Καλύτερα να πεθάνω να ησυχάσω απο το να δουλεύω σαν το δούλο μέχρι τα 67 μπας και κάτσω λιγάκι μετά . Επίσης δύσκολο να μείνεις χήρος, τα στατιστικά δείχνουν οτι οι άντρες πεθαίνουν πρώτοι.

 

[glayki]

Παιδιά όλα είναι θέμα οπτικής,, στα 40 σου (που αντικειμενικά τότε αρχίζει το καλό..) Έχεις απόσταγμα εμπειριών, έχεις κατασταλάξει σε αρκετούς τομείς , έχεις διερευνήσει το τι και πως σου αρέσει..
Μπορείς λοιπόν στα 40 να παραιτηθείς και αμελησεις τον εαυτό σου, το σώμα σου, τις σχέσεις σου κλπ
ή μπορεί να το δεις ως την τέλεια ευκαιρία να μηδενισεις το κοντέρ , να πάψεις να ακούς τον κάθε μαλάκα που έχει γνώμη για το πως θέλεις να ζεις και να αξιοποιήσεις τη μέχρι τώρα εμπειρία ως ζωογονο δύναμη για περαιτέρω εξέλιξη...

Τίποτε δεν τελειώνει , όσο το μυαλό σου και το σώμα είναι στη θέση τους και δε σε έχουν εγκαταλείψει (με ή χωρίς ρυτίδες η φθορά σε όλους θα έρθει... Παραιτούμενος θα την επιταχύνεις απλά)
Think positive

 

[Samael]

Παιδιά όλα είναι θέμα οπτικής,, στα 40 σου (που αντικειμενικά τότε αρχίζει το καλό..) Έχεις απόσταγμα εμπειριών, έχεις κατασταλάξει σε αρκετούς τομείς , έχεις διερευνήσει το τι και πως σου αρέσει..

Εαν είσαι τυχερός αυτό έχει γίνει μέχρι τα 25-28 σου, όχι στα 40 σου.

 

[glayki]

Εαν είσαι τυχερός αυτό έχει γίνει μέχρι τα 25-28 σου, όχι στα 40 σου.

Εσφαλμένη εντύπωση.. Η αυτοανακάλυψη δε σταματάει ποτέ .. Μέχρι τα 25/8 έχεις ένα πλάνο στο μυαλό βάσει των στόχων/ σπουδών σου, δρομολογεις πιθανές εξελίξεις... Όταν νιώθεις βαλτωμενος. Μπορείς να εκ κινήσεις από την αρχή σε όποια ηλικία

 

[Samael]

Εσφαλμένη εντύπωση.. Η αυτοανακάλυψη δε σταματάει ποτέ .. Μέχρι τα 25/8 έχεις ένα πλάνο στο μυαλό βάσει των στόχων σου, δρομολογεις πιθανές εξελίξεις... Όταν νιώθεις βαλτωμενος. Μπορείς να εκ κινήσεις από την αρχή σε οποία ηλικία

Δεν είπα οτι σταματάει. Εαν και το ζητούμενο είναι να μιλάμε για εξέλιξη του ανθρώπου, όχι να μηδενίζει το κοντέρ κάθε τρεις και λίγο μέσω της αυτοανακάλυψης. Είπα οτι εαν είσαι απο τους τυχερούς έχεις κατασταλλάξει ήδη σε πολλά λόγω της επαφής με αυτά, οπότε απο εκεί και πέρα εξελίσσεσαι. Τώρα σχετικά με το άλλο που λες, το βρίσκω κάπως ουτοπικό δεν είναι το ίδιο να ξεκινάς απο το μηδέν στα 20 και το ίδιο να ξεκινάς στα 40.

Φυσικά συμβαίνει, και δεν μπορείς να πεις στον άλλο οτι δεν πρέπει να κυνηγάει τα όνειρα του λόγω της ηλικίας του, αλλά μου αρέσει να είμαι ρεαλιστής και θεωρώ οτι υπάρχει κόστος να καταλάβεις τι θες απο την ζωή σου στα 40 σε σχέση με τα 25.

 

[glayki]

Σίγουρα δεν είναι το ίδιο να ξεκινήσεις την πορεία σου στα 20 / 30 με το να ξεκινήσεις ένα νεο εγχείρημα αργότερα . Ωστόσο έχω ένα σωρό παραδείγματα στο περιβάλλον μου ανθρώπων που αποφάσισαν πως ο συμβιβασμός και η επανάπαυση είναι " Ψυχοφθορα " Και δε δίστασαν να :


Αποχωρήσουν από βαλτωμενες σχέσεις / γάμους και να εκκινήσουν από την αρχή, ανθρώπων που και στα 50/60 αποφάσισαν να σπουδάσουν ( και μάλιστα με επιτυχή πορεία) , να πάνε σε σχολείο ( γνωστή κυρία στα 65 και μάλιστα να εισαχθεί σε ΑΕΙ), να αλλάξουν χώρα, να μάθουν από την αρχή μια γλώσσα και να επιδιώξουν επαγγελματική ανέλιξη, να κάνουν στροφή σε επαγγελματικά πλάνα βγαίνοντας από safe mode, να κρατήσουν εαυτους δραστήριους σωματικά και πνευματικά με ποικιλους τρόπους κλπ
Θέλω να πω πως η ηλικία είναι αριθμός και η σωματική φθορά είναι αναπόφευκτη, η παραίτηση ( γιατί είδα σε πολλά προηγούμενα σχόλια να θεωρείται πως άπαξ και έπιασες τα 40 είσαι τελειωμένη υπόθεση) είναι ολέθριο λάθος.

 

[Guest 126033]

Eτσι ακριβως αισθανεται καποιιος τον 40 οταν μπαινει και διαβαζει ολη αυτη την απαισιοδογια απο νεα παιδια


Μονο εγω χαιρομαι που μεγαλωνω και ευγνωμονω που εφτασα επιτελους σε αυτη την ηλικια και ολα εχουν μια τελειως διαφορετικη οπτικη ?

Δεν υπαρχει καλυτερη ηλικια !
Εχεις αποκατασταθεις επαγγελματικα ,εχεις μια αλφα οικονομικη ζωη που σε κατατασσει πληρως ανεξαρτητο απο τον οποιοδηποτε στην οικογενεια σου και το κυριοτερο ?

Εχεις την γνωση να επιλεγεις ανθρωπους και καταστασεις που σε κανουν να περνα καλα χωρις να συμβιμβαζεσαι 'η να αναγκαζεσαι να δεχεσαι παρουσιες στην ζωη σου μονο και μονο γιατι φοβασαι οτι θα μεινεις μονος σου.
Αγαπας και αναζητας την μοναχικοτητα σου εφοσον ειναι πηγη ανανεωσης και εξελιξης σου !

Δεν υπαρχει ωαριοτερη ηλικια εφοσον εχεις ακομα την νεανικη ζωντανια , την διαθεση αλλα και τους ανθρωπου σου ,ωστε να ζησεις πολυ ομορφα πραγματα και συναμα την οικονομικη ανεξαρτησια για να κανεις τις μικρες σου προσδοκιες πραγματικοτητα ..

Ενα πραγμα με αγχωνει λιγακι μονο αλλα φροντιζω μεσα απο την προληψη να το κατευναζω οσο ειναι στο χερη μου και να το κανω παραγωγικο ,η υγεια !
Ολα τ αλλα ειναι λεπτομεριες στις ηλικιες 40 και ανω ...μικρες ανουσιεες λεπτομ
La vita e bela!!!

πολυ πιο ωραια απο 20 ή 30 και πιστευω λιγοτερη απο τα 50 ή 60 !

 

[Υδροχόος]

Εαν μιλάμε για τον μέσο παππού/γιαγιά ναι τότε σίγουρα δεν έχουν και πολλά να προσφέρουν. Εαν και το να προσέχουν τα εγγόνια που έλεγα δεν είναι μικρή υπόθεση, είναι κάτι σημαντικό και χρήσιμο. Πέραν απο αυτά όμως υπάρχουν διάφορες δουλειές και επιστημονικά πεδία που εαν είσαι 50 χρονών με 30 χρόνια εμπειρία, είσαι ανεκτίμητος. Το πρόβλημα είναι οτι στα 50 ίσως δεν έχεις πλέον τόση όρεξη όσο είχες πολύ νεότερος.

Έχεις. Και δε στο λέω μόνο γιατί είμαι κάπου εκεί κοντά, αλλά γιατί έτσι είναι. Έχεις όρεξη. Δεν αναλώνεσαι, όπως παλαιότερα (στις προηγούμενες δεκαετίες). Έχεις κάνει τα λάθη σου, έχεις "πληρώσει" το τίμημα αυτού που τώρα είσαι και δε χρειάζεται ν΄ αποδείξεις τίποτα και σε κανέναν (ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό...). Και μόνο αυτό είναι άκρως αναζωογονητικό...

Μπορεί σε αυτή την ηλικία ένας άνθρωπος να είναι όμορφος, δραστήριος και πιο δημιουργικός από ποτέ...

Όσον αφορά τις ρυτίδες, τα κολλαγόνα κ.λπ., οκ, δε ζήσαμε δα κατοχή. Δεν πεινάσαμε, δε βασανιστήκαμε, δε ζήσαμε μες τη φτώχια και την ταλαιπώρια. Έχουν αλλάξει τα δεδομένα...

Όμως τα χρόνια περνάνε γρήγορα. Είναι σαν αυτό που λέμε "εκεί που ήσουν ήμουνα κι εδώ που είμαι θα ΄ρθεις"...

 

[Himela]

Εχετε διαφορετικη αποψη;

Ουδόλως. Άργησα να απαντήσω γιατί κοιτούσα μια μπροσούρα γραφείου τελετών.

 

[parafernalia]

Τωρα που το ξανασκεφτομαι δεν υπαρχει νοημα ζωης μετα τα 40. Το πικ εχει περασει και ξεκιναει η αναποφευκτη καθοδος. Εχοντας δει την ακμαιοτητα των δεκαετιων των 20 και των 30, το βαρος της συνειδητοποιησης οτι τα καλυτερα χρονια εχουν παρελθει και απο δω και περα η ζωη επιφυλασσει μονο ρυτιδες και αρθριτικα καθιστα τη ζωη αφορητη

Τι λες ρε Zukov, έχουμε να πανηγυρίσουμε πολλά πρωταθλήματα ακόμα!

 

[Samael]

Έχεις. Και δε στο λέω μόνο γιατί είμαι κάπου εκεί κοντά, αλλά γιατί έτσι είναι. Έχεις όρεξη. Δεν αναλώνεσαι, όπως παλαιότερα (στις προηγούμενες δεκαετίες). Έχεις κάνει τα λάθη σου, έχεις "πληρώσει" το τίμημα αυτού που τώρα είσαι και δε χρειάζεται ν΄ αποδείξεις τίποτα και σε κανέναν (ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό...). Και μόνο αυτό είναι άκρως αναζωογονητικό...

Είναι στον άνθρωπο, πολλοί στις ηλικίες 55+ μπαίνουν σε mood : μαμ,κακα,νάνι.
Κάποιοι όντως έχουν και διάθεση αλλά αυτό που έχω παρατηρήσει είναι οτι σε τέτοιες ηλικίες δεν έχουν πολλές αντοχές να σπάνε το κεφάλι τους και να αναλώνονται. Πάνε πιο πολύ καθαρά με εμπειρία μετά απο ένα σημείο. Έχει πλεονεκτήματα αυτό αλλά κατά την γνώμη μου έχει και μειονεκτήματα. Είναι το σημείο που μπαίνει η νέα γενιά βασικά και κάνει τα δικά της μαγικά.

Μπορεί σε αυτή την ηλικία ένας άνθρωπος να είναι όμορφος, δραστήριος και πιο δημιουργικός από ποτέ...

Σαφώς. Όπως είπα η ηλικία απο μόνη της είναι ένας απλός αριθμός, δεν είναι αντιπροσωπευτικός. Μπορείς να κρίνεις αντικειμενικά μόνο σε specific person basis. Ξέρω ανθρώπους που στα 50 τους είναι πιο δραστήριοι και απο 30αρηδες.

Όσον αφορά τις ρυτίδες, τα κολλαγόνα κ.λπ., οκ, δε ζήσαμε δα κατοχή. Δεν πεινάσαμε, δε βασανιστήκαμε, δε ζήσαμε μες τη φτώχια και την ταλαιπώρια. Έχουν αλλάξει τα δεδομένα...

Λίγες ρυτίδες δεν μας κάνουν απαραίτητα άσχημους. Ίσα ίσα μπορεί να μας κάνουν πιο ωραίους. Άποψη μου πάντα.

Όμως τα χρόνια περνάνε γρήγορα. Είναι σαν αυτό που λέμε "εκεί που ήσουν ήμουνα κι εδώ που είμαι θα ΄ρθεις"...

Μόνο εαν περνάς καλά περνάνε γρήγορα .

 

[Υδροχόος]

Είναι στον άνθρωπο, πολλοί στις ηλικίες 55+ μπαίνουν σε mood : μαμ,κακα,νάνι.
Κάποιοι όντως έχουν και διάθεση αλλά αυτό που έχω παρατηρήσει είναι οτι σε τέτοιες ηλικίες δεν έχουν πολλές αντοχές να σπάνε το κεφάλι τους και να αναλώνονται. Πάνε πιο πολύ καθαρά με εμπειρία μετά απο ένα σημείο. Έχει πλεονεκτήματα αυτό αλλά κατά την γνώμη μου έχει και μειονεκτήματα. Είναι το σημείο που μπαίνει η νέα γενιά βασικά και κάνει τα δικά της μαγικά.

Μωρέ, μια χαρά είναι η δική σας γενιά. Νιάτα, δεν το συζητώ. Και τα 25 και τα 30 και τα 40, μια χαρά είναι. Με λίγα λόγια αυτό που ήθελα να πω είναι ότι και τα 50 έχουν τη χάρη τους. Κάτι κερδίζεις, κάτι χάνεις...

Αυτό που λες μαμ, κακά και νάνι, νομίζω ότι έχει να κάνει και με τον άνθρωπο. Άλλοι είναι "ζουζούνια", που λέμε, και δεν έχουν ησυχία κι άλλοι απολαμβάνουν την ημεμία που η καθημερινότητα εξασφαλίζει. Ξέρεις..."τα συνηθισμένα", που λέμε, μεγαλώνοντας, αποπνέουν και μια σταθερότητα, μια γαλήνη. Δεν έχει "εκπλήξεις" η ζωή και κάποιοι αυτό το απολαμβάνουν...

Μόνο εαν περνάς καλά περνάνε γρήγορα .

Άμα μιλάει η φωνή της λογικής...

 

[Scandal]

Αν μου έχει κοστίσει κάτι στην ηλικία των 35, είναι ότι το μυαλό μου δεν έχει την ίδια πλαστικότητα σε σχέση με όταν ήμουν 15 - 20 χρονών.
Πχ δεν μπορώ πλέον να μάθω κάποιο μουσικό όργανο ή άθλημα. Είναι πολύ αργά.
ή πχ αν από παιδί έχεις μάθει να είσαι ό,τι να ναι σε θέματα γυμναστικής και διατροφής, στα 30s σου είναι πολύ δύσκολο να το αλλάξεις. Δεν υπάρχει αυτή η πλαστικότητα που είπα.

Και όπου 30s βάλε γενικά "άνω των 30".

Η σωματική φθορά δεν με αφορά τόσο, ωστόσο μετά τα 40 - 45 θα αρχίσει να ξεπροβάλλει κι αυτή.

Όσον αφορά το thread προτιμώ να φτάσω μέχρι τα 75 με πιο γεμάτη ζωή παρά τα 90 με προβλήματα και λιγότερο γεμάτη ζωή, περιορισμένο εγκέφαλο κτλ. Φυσικά το "60 με 75" που θέτει ως προϋπόθεση ο νηματοθέτης έχει τεράστια διαφορά.

Γενικά όσο είμαστε νέοι πρέπει να εκπαιδεύουμε τον εγκέφαλό μας, γιατί όσο μεγαλώνουμε δεν είναι εφικτή η αφομοίωση.