Αυτό ήταν απάνω στην Δραγουμική εθνικιστική αντίληψη των πραγμάτων. Έχει μία λογική αν το σκεφτείς. Το ελληνικό έθνος δεν εκπροσωπείται άλλως τε από ένα μόνο κράτος. Πέραν του Ελλαδικού υπάρχει και η Κύπρος. Παλαιόθεν υπήρχε η Κρητική Πολιτεία και το Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων για παράδειγμα. Ίδιο Έθνος αλλά διαφορετικά κράτη. Ο ελληνισμός επιβίωσε και χωρίς κρατική οντότητα. Αν ζει το Έθνος θα βρεθεί τρόπος στο τέλος να υπάρξει και κρατική εκπροσώπηση του. Το πρόβλημα είναι όταν έχει κρατική εκπροσώπηση αλλά αυτή εργάζεται εναντίον του. Τότε είναι που υπάρχει ένα φιλοσοφικό κενό. Ο Δραγούμης εξέτασε το κράτος υπό διαφορετικές συνθήκες. Για αυτόν το κράτος ήταν προβληματικό γιατί ήταν φοβικό και υποχωρητικό. Άτολμο προς την εκπλήρωση της Μεγάλης Ιδέας που αποδέχονταν απλά τα κομμάτια που του πετούσαν οι ΜΔ. Σήμερα όμως που στα παραπάνω προστέθηκε και η αυτοκαταστροφική μανία είναι το τι κάνουμε;
Αυτό για να μπορεί να είναι ισχυρό, απαιτεί πρωτίστως μια δυάδα υποθέσεων:
α) Οτι αν δεν υπάρχει κράτος, το Έθνος δεν θα εξοντωθεί, πράγμα που δεν αποτελεί και ασφαλή υπόθεση τόσο από πλευράς γενοκτονιών, καταπατήσεων ή έστω και αυτών των πολιτισμικών αλλοτριώσεων.
β) Ότι αν υπάρχει έστω και ένα άλλο κράτος, θα εξυπηρετεί μια φιλική προς το Έθνος πολιτική, ακόμα κι αν το ένα κράτος είναι δουλικό. Πράγμα που και με την Ελλάδα και με την Κυπριακή Δημοκρατία, δεν ισχύει καθώς και τους δυο τους θεωρω κατωτερους των περιστάσεων.
Και ρωτάς εύλογα θα πω εγω, τι γίνεται όταν το κράτος είναι αυτοκαταστροφικό;
Μα δεν είναι το κράτος αυτοκαταστροφικό θα σου πω εγω, αλλά η ηγεσία. Το κράτος είναι μια δομή, ένα συνολο συνεξαρτήσεων ολιγαρχίας, πολιτικών και άλλων παιχτών, εσωτερικών και εξωτερικών.
Σε αυτό το σημείο, και χωρίς να έχω μελετήσει ούτε εθνικιστική σελίδα για σελίδα, τολμώ να πω ότι έχει ένα πάτημα ο φασισμός, με την αντικατάσταση του αποτυχημένου κράτους της ολιγαρχικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, με ένα πιο συγκεντρωτικό κράτος. Όμως αυτό είναι κενό γράμμα και μια συνεχής ονείρωξη επιβολής του ενός απέναντι στο λαό, εαν δεν συνδυαστεί με το άλλο κομμάτι (κατα εθνικοσοσιαλισμό, ιδεώδες του Έθνους). Το οποιο και αυτό από μόνο του ειναι μια ονείρωξη δήθεν φυλετικής ανωτερότητας και χίλια άλλα πράγματα που ουτε να τα αγγίξω δεν θα ήθελα.
Ξαναλέω δεν έχω διαβάσει γραμμή για γραμμή. Μιλαω με μια ιδεα που εχω στο μυαλό μου. Και βάσει αυτής της ιδέας, ανέκαθεν θεωρούσα τον Φασισμό και τον Εθνικοσοσιαλισμό, ενδιαφέροντες μεν σε κάποια θεωρητικά τους σημεία από τα οποία μπορούν να αντληθούν ιδέες, αλλά ασύμβατους ως ιδεολογίες με την ελληνική εθνικιστική ανάγκη.
Για εμένα η ελληνική ανάγκη απαιτεί μετασχηματισμό της κοινωνίας από κάτω, σε μια πιο αυτοκρατορικού τυπου νοοτροπία και το εννοώ σοβαρά. Ιδεολογική στροφή και εσωτερική τακτοποίηση των καρκινωμάτων και παθογενειών, προτού στραφούμε προς τα έξω. Δε συμφωνώ επ ουδενί δηλαδή σε κατάργηση του κράτους με την έννοια οτι αν ήμασταν κομμάτια-πληθυσμοί άλλων εθνών, υπήκοοι τουρκίας πχ, θα είχαμε καλύτερη ελπίδα επιβίωσης ως Έθνος. Επ ουδενί! Το κράτος πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει, εντούτοις πρέπει εκ θεμελίων να εξυγιανθεί.
Η Τουρκία, αν και δεν έχουμε σε τιποτα να την ζηλέψουμε αναφορικά με τα θεμέλιά της, δείχνει να έχει πιάσει το νόημα πιο καλά από εμάς. Μάλιστα για να το πω καλύτερα, αυτοι δειχνουν να το χουν πιάσει κι εμείς να το χουμε χάσει. Δείχνουν πιο βυζαντινοί στη συμπεριφορά από εμάς. Βεβαίως ειναι Τούρκοι και ως Τούρκοι η αυθάδειά τους ξεφεύγει, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.
Είναι το ιδεατό σαφώς απλά εξετάζουμε και το πράγμα από την ρεαλιστική του πλευρά. Δυστυχώς σήμερα εν έτει 2024 σχεδόν καμμία δυτική χώρα δεν έχει ένα κράτος υπέρ του έθνους.
Πράγματι, και είναι το λιγότερο αξιολύπητο ως διαπίστωση. Σχεδόν καταθλιπτικό για εμένα όπως το εισπράττω και πως θα ήθελα να είναι ο κόσμος. Ο σημερινός κόσμος ειναι ενας εφιάλτης.
Καταλαβαίνω απολύτως πως το λες αν και θεωρώ δεν είναι το ίδιο η περίπτωσις της Τουρκίας και των ΗΠΑ με της Γερμανίας και της Ιταλίας.
Πράγματι. Ίσως να πήρα μια παραπάνω συλλογιστική ελευθερία απ οτι έπρεπε.
Δεν το ξέρω πολύ αναλυτικά για να σου πω "ναι αλλά η Βαυαρία θέλει να αποσχισθεί, ναι αλλά η Βενετία θέλει να αποσχισθεί". Έχω μια ισχνή ιδέα δηλαδή περί Καταλονίας, Βαυαρίας, Ιταλικου Βορρά (Γερμανοί) και Νότου (Έλληνες), αλλά δεν μπορώ να βρω ακριβώς τον επιχειρηματολογικό μοχλό για να σου πω οτι διαφωνω σε κάτι.
Γιατι απο την άλλη πλευρά ΟΝΤΩΣ έχεις μια Τουρκία που έχει 30εκ. Κούρδους, 4 εκατ. Κιρκάσσιους, κλπ, είναι εντελώς ετερόκλητοι κι όχι "ετεροκλητοφανής" αν μπορούμε να πλάσουμε μια τετοια λέξη, όπως οι άλλες χωρες που εξετάζουμε.
Βεβαια αν το σκεφτείς, όταν ο Κεμαλ τους έκανε κράτος από το τίποτα, αντικατέστησε μια πολυεθνική αυτοκρατορία με μια κομμουνιστογενή και όχι εθνικοσοσιαλιστικογενή οντότητα.
Για μένα, οι μέθοδοι μπορεί να ηταν ίδιες με τη Γερμανία, ο Κεμαλ μπορεί να ήταν ο δάσκαλος του Χιτλερ στο πως να ξεφορτώνεσαι τον εχθρό σου, αλλά ο Κεμάλ ανέκαθεν μου έμοιαζε μακράν πιο Μπολσεβίκος παρά Εθνικοσοσιαλιστής. Και οχι λογω της βοήθειας από την ΕΣΣΔ, αλλά λόγω του προοδευτισμού που εισήγαγε και ταυτόχρονα εξυπηρέτησε εναν εθνικισμό επιβίωσης ανάλογο με αυτόν του Κομμουνιστικου Βιετναμ μισό αιώνα αργότερα. Ή οτι κατάφερε να ενώσει -ξεγελάσει κατα τη γνώμη μου- τους Κούρδους να στραφούν εναντίον μας τότε, ή και μεχρι σημερα να μην θελουν την ανεξαρτησία τους διότι είναι καλοβαλμένοι πολλοί μες τις δομές και την κοινωνία του τουρκικού κράτους. Πράγμα που μου θυμίζει πάλι ΕΣΣΔ και όχι Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία.
Οι ΗΠΑ είναι το χειρότερο παράδειγμα που υπάρχει στο κόσμο. Δεν νοείται για εμένα κανένας να μιλάει για «American nation» χωρίς να αναφέρεται στους ιθαγενείς που ακόμα και σήμερα είναι τελευταία τρύπα του ζουρνά εκεί πέρα.
Μεγάλη και πονεμενη ιστορία την οποία ουτε αυτη είχα τη χαρά να μελετήσω όσο θα ήθελα.
Μιλάμε για ανθρώπους των οποίων η προφορική παράδοση, τουλάχιστον κατα τη δική τους βεβαιότητα, προσπαθεί να μας μεταφέρει την ύπαρξη αρχαιων πολιτισμών ακόμα και σε κείνη την ήπειρο, ακόμα και πολιτισμών που έχουν άμεση σχέση με την γη του Κεμ (αρχαία Αίγυπτο), βλ. σπήλαια με ιερογλυφικά Αιγυπτίων και ταφικούς θαλάμους στο Γκραν Κάνυον.
Εβλεπα προχθές ποση γη τους είχαν παραχωρήσει "απλόχερα" μετα την Ανεξαρτησία οι ΗΠΑ, το 1776, το Indian Reserve ήταν όλη η νοτιοανατολική πλευρά πλην της όχθης ουσιαστικά, και τωρα έχουν εξοστρακιστεί σε κάτι καταυλισμούς να φτιάχνουν μπλιμπλίκια ή να έχουν καζίνο.
Χωρίς ουτε καν να μπουμε σε παραφιλολογία περί πνευματικής διαύγειας και γνώσεων των Ινδιάνων (βλ. Καρλος Καστανέντα και επαφές του με διάφορους σαμάνους και φυλές).
Είναι απίθανο, πως ενας όχλος βλάχων, εκτόπισε μια τόσο πεφωτισμένη ομάδα ανθρώπων, και κυβερνά τον κόσμο.
