Έχεις κάνει έναν καλό διαχωρισμό είναι η αλήθεια που δεν τον είχα σκεφτεί. Όμως στο περί ριζοσπαστικών εκεί υπάρχουν κάποια κενά στην ερμηνεία σου. Ας πούμε ο τρόπος που διαχωρίζεις τον ριζοσπαστικό από τον οπισθοδρομικό μπορεί να προκαλέσει σύγχυση. Μιας που τότε και οι εθνικοσοσιαλιστές/φασίστες και οι κομμουνιστές θα μπορούσαν να θεωρηθούν οπισθοδρομικοί.
Ε, δικός μου αυθαίρετος διαχωρισμός είναι, μην περιμένεις και να τον έχω αναλύσει λεπτομερώς. Σε χώρες της Σοβιετικής Ένωσης, όμως, για παράδειγμα, ο κομμουνισμός είναι οπισθοδρομικός.
Ο προοδευτικός για εσένα ταυτίζεται με τον ριζοσπαστικό αλλά δεν συμφωνώ. Τα τελευταία χρόνια όπου η μεταμοντέρνα αριστερά έχει συνδεθεί με τον κοινωνικό δικαιωματισμό (φεύγοντας από το ταξικό προσανατολισμό) δεν έχει πια ανατρεπτική ρητορική. Οι σημερινοί προοδευτικοί συχνά σκίζουν τα ιμάτιά τους για την φιλελεύθερη Δημοκρατία (βλέπε ΣΥΡΙΖΑ, ΜέΡΑ25) και η μόνη τους κριτική προς αυτήν είναι πως δεν είναι ακόμα τόσο ποιοτική και συμπεριληπτική όσο θέλουν.
Όχι, δεν κατάλαβες καλά, ο προοδευτικός αντικαθίστανται από τον ριζοσπαστικό, δεν ταυτίζονται. Θεωρώ τον όρο «προοδευτικός» αδιάφορο και ήσσονος σημασίας στην πολιτική, μιας και τα κόμματα που ταιριάζουν με αυτόν τον όρο (σαν τα κόμματα που ανέφερες) είναι, κατά τη δική μου κατηγοριοποίηση, συντηρητικά, υπό την έννοια ότι συντηρούν την υπάρχουσα κατάσταση (με κάποιες μικροαλλαγές.)
Το θέμα είναι πως αυτό πέτυχε η δημοκρατία. Να βλέπεις ιδεαλιστές που αγωνίζονται χωρίς όφελος ως κάφρους και τους γραβατωμένους που σε χρησιμοποιούν για να αρπάζουν βουλευτικούς μισθούς ως τους σοβαρούς. Ο Νόμος και η Τάξη που περιγράφεις παρακάτω είναι ιδεατά σε έναν ιδεατό κόσμο, όχι στον αστικό κόσμο. Είναι αυτό που λες τυραννικό κράτος. Δεν περιμένεις μαγικά να πέσει αυτή η σημερινή δυστοπία. Θα την ανατρέψουν αυτοί οι λίγοι που, αψηφώντας τους κινδύνους, βγαίνουν μπροστά και γράφουν την ιστορία. Αυτοί είναι το μέλλον και όχι οι γραβάτες στη Βουλή. Όπως έχω ξαναπεί, ο εθνικισμός είναι κίνημα των δρόμων πρωτίστως και αυτό πρέπει να παραμείνει.
Κάφρο λέω κάποιον που θα πλακωθεί στα σούτια, θα μιλάει σε στιλ «σας τρέξαμε», «πήραμε το σκηνικό», ωσάν να είναι οπαδός ομάδας. Ακόμα και την απίθανη περίπτωση να καταλάμβαναν τέτοιοι την εξουσία, θα πηγαίναμε από μία άσχημη κατάσταση σε μία άλλη. Από μια εκφυλισμένη δημοκρατία χωρίς αρχές και αξίες σε έναν σοσιαλισμό με εθνική ταυτότητα. Για εμένα ούτε το ένα ούτε το άλλο είναι θετικό, έτσι όπως έχω στο μυαλό μου το καλό της κοινωνίας.
Δεν πάει για εσένα, θα έλεγα όμως πως τους κυρπαντελήδες τους απεχθάνομαι περισσότερο από κάθε άλλον. Είναι αυτοί που περιμένουν να είσαι το άξιο παλληκάρι και ο σωστός οικογενειάρχης. Ο τίμιος εργατικός φιλήσυχος νοικοκύρης που κοιτάει τη δουλειά του. Ο ορισμός του NPC που ανέφερες και εσύ. Αυτό είναι το καθεστωτικό όνειρο για τους πολίτες.
Στο ξαναείπα, επειδή μισείς το κράτος, βαδίζεις σε άσχημες ατραπούς, όπως πχ να λες (στο άλλο νήμα) ότι δεν πρέπει κανένας εγκληματίας να μένει στη φυλακή για ολόκληρη τη ζωή του και να λες κυρΠαντελήδες όσους θέλουμε αυστηροποίηση των ποινών, ουσιαστικά συμφωνώντας με τις (αν)ηθικές αξίες που προάγει η δύση. Δηλαδή κατά συρροή παιδοβιαστές να επιστρέφουν στην κοινωνία. Οκ, αυτές είναι απόψεις, αλλά θαρρώ πως αυτή η ανοχή που επιδεικνύουν οι κοινωνίες μας, αυτή η εμμονή στο να επιτρέπονται τα πάντα, στο να μην κρίνονται ειδεχθείς και ανώμαλες πράξεις έχει φέρει αυτή τη σήψη στην κοινωνία.
Αυτοί είναι μία μάζα, κορμιά που έρχονται και χάνονται στην ιστορία. Οι πολλοί/αδιάφοροι του κόσμου. Ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με δύο επιλογές στη ζωή του είτε θα συνταχθεί με τους πολλούς (και θα προσπαθήσει να είναι ο άξιος υπάλληλος/πατέρας/σύζυγος κλπ) είτε με τους λίγους (που ναι μεν γράφουν την ιστορία αλλά αυτή η επιλογή έρχεται με αρκετές συνέπειες δε).
Έτσι είναι, ήταν και θα είναι ο κόσμος. Λίγοι πάντα θα φέρνουν την αλλαγή. Αριστοτέλης, Ντα βίντσι, Τζορντάνο Μπρούνο και άλλοι, ήταν αυτοί που έδωσαν ώθηση στον κόσμο να εξελιχθεί. Όμως αυτό είναι το φυσιολογικό, ο πολύς κόσμος θέλει την βολή του. Το αφύσικο θα ήταν οι πολλοί να θυσιάζονται και να βρισκόμαστε σε μόνιμη κατάσταση (κοινωνικού) πολέμου, δεν θα μπορούσαν να συσταθούν και να λειτουργήσουν οι κοινωνίες.
