Το τρίτο πρόσωπο δεν έχει καμιά δουλειά να ενημερώνει τον ¨κερατά" (ή την "κερατού" αντίστοιχα).
Κι αν το κάνει, τότε οι προθέσεις του δεν είναι κι από τις αγνότερες.
Γιατί η (κακώς εννοούμενη) προθυμία για "ειλικρίνεια των καλοθελητών, μπορεί να κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα.
Τώρα το αν εκείνος που απατάει οφείλει να ενημερώσει το έτερον, "επίσημο" ήμισυ, σε μια ιδανική σχέση, ναι.
Όλοι μας βέβαια θέλουμε να ξέρουμε την αλήθεια σε περίπτωση που μας "τα φοράνε" και ο πιο κατάλληλος για να τη μάθουμε θεωρώ πως είναι ο "άπιστος". Ούτε το τρίτο μέλος, ούτε η κολλητή, ούτε η γειτόνισσα.
Πόσοι και πόσες όμως έχουν τις "κοχόνες" να το ομολογήσουν; Οι περισσότεροι το αφήνουν στην τύχη, ελπίζοντας πως τα σημάδια θα "αφυπνίσουν" με κάποιο τρόπο τον προδομένο και με κάποιο άλλο μαγικό τρόπο ο προδομένος θα αποχωρήσει από μόνος του, χωρίς περαιτέρω επίπονες διαδικασίες.
Μα κι από την άλλη, πόσοι από τα θύματα της απιστίας μπορούν να αντέξουν αυτή την αλήθεια;
Οι περισσότεροι έχουν ενδείξεις ολοφάνερες, αλλά εθελοτυφλούν, συμμετέχοντας στο όλο πρόβλημα.
Με κοινό παρονομαστή και από τις δυο πλευρές τη λέξη που λέγεται "βόλεμα".
Εννοείται βέβαια πως η σχέση θα κλονιστεί μετά από ομολογία που θα προκύψει και, την καλύτερη περίπτωση, θα πρέπει, αν το αρχικό ζευγάρι επιχειρήσει επανασύνδεση, να έχει κάνει πρώτα δουλίτσα με τον εαυτό του ο καθένας, έτσι ώστε η νέα αρχή να γίνει σε άλλες πιο γερές βάσεις.