Ακριβώς για αυτό το λόγο κάπου στο γυμνάσιο σταμάτησα να ασχολούμαι για χρόνια με το ποδόσφαιρο. Υπήρχαν άτομα που δεν σήκωναν καμμία πλάκα λες και οι ομάδες τους ήταν θρησκεία κυριολεκτικά. Στο ΕΠΑΛ του αδερφού μου κάτι παοκτσήδες έκαναν ενέδρα σε Αρειανό συμμαθητή τους και τον έστειλαν στο νοσοκομείο σε άσχημη κατάσταση. Και στο σχολείο μου υπήρχαν άτομα που μια μικρή πλάκα για την ομάδα τους μπορούσε να σε κάνει να φτύσεις δόντια.
Όλα αυτά με έκαναν να αντιμετωπίζω το ποδόσφαιρο ως απλά τρολλ και τίποτα περισσότερο. Παρόλο που ως παιδάκι ήμουν τρελαμένο παοκι. Τους είχα ζαλίσει τόσο που μέχρι και μπρελόκ με πήραν.