Ο παππούς κυριολεκτικά πετάχτηκε και ενώ έβλεπε να έρχεται όχημα, δεν πήγε πίσω, κοκαλωσε εκεί και κοιτούσε.. από το σοκ θα μου πείτε, αλλά προλαβαινε έστω να πάει πιο πίσω ή και στο πεζοδρόμιο. Ισως ήταν πιο εύκολο για αυτόν, παρα από ένα όχημα που πηγαίνει σε κανονική πορεία να σταματήσει τελείως τη στιγμή που κάποιος πετάγεται στα ξαφνικά μπροστά του.
Ο οδηγός από την άλλη, το λάθος του είναι ότι αφού είδε τον παππού ακίνητο, μπορούσε να κάνει ελιγμο και να τον αποφύγει έστω και ξυστά, είναι κάτι που ακόμα στη σχολή οδηγών το μαθαίνεις.
Γνώμη μου.
Μειωμένα ανανακλαστικά ο παππούς (όχι κατ'ανάγκη λόγω ηλικίας, αφού υπολογίζω θα είναι στα 50's). Σε όλους μπορεί να συμβεί αυτό, κάπου να χαζέψουμε και το κακό γίνεται σε κλάσματα δευτερολέπτου.
Από την άλλη όμως, όταν κρατάς ένα μωρό στην αγκαλιά οφείλεις να είσαι σε διπλή και τρίδιπλη επιφυλακή, αφού είσαι υπεύθυνος όχι μόνο για τη δική σου, αλλά και τη ζωή κάποιου ανυπεράσπιστου πλάσματος.
Το θέμα είναι πως χάθηκε μια ψυχή, πριν καλά καλά καταλάβει τον κόσμο. Πόσο κρίμα...
Πέρα από το πένθος της οικογένειας, δυο άνθρωποι θα ζουν με αυτό το δυσβάστακτο βάρος στη συνείδησή τους, μέχρι το τέλος της δικής τους ζωής.
Και στις πιο σκοτεινές τους ώρες, θα αναλαμβάνει η "φυσική άμυνα" για να τους κρατάει ζωντανούς:
για τον μεν οδηγό, μερίδιο ευθύνης μεγαλύτερο στον παππού που βρέθηκε να στέκεται στη μέση του δρόμου.
Για δε τον παππού, ο οδηγός που δεν πρόσεξε πως στο δρόμο του στέκονταν άνθρωποι.
Και για τους δυο, βρέθηκαν σε λάθος μέρος, τη λάθος ώρα.