Αρχική Δημοσίευση από fandago:
Με κάλυψε ο DrStrangelove πιο πάνω
Μήπως απ'το γεγονός ότι κανείς δεν θέλει να πεθάνει σε μια μάχη, σε ένα ναυάγιο ή σε ένα σεισμό ; Το ένστικτο της επιβίωσης σε αυτή την περίπτωση είναι λογικό.
Η ενστικτώδης λογική αντίδραση του μέσου όρου των ανθρώπων θα είναι σε τέτοιες περιπτώσεις
να θέλουν να επιβιώσουν και να κάνουν ό,τι περνάει απ'το χέρι τους γι'αυτό. Η ζωή είναι ομορφότερη από τον θάνατο,
το γνωστό από το άγνωστο, κι αυτοί οι λογικοί συνειρμοί οδηγούν τον άνθρωπο στην ενστικτώδη κίνηση να παλέψει για να σώσει τη ζωή του.
Η διαφωνία μου με την παραπάνω άποψη έγκειται στο εξής: Κατ' αρχήν, έχω δει ανθρώπους να επιμένουν να επιβιώσουν, όταν το λογικότερο θα ήταν να συμβιβαστούν με το θάνατο. Άνθρωποι άρρωστοι και υπέργηροι, κατάκοιτοι, ακινητοποιημένοι, που βασανίζονται και βασανίζουν τους γύρω τους. Επίσης, έχω δει ανθρώπους που θέλουν να πεθάνουν, στη μάχη ή αλλού. Βέβαια εσύ μιλάς για το μέσο όρο των ανθρώπων, πράγμα που έρχεται σε σύγκρουση με το αρχικό "κανείς δεν θέλει να πεθάνει". Επίσης, θα παρατηρήσω ότι υπάρχουν πολλοί για τους οποίους το άγνωστο είναι όμορφο και σαγηνευτικό, ενώ το γνωστό τους προκαλεί τάσεις αυτοκτονίας ή το λιγότερο κατάθλιψη.
Το ένστικτο δεν εμπεριέχει στοχασμό. Όταν μιλάς αγαπητέ Δόκτωρ για μια "ενστικτώδη αντίδραση" μιλάς για κάτι το αυθόρμητο, έναν αυτοματισμό που η εκδήλωσή του σε μια κρίσιμη στιγμή είναι ανεξάρτητη από τον όποιο λογικό συνειρμό. Σ' αυτές τις περιπτώσεις, όπως μου διδάσκει η προσωπική αλλά και η κοινή εμπειρία, πρώτα αντιδράς και μετά σκέφτεσαι. Μάλιστα, σε πολλές περιπτώσεις, αν προλάβει κανείς να συνειδητοποιήσει ότι κινδυνεύει να πεθάνει και προσπαθήσει να σκεφτεί την αντίδρασή του, το αποτέλεσμα είναι να τρομοκρατηθεί, να μπλοκαριστεί, να "παγώσει" και να μην έχει την παραμικρή αντίδραση, με αποτέλεσμα η λογική του επεξεργασία να τον οδηγήσει τελικά στο θάνατο.
Στην επιστήμη της ψυχολογίας είναι κοινός τόπος ότι οι ενστικτώδεις διεργασίες διαχωρίζονται πλήρως από τις λογικές-συνειδητές (Υπερεγώ, Εγώ,
Αυτό. Προσέξτε το ότι το ασυνείδητο, διαφοροποιείται ως κάτι ξένο από την προσωπικότητα μέσω αυτών των όρων, σαν να υπάρχει μέσα σου "κάτι" του οποίου δεν έχεις το συνειδητό έλεγχο, πράγμα που γενικά ισχύει). Τούτο είναι, κατά πολλούς, που διαχωρίζει τον άνθρωπο από τα ζώα, σε βαθμό που ο Φρόυντ, όπως προαναφέρθηκε, δίστασε να επισυνάψει "ένστικτο" στον άνθρωπο, αλλά προτίμησε να μιλήσει για "ορμές".
Επίσης, θα παρατηρήσω ότι τα ένστικτα των ζώων, ακόμη και των πιο ταπεινών, εμπεριέχουν την ίδια κοφτερή, αδυσώπητη και αναπόδραστη λογική, η οποία μάλιστα περιγράφεται με τους ίδιους ακριβώς όρους. Αν λοιπόν ίσχυε αυτό που λέτε, θα έπρεπε να ανακηρύξουμε όλα τα ζώα ως νοήμονα όντα, πράγμα που αυτονοήτως δεν μπορεί να ισχύει. (
Άτοπον)
Αυτά εκ πρώτης όψεως. Αν όμως προσέξει κάποιος αυτά που λέτε εδώ, σε μια βαθύτερη ανάλυση, θα δει πως
πρόκειται στην πραγματικότητα για μια πολύ ενδιαφέρουσα άποψη. Πράγματι, δεν στερείται βάσης η παρατήρησή σου, ότι οι ενστικτώδεις αντιδράσεις εμπεριέχουν τη λογική ως βασικό τους πυλώνα. Το μωρό κλαίει για να τραφεί και να προστατευτεί, στρέφει τα μάτια του (ακόμη κι όταν έχει γεννηθεί τυφλό) προς τη μητέρα του, στην οποία έχει εμφυτευτεί ανάλογος "μηχανισμός απολύτρωσης" που την κινητοποιεί συγκινησιακά ώστε να νιώθει την ανάγκη να το προστατέψει και να το φροντίσει, ξέρει πώς να βρει τη θηλή, ώστε να επιβιώσει. Ακόμη κι αυτό που παρατήρησε η Κλέφτρα, η ενστικτώδης αντίδραση της μάνας να μπει μπροστά, με κίνδυνο της ζωής της, ώστε να σώσει το παιδί της, έχει επίσης τη λογική του. Ο απόγονος, έχει μεγαλύτερη σημασία από τον πρόγονο, αφού ο πρώτος μεταφέρει τα κληρονομικά χαρακτηριστικά στις επόμενες γενεές. Έτσι, το ένστικτο της αναπαραγωγής υπερισχύει τις περισσότερες φορές του ενστίκτου της επιβίωσης και αυτό έχει λογική βάση. Δεν είναι τυχαίο πως η απώλεια ενός παιδιού δικαίως θεωρείται η βαθύτερη πληγή που μπορεί να βιώσει άνθρωπος.
Η αυτοθυσία του ατόμου για χάρη της επιβίωσης της ομάδας, εντάσσεται επίσης σ' αυτή τη λογική: Η ομάδα αποτελεί τη "γονιδιακή δεξαμενή" μέσα στην οποία "κολυμπούν" τα χαρακτηριστικά των μεμονωμένων ατόμων και άρα η επιβίωσή της έχει μεγαλύτερη σημασία από την επιβίωση αυτών. Τα υψηλά ιδανικά που αναφέρεις δεν είναι τίποτε άλλο παρά εξευγενισμός με τον οποίο έχει επενδυθεί το ένστικτο αυτό, κατά τους αιώνες του πολιτισμού. Η ζωή, μας διδάσκει η Εξελικτική Βιολογία και η Οικολογία, είναι πληθυσμιακό και όχι ατομικό φαινόμενο, μάλιστα πολλοί διατείνονται ότι σε ατομικό επίπεδο δεν έχει κανένα νόημα. Επίσης, τίποτε δεν έχει νόημα στη βιολογία, όπως μας λέει ο Θεοδόσιος Ντομπζάνσκυ, αν δεν το εξετάσει κανείς από την εξελικτική του άποψη.
Τα ένστικτα έχουν εμφυτευτεί από τη φύση, πράγματι με βάση κάποια λογική.
Δεν πρόκειται όμως για την ανθρώπινη λογική, αφού αυτά έχουν τεθεί, εξελικτικώς πολύ παλιότερα από την ικανότητα για λογική σκέψη.
Εκφράζει την Υψηλή Λογική της Φύσης, η οποία είναι μια εκδήλωση του Λόγου που, όπως προανέφερα, διαθέτει το Σύμπαν. Αυτό που λέω εδώ, δεν διαφοροποιείται ουσιαστικά από τη δική σου αναφορά σε Νόμο της Αγάπης ή της ανώτερης Συνείδησης. Πρόκειται απλά γι' άλλη μια απόδειξη ότι αυτά τα χαρακτηριστικά, σε αντίθεση με τον άνθρωπο, βρίσκονται στο Σύμπαν εξισορροπημένα και σε πλήρη αρμονία. Η παραπάνω, είναι μια από τις παρατηρήσεις που προσωπικά με οδήγησαν στο να πιστέψω (όπως και πολλούς άλλους βιολόγους και φυσικούς) στην ύπαρξη Νόησης στο Σύμπαν, ενώ παλαιότερα δεν πίστευα σε κάτι τέτοιο. Εδώ λοιπόν το Ιερόγλυφο της Σφίγγας μας αποκαλύπτει άλλο ένα αίνιγμα: "Όπως τα πάνω, έτσι και τα κάτω".
Αρχική Δημοσίευση από Lorien:
Επισης ενα ερωτημα που ισως και να ξεφευγει λιγο : πως ξερουμε οτι ο ανθρωπος κανει κατι...εξω απο τη φυση του ; Ειναι ποτε δυνατον κατι τετοιο ;
Εξαιρετικό ερώτημα!!!
Αγαπητέ Λόρυ, έχω κι εγώ την ίδια απορία, ακριβώς με τον τρόπο που την εκφράζεις κι εσύ. Πολλές φορές διαβάζω σε διάφορα κείμενα, ότι ο άνθρωπος πρέπει να κατανοήσει την αληθινή του φύση ώστε να θεωθεί. Αν λοιπόν η αληθινή του φύση εμπεριέχει το υπερβατικό στοιχείο της θεότητας, το οποίο ο άνθρωπος πρέπει ν' ανακαλύψει (Γνώθι σαυτόν) ώστε να προσεγγίσει το Θείον, τότε η επίκληση της υπέρβασης της ανθρώπινης φύσης δεν φαίνεται να έχει κάποιο πραγματικό νόημα. Ακόμη όμως κι αν δεχτούμε ότι δεν υπάρχει Θεία φύση ώστε να βρίσκεται μέσα μας και να την ανακαλύψουμε, πώς και πάλι είμαστε σίγουροι ότι γνωρίζουμε ποια ακριβώς είναι η ανθρώπινη φύση και ποια τα όριά της, ώστε αυτά να μπορούν να υπερβληθούν;
Η δική μου άποψη, η οποία δέχεται την ύπαρξη Συμπαντικής Νόησης, είναι πως ο άνθρωπος έχει εντυπωμένη μέσα του, σε ασυνείδητο επίπεδο, τη λογική του Θείου Λόγου, όπως συζητάμε με το Φαντάγκο και το Δόκτορα, την οποία χρειάζεται ν' ανακαλύψει, ώστε "να εναρμονιστεί με τον παγκόσμιο ρυθμό". Αυτό πίστευε και ο Σωκράτης και το έδειξε βάζοντας έναν αμόρφωτο νεαρό δούλο να αποδείξει το πυθαγόρειο θεώρημα (αλήθεια, ποιος διάλογος ήταν αυτός, θυμάται κάποιος να μου πει;
). Συνεπώς, δεν υπάρχουν όρια τα οποία μπορεί να ξεπεράσει, ή αλλιώς, όριό του είναι το άπειρο.
Όμως εδώ έχουμε ξεφύγει από τα πλαίσια του θέματος. Υπάρχει ωστόσο ένα πρόσφατο θέμα περί της φύσης του ανθρώπου ("Τι είναι ο άνθρωπος;"). Προτείνω η ενδιαφέρουσα αυτή συζήτηση να μεταφερθεί εκεί, ώστε να την συνεχίσουμε. Θα με ενδιέφερε να δω πώς προσεγγίζει το ίδιο ερώτημα, κάποιος που δεν δέχεται την ύπαρξη Θεότητος, αλλά θέτει ως υψηλότερη ανθρώπινη λειτουργία τη λογική...
