Απλά πράγματα:
1) Αν ένα κράτος είναι ελληνόφωνο, δεν συνεπάγεται ότι είναι και ελληνικό.
2) Αυτοκρατορία που να λεγόταν "βυζαντινή" δεν υπήρξε ποτέ. Μέχρι τέλους λεγόταν "Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία". Το "βυζαντινή αυτοκρατορία" είναι εφεύρημα ξένων ιστορικών μετά την πτώση.
3) Οι κάτοικοι της αυτοκρατορίας ονομάζονταν "Ρωμαίοι πολίτες".
4) Η πρωτεύουσα του κράτους από την αρχή μέχρι την πτώση, επίσημα λεγόταν "Νέα Ρώμη" και ο λαός την έλεγε "Πόλη". Το "Κωνσταντινούπολη" είναι κι αυτό εκ των υστέρων. Αν πάτε στο "βυζαντινό" μουσείο (εκεί που έκαναν οι Γλύγκσμπουργκ δεξίωση) θα δείτε όλα τα έγγραφα να αρχίζουν: "Εν Νέα Ρώμη...". Ο Πατριάρχης και σήμερα έχει τίτλο: "Πατριάρχης Νέας Ρώμης".
5) Ο Χριστιανισμός που επιβλήθηκε δεν είχε καμία ελληνική προέλευση. Ήταν πολιτική του Κωνσταντίνου.
6) Ο όρος "Έλληνας" ήταν σχεδόν βρισιά και εννοούσε ειδωλολάτρης και άπιστος. Οι Έλληνες ήταν πολίτες Β' κατηγορίας, είχαν περιορισμένα δικαιώματα, για παράδειγμα δεν μπορούσαν να κληρονομήσουν στα παιδιά τους την περιουσία.
7) Ότι είχε σχέση με Ελλάδα απαγορεύτηκε, όπως οι φιλοσοφικές σχολές και οι Ολυμπιακοί αγώνες. Πολλοί αρχαίοι ναοί μετατράπηκαν σε χριστιανικούς.
8) Το κράτος ήταν αυταρχικό και θεοκρατικό. Οι καλόγεροι ήταν κάτι σαν παρακράτος.
9) Ο τρόπος ζωής ήταν καθαρά ρωμαϊκός: "άρτος και θέματα" στον ιππόδρομο.
10) Όλα τα άλλα είναι απλώς ...βυζαντινολογίες.
1) δεν ήταν μόνο ελληνόφωνο. Αλλά και ορθόδοξο. Τα δυο κυρία γνωρίσματα της πλειοψηφίας των Νεοελλήνων.
2) ακριβώς. Το όρος Βυζάντιο είναι γερμανική εφεύρεση του 17ου αιώνα.
3) κατά τους τελευταίους αιώνες ο όρος Έλληνας χρησιμοποιούνταν όλο και περισσότερο. Ο όρος Ρωμαίος και Έλληνας ήταν συνώνυμοι. Οι Φράγκοι αποκαλούσαν τον βυζαντινό αυτοκράτορα ως «έλληνα» , ενώ η αραβική ελληνόφωνη εκκλησία ανατολικού τύπου μέχρι και σήμερα αυτοαποκαλείται ως “rum orthodox”( ρωμαϊκή ορθόδοξη).
4) η Νέα Ρώμη πολύ νωρίς στην ιστορία της έλαβε το όνομα Κωνσταντινούπολη από τον Μέγα Κωνσταντίνο. Νέα Ρώμη ή Τρίτη Ρώμη ονομαζότανε και η Μόσχα αργότερα ανεπίσημα.
5) ο Χριστιανισμός επιβλήθηκε λόγω πολιτικής επιρροής της εκκλησίας και του όλου αυξανόμενου πλήθους χριστιανών που υπήρχε στο κράτος αλλά και την επισημοποίηση του χριστιανισμού από τον Κωνσταντίνο.
6) ο όρος Έλληνας ή εθνικός είχε αρνητική χροιά όχι μόνο κατά τον πρώιμο μεσαίωνα αλλά και αμέσως μετά την ρωμαϊκή κατάκτηση. Γραικυλο ονόμαζαν οι Ρωμαίοι τον υποτελή, δουλοπρεπή έλληνα. Αργότερα επι Βυζαντίου ο όρος αυτός καθώς και ο όρος εθνικός υποδήλωνε τον ειδωλολατρη. Αργότερα, όπως είδαμε , ο όρος Έλληνας αποκαταστάθηκε και χρησιμοποιουνταν ουδέτερα εξίσου με τον όρο Ρωμαίος. Ο τελευταίος βυζαντινός αυτοκράτορας , στην ομιλία του πριν την άλωση, αναφέρει ότι οι κάτοικοι της πόλης του είναι απόγονοι Ρωμαίων και Ελλήνων.
7) αρχικά ναι. Αργότερα, τα βυζαντινά μοναστήρια υπήρξαν τα πρώτα ιδρύματα συγγραφής και αντιγραφής αρχαίων κειμένων, πολλά από τα από θα αυτούσια μεταφέρθηκαν στην Δύση μετά την άλωση, και αλλά διασώθηκαν λόγω της μετάφρασης τους στα αραβικά.
8) ότι ίσχυε και στην υπόλοιπη Ευρώπη.
9) ο τρόπος ζωής τους ήταν πολύ πιο εξευγενισμένος και προοδευτικός απ ότι στην ευρωπαϊκή Δύση της εποχής. Υδραγωγεία, νόμοι, αγορές, θέατρα αλλά και πανεπιστήμια αργότερα συνδύαζαν τον ρωμαϊκό τρόπο ζωής με τον ελληνικό, την στιγμή που στην Δύση ούτε το πιρούνι ήταν γνωστό ούτε το να κάνει κανείς μπάνιο.
10) στην σύγχρονη ιστοριογραφία- ακόμα και στον δυτικό κοσμο- το Βυζάντιο αντιμετωπιζεται σαν ένα προηγμένο, κατά τα δεδομένα της εποχής, κράτος , με εξαιρετικά αναπτυγμένη διπλωματία, με λαμπρές πνευματικές προσωπικότητες, και η άλωση θεωρείται ως η αιτία για το έναυσμα της αναγέννησης. Αν και ήταν περιθωριοποιημένο λόγω αρκετών παραγόντων, η ουδέτερη επιστημονική ματιά φανερώνει ότι αποτελούσε μια ζωσα αναλαμπή μέσα στο σκοτάδι του μεσαίωνα.
