Δεν ξέρω αν ήταν "επανάσταση" ή "στροφή 180 μοιρών", ήταν σίγουρα, όμως, μεγάλη αλλαγή.
Σε ηλικία 12 χρόνων, μόλις είχα τελειώσει το Δημοτικό, ήρθαν έτσι τα πράγματα που έπρεπε να αποφασίσω. Θα έμενα στην Κάρπαθο και θα συνέχιζα τη ζωή μου όπως την ήξερα ή θα ερχόμουν στον Πειραιά; Επέλεξα να "μεταναστεύσω". Σκέφτηκα τις προτεραιότητές μου, πλεονεκτήματα, μειονεκτήματα κάθε απόφασης και, ρισκάροντας, επέλεξα. Αντιμετώπισα εδώ άλλες παραστάσεις, άλλους τρόπους ζωής, άλλου είδους σχέσεις. Και, έχοντας πάντα στο νου μου το "πώς θα ήταν ΑΝ...", έμεινα σίγουρη να πιστεύω ότι οι αλλαγές χρειάζονται μεγάλο θάρρος.
Ο "πόνος" δεν είναι στα προβλεπόμενα. Στις αλλαγές κρύβεται. Πώς μπορεί, λοιπόν, να είναι φυγοπονία η αλλαγή; Μόνο όταν δεν είναι αλλαγή, αλλά παραίτηση, μια κίνηση, δείχνει δειλία. Όταν τα κίνητρα είναι υγιή, όταν υπάρχουν και ενδεχόμενα "επικίνδυνα", όταν αφήνουμε πίσω και ωραία, και όταν με την αλλαγή δεν αλλάζει μόνο το περιβάλλον αλλά και οι ίδιοι εμείς πρώτα, τότε αξίζει να γίνεται λόγος μόνο για αποφασιστικότητα και θάρρος. Τότε, η αλλαγή σημαίνει την κατάκτηση της ζωής και του εαυτού μας.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.