Είναι ένα ολόκληρο deep state και ο Τραμπ με την συνταγματική νομιμότητα ΔΕΝ θα μπορέσει να το πολεμήσει (και μεταξύ μας, δεν νομίζω πραγματικά να τον ενδιαφέρει να το πολεμήσει).
Στο έχω πει κι άλλες φορές: Αποτυγχάνεις να αντιληφθείς τη σημαντικότητα του επικοινωνιακού στοιχείου στην πολιτική και την κοινωνία. Δεν λέω ότι έχεις ακριβώς άδικο στα παραπάνω, αλλά η νίκη του Τραμπ είναι και ουσιαστική (πέρα από το επικοινωνιακή) για τους παρακάτω λόγους:
Έδειξε το πόσο μεγαλοδημοσιογράφοι, «καλλιτέχνες», σχεδόν όλα τα συστημικά δίκτυα ενημέρωσης (συμβατικά και σόσιαλ), αλλά και ο ακαδημαϊκός κόσμος (όπως γράφεις) είναι αποκομμένα από τον λαό, τον κόσμο που ενδιαφέρεται πάνω από όλα για την επιβίωσή του και όχι για το πόσα καινούρια φύλα εφευρέθηκαν αυτή τη βδομάδα, πόσο «συστημικό ρατσισμό» έχει δεχθεί η κάθε -πραγματική ή κατά φαντασίαν- μειονότητα κοκ.
Ο κόσμος σιχάθηκε τα παράγωγα της προπαγάνδας των παραπάνω θεσμών και ατόμων, δηλαδή τα npc που ακούμε να μας κουνάνε το δάχτυλο εδώ και δέκα σχεδόν χρόνια, τόσο εδώ όσο και στην πραγματική ζωή. Στην πλειονότητά τους αυτά τα άτομα είναι -σε μικρότερη κλίμακα- κάτι σαν τους μεγαλοδημοσιογράφους που αναφέρω: μεγαλωμένοι σε μία γυάλα από οικογένειες που είχαν την άνεσή τους, μακριά από την εργατική τάξη, τον λαό (οκ, υπάρχουν και εξαιρέσεις, φυσικά) και τα προβλήματά του, έχουν καταπιεί χωρίς φειδώ κάθε αθλιότητα που τους σέρβιρε το σύστημα. Κι ο κόσμος τους σιχάθηκε γιατί:
- Σιχάθηκε να τον αποκαλούν ρατσιστή, γιατί δεν αντέχει άλλο να βλέπει την εγκληματικότητα των λαθρομεταναστών, οι οποίοι όχι μόνο δεν τιμωρούνται, αλλά τους υπερασπίζονται κιόλας, ό,τι αθλιότητα κι αν κάνουν.
- Σιχάθηκε να μην έχει να βγάλει το μήνα, να χρειάζεται να δουλεύει πολλές παραπάνω από τις 40 ώρες τη βδομάδα και να τον γράφουν εκεί που δεν πιάνει μελάνι, θέτοντας σαν ιερή αγελάδα του δυτικού πολιτισμού τους ΛΟΑΤΚΙ, τις αντωνυμίες φύλου τους, τη ρευστή σεξουαλικότητα και άλλες παλαβομάρες.
- Σιχάθηκε να του λένε να μην κρίνει τον άλλον για τον σεξουαλικό του προσανατολισμό και το χρώμα του δέρματός του, και να να βλέπει να μπαίνουν σε καίριες θέσεις (στον Λευκό Οίκο, για παράδειγμα) άτομα απλά επειδή είναι όσο πιο μαύρα γίνεται και άντρες ντυμένοι γυναίκες.
- Σιχάθηκε να βλέπει να γίνεται πόλεμος στη λευκή φυλή και τις παραδοσιακές μας αξίες, την ίδια ώρα που αφιερώνουν έναν ολόκληρο μήνα για να γιορτάσουν τη μαύρη φυλή (Φεβρουάριο) και έναν ακόμα για τους ΛΟΑΚΤΙ (Ιούνιο.)
- Σιχάθηκε να βλέπει να αποκαλούν ρατσιστές, μισογύνηδες και φαλλοκράτες άτομα που πιστεύουν στον Χριστό, ενώ ταυτόχρονα υπερασπίζονται το δέκα φορές χειρότερο Ισλάμ σε αυτά τα ζητήματα.
- Σιχάθηκε να βλέπει την εκθήλυνση της κοινωνίας, τον εμετικό πόλεμο που βιώνει ο σύγχρονος άντρας, απλά και μόνο επειδή είναι άντρας.
- Σιχάθηκε να βλέπει άτομα με διαταραχές να γίνονται πρότυπα θεσμικά και αυτό να φτάνει μέχρι και στην μέγιστη ύβρι της βεβήλωσης των Ολυμπιακών αγώνων.
- Σιχάθηκε να βλέπει την «καλλιτεχνική» προώθηση της ατζέντας των μειοψηφιών στις τέχνες, οι οποίες πλέον το μόνο για το οποίο δεν χρησιμοποιούνται είναι η έννοια της τέχνης, αλλά για να προωθηθεί το αφήγημα.
- Σιχάθηκε να ακυρώνονται άνθρωποι επειδή λένε την αλήθεια, επειδή μιλάνε για το φυσιολογικό ή τουλάχιστον λένε τη γνώμη τους.
Για όλους τους παραπάνω λόγους, και πολλούς ακόμα άλλους, η νίκη του Τραμπ είναι και ουσιαστική. Μπορεί θεσμικά τα πράγματα να μείνουν ως έχουν, αλλά σε αυτό που μετράει, τη γνώμη της κρίσιμης μάζας (για την οποία σου έχω ξαναμιλήσει) παρατηρούνται ριζικές αλλαγές. Ο κόσμος πλέον αδιαφορεί ή κοροϊδεύει τους αντιρατσιστές, τους αριστεροπροοδευτικούς και εν γένει τους woke, γράφοντάς την κριτική και τα πληγωμένα τους αισθήματα εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Θυμάσαι πολύ καλύτερα από εμένα, ότι εδώ μέσα για παράδειγμα είχαμε πριν κάποια χρόνια αυτό το φαινόμενο σε μικρογραφία. Δυστυχώς αποτελούσα κι εγώ μέρος του (αν και σε μικρότερο βαθμό) κι αυτό που κατάλαβα, αγαπητέ Ιωάννη, είναι ότι πολλοί άνθρωποι επηρεαστήκαμε από τη γνώμη αυτών των ανεγκέφαλων και ασπαστήκαμε οπτικές και γνώμες απλά και μόνο για να μην μας αποκαλέσουν ρατσιστές, συντηρητικούς, πρωτόγονους κοκ.
Ευτυχώς τα παραπάνω τελειώνουν και θα αποτελέσουν απλώς μια κακή ανάμνηση. Κι αυτό όχι με τη νίκη Τραμπ, αλλά εν γένει με την επικράτηση/επιστροφή της «ακροδεξιάς» (ΑΚΑ φυσιολογικού) στη Δύση. Τώρα είναι που βγαίνουμε επιτέλους από τη θέση άμυνας που μας είχαν βάλει, τώρα είναι που όλος ο κόσμος αδιαφορεί για τη γνώμη των mass media και των φερέφωνών τους και αυτό πρέπει να το εκμεταλλευτούμε, βγαίνοντας στην αντεπίθεση. Μια αντεπίθεση που θα αφορά στο πνευματικό επίπεδο, θα περιέχει δε απλά πράγματα. Τη χρήση «απαγορευμένων» λέξεων όπως «λάθρο» και «γύφτος» στην καθημερινότητα, την άρνηση της πολιτικής ορθότητας χωρίς φόβο να μας πουν κάτι, την προβολή των παλαβών πραγμάτων που ισχυρίζονται οι woke (για να τους αντιπαθεί περισσότερο ο κόσμος και να τους περιθωριοποιήσει, αυτούς και τις απόψεις τους) και γενικά την επανεγκατάσταση στην κοινωνία των φυσιολογικών απόψεων περί Πατρίδας, Θρησκείας και Οικογένειας και των παραδοσιακών μας αξιών. Αυτό είναι το στοίχημα, αυτό είναι που πρέπει να κάνουμε και εδώ και πολύ περισσότερο στον έξω κόσμο, προσέχοντας φυσικά:
Α) Να μην γίνουμε το ίδιο με αυτούς, φιμώνοντας και λογοκρίνοντας. Άλλωστε, πέρα από ηθικό, είναι και πρακτικό. Όταν ο εχθρός σου λέει παρανοϊκά πράγματα, τον αφήνεις να εκτεθεί, προβάλεις τις ανοησίες του δε, όσο περισσότερο μπορείς.
Β) Να μην μασήσουμε. Η λογοκρισία των mass media και των χρήσιμων ηλίθιων δεν θα τελειώσει εν μία νυκτί. Το τέρας, τώρα που καταλαβαίνει ότι φτάνει το τέλος του, θα λυσσάξει και θα γίνει ακόμη πιο επικίνδυνο. Θάρρος, πίστη και την όποια θυσία μπορεί να κάνει ο καθένας, γιατί η Αλήθεια, ο Θεός, το Έθνος, το φυσιολογικό, οι αρχές και οι αξίες μας είναι πάνω από τον καθένα. Υπομονή και συνέχεια στον αγώνα, γιατί:
In the end, we win.
Υ.Γ.: Επειδή κάπου το πήρε το μάτι μου στο νήμα: Φυσικά κάθε εποχή και κάθε καθεστώς (δημοκρατικό, κομμουνιστικό, φασιστικό, το όποιο) έχει το αφήγημά του, το οποίο προωθεί στους πολίτες του. Αυτό είναι αναπόφευκτο. Το ζήτημα, όμως, δεν είναι το αν υπάρχει αφήγημα, αλλά το κατά πόσο το αφήγημα αυτό απέχει από την πραγματικότητα και την αλήθεια. Και το αφήγημα της σύγχρονης Δύσης, ουδεμία σχέση έχει με αυτές τις έννοιες.
