Αρετή, λογος, ηγεμονικό. Η επικράτηση του ηγεμονικού, μιας πιο στωικής προσέγγισης στα πράγματα. Πάθος μεν της ψυχής οχι αποσβεσμένο, να μην ειμαστε σα ζόμπι, αλλά να εκπαιδευτει η κοινωνια γενικα σε πιο ενάρετα πράγματα, πιο μεγαλα απο το άτομό της.
Ο καθενας κοιταει την πάρτη του, και θεωρει την παρτη του ως το μεγαλύτερο δημιουργημα που εχει υπαρξει μετα τη σοκολάτα ξερωγω. Μια οθωμανική νοοτροπία, εγω να επιβιωσω, το δικο μου να γινει, κι ας πα να γαμηθουν όλοι.
Κι όταν δεν γίνεται, έχουμε αυτα τα φαινόμενα.
Ροπή προς συμμοριτοκαταστασεις, παρανομίες, bullying, φρενοβλάβεια - μου ανηκει αρα πρεπει να τον εχω αρα δε θα σε εχει καμία ξερωγω και χιλια δυο άλλα.
Ακόμα και σε περιπτωσεις αδικήματος, παίρνεται ο νομος πια στα χερια του καθενός νταη ατομικά. Ειναι τοσο σαθρο το συστημα αυτου του κράτους που οι πολίτες δεν εχουν καμια εμπιστοσύνη στους θεσμούς και προσπαθουν να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους βλ. περιπτωση στο Βόλο που οσο δικιο και να του δωσεις δεν ειναι ο θεσμός σου ο δικαστης και ο εκτελεστής, υπάρχουν άλλοι γι αυτο το ρόλο.
Δε μπορει καθε βδομαδα να εχουμε ακραια περιστατικα στις ειδησεις και στο τελος να τα συνηθισουμε τοσο πολύ που θα μουδιάσουμε και θα τα θεωρουμε και φυσιολογικά. Κατι παει βαθυτερα στραβά γενικώς.