Είναι και θέμα αντιπροσώπευσης, θέμα κατανόησης θεμάτων που έχουν απωλέσει από τη μνήμη τους μισό αιώνα τώρα ή ακόμα χειρότερα δεν έζησαν ποτέ γιατί έρχονται από διαφορετική εποχή. Είναι απογοητευτικό ο μέσος όρος των ανθρώπων που παίρνουν τις αποφάσεις να είναι 60 φεύγα και να μπαίνουν ελάχιστοι νέοι μόνο αν είναι δημόσια πρόσωπα ή γόνοι οικογενειών.
Ναι, σε αυτό το σημείο που λες, με αυτή τη χροιά, έχεις δίκιο. Γι αυτό και πρέπει να εκπροσωπούνται και νέοι. Δεν θα διαφωνήσουμε εδω.
Εντούτοις, οι μεγαλύτεροι τετοιων ηλικιών, πέραν του δικαιώματος του εκλέγεσθαι, έχουν αν αντιστρέψουμε το -σωστό- επιχείρημά σου μια σφαιρικότερη ματιά, καθως έχουν δει διαφορετικές δεκαετίες, διαφορετικές κρίσης, εχουν ζήσει την ιστορία, τις συνέπειές της κλπ και μπορούν να έχουν μια διαφορετική άποψη ίσως πιο σφαιρική.
Γι αυτό μίλησα και για τις ικανότητες του καθένα που ειναι απαραιτητο να μενουν ανεπηρέαστες από την ηλικία.
Ένας μωρός γέρος με άνοια είναι το ίδιο χρήσιμος με έναν νεαρό που δεν έχει δει τίποτα και βασίζεται στη θέρμη του λόγου του. Χρειαζόμαστε ανθρώπους απ ολο το φάσμα των ηλικιών, με ικανότητα, για να εκπροσωπηθούμε όσο το δυνατον δικαιότερα.
Και λάβε υπόψη σου και το εξής: Υπάρχει και το όμοιο του βιου.
Ποιος θα γνωρισει καλύτερα τα προβλήματα του 70άρη συνταξιουχου απο εναν εκπρόσωπο που εκλέγεται απο τη γενιά αυτή. Ποιός θα γνωρίζει καλύτερα τα προβλήματα ενός σημερινού νεου, απο εναν νεο. Και βαλε οτι κοινωνική ομαδα θέλεις εδω.
Μέχρι ένα βαθμό υπάρχει ναι η στοιχειώδης έρευνα, αλλά μετα έρχεται και η βιωματική εμπειρία.
