Αρνητικά στοιχεία του χαρακτήρα μας...Μπορούν να αλλάξουν;

[touvlo]

Αν μπεις στα δικά τους παπούτσια, για ποιο λόγο πιστεύεις ότι σου λένε ότι δεν είσαι καλά και ότι είσαι τρελή;
Πχ είσαι τοξική απέναντί τους; Τσακώνεστε συχνά; Είσαι απότομη και τους αποδιοργανώνεις; Θεωρείς ότι θα τους σώσεις από κάτι και τους λες τι να κάνουν;

nai

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 8 Δεκεμβρίου 2024

ναι, αυτό κάνω. Χώνομαι! Κακό πράμα, αλλά απλά κακή συμπεριφορά, όπως λες, όχι τρέλα

 

[Jack of Spades]

ναι, αυτό κάνω. Χώνομαι! Κακό πράμα, αλλά απλά κακή συμπεριφορά, όπως λες, όχι τρέλα

Call it what you want, δεν είναι στραβός ο γιαλός, εσύ στραβά (ψωλ)αρμενίζεις, αυτό έχει σημασία...όπως επίσης έχει σημασία τ' ότι έπρεπε να βρεθούν Χ, Υ άνθρωποι να φτάσουν να στο επικοινωνήσουν για να προβληματιστείς (που και για να φτάσει κανείς ως εκεί μεσολαβούν πολλά στάδια ανοχής ήδη) αντί ν' αρχίσεις να προβληματίζεσαι από μόνη σου ή με το πρώτο σχετικό περιστατικό!

Αυτοκριτική και EQ παιδιά, δουλέψτε το το ρημάδι (δεν είναι IQ, αν το προσπαθήσεις βελτιώνεται), αρκετή σκατίλα τρώμε ήδη στη μάπα εκεί έξω...

 

[Chris1993]

Call it what you want, δεν είναι στραβός ο γιαλός, εσύ στραβά (ψωλ)αρμενίζεις, αυτό έχει σημασία...όπως επίσης έχει σημασία τ' ότι έπρεπε να βρεθούν Χ, Υ άνθρωποι να φτάσουν να στο επικοινωνήσουν για να προβληματιστείς (που και για να φτάσει κανείς ως εκεί μεσολαβούν πολλά στάδια ανοχής ήδη) αντί ν' αρχίσεις να προβληματίζεσαι από μόνη σου ή με το πρώτο σχετικό περιστατικό!

Αυτοκριτική και EQ παιδιά, δουλέψτε το το ρημάδι (δεν είναι IQ, αν το προσπαθήσεις βελτιώνεται), αρκετή σκατίλα τρώμε ήδη στη μάπα εκεί έξω...

Καλό είναι να κάνουμε γενικά και την αυτοκριτική μας...όχι μόνο να σχολιάζουμε τρίτους...

 

[touvlo]

Call it what you want, δεν είναι στραβός ο γιαλός, εσύ στραβά (ψωλ)αρμενίζεις, αυτό έχει σημασία...όπως επίσης έχει σημασία τ' ότι έπρεπε να βρεθούν Χ, Υ άνθρωποι να φτάσουν να στο επικοινωνήσουν για να προβληματιστείς (που και για να φτάσει κανείς ως εκεί μεσολαβούν πολλά στάδια ανοχής ήδη) αντί ν' αρχίσεις να προβληματίζεσαι από μόνη σου ή με το πρώτο σχετικό περιστατικό!

Αυτοκριτική και EQ παιδιά, δουλέψτε το το ρημάδι (δεν είναι IQ, αν το προσπαθήσεις βελτιώνεται), αρκετή σκατίλα τρώμε ήδη στη μάπα εκεί έξω...

Ρε Κωνσταντίνε, αν δεν μπεις στα παπούτσια του άλλου, δύσκολα τον κρίνεις. Δε θέλω να δικαιολογηθώ, αλλά σε κάθε περίπτωση χωσίματος, υπάρχει και ένας λόγος. Δύσκολο να βρεις ισορροπίες.
Πχ, η φροντίστρια της μαμάς έκανε σοβαρές βρωμιές σε περιποίηση ευαίσθητων σημείων. Έμπηξα φωνή! Με πήρε για τρελλή, γιατί αυτή είχε μάθει να δουλεύει χωρίς φωνή και έφυγε.
Ο γιος πχ κάνει 40 λεπτά ντουζ και του λέω να κάνει πιο σύντομα
Ο σύζυγος κάνει άλλες τσαπατσουλιές και τον μαλώνω.
Να αυτά τα καθημερινά κάνω... και άλλα ίσως..... Πόσο χώσιμο είναι αυτό τέλος πάντων; Και πάλι το παλεύω, να το ελαττώσω.
Νομίζω πως έχω αυτή την υπερικινητικότητα, ΔΕΠΥ το λένε. Στα χρόνια μου δεν το ήξεραν, μας έλεγαν απλά <άταχτα παιδιά>. Τώρα μας έδωσαν όνομα. Σαν παιδί, τα είχα όλα τα χαρακτηριστικά. Δεν είναι όμως πάθηση αυτό. Πολλοί πετυχημένοι άνθρωποι το είχαν.
Τέλος πάντων. Πήγα εδώ σε μια ψυχολόγο, επειδή τους το είχα υποσχεθει, όχι επειδή πιστεύω πως το έχω ανάγκη. Εδώ, επειδή την ψυχοθεραπεία την καλύπτει το ταμείο, πάει όλος ο κόσμος και δε βρίσκεις ψυχολόγο. Παίρνουν μονο τα κατεπείγοντα (σχιζοφρενείς, επικίνδυνους για αυτοκτονίες κλπ). Έτσι έμεινα δίχως (γιούπιιιιιιι) και θα με βοηθάτε εσείς, όταν χρειάζομαι. Τι σας έχω;

 

[Jack of Spades]

Δε θέλω να δικαιολογηθώ, αλλά σε κάθε περίπτωση χωσίματος, υπάρχει και ένας λόγος. Δύσκολο να βρεις ισορροπίες.

Δύσκολο, αλλά αναγκαίο αν θες να είσαι ένας σωστός άνθρωπος κι όχι άλλη μια σκατένια γυναίκα απ' τις πολλές εκεί έξω (με upbringing «πριγκίπισσας», που θεωρούν τον εαυτό τους entitled σ' ένα σωρό πράγματα, ότι μπορούν να ξεφεύγουν με κάθε είδους γαϊδουρινή συμπεριφορά χωρίς συνέπειες ή/και τύψεις κ.λπ.)...«χώσιμο» όπως το περιγράφεις άντε να γίνει ΜΙΑ φορά ως ύστατη προσπάθεια ν' αντιληφθεί η άλλη πλευρά το σφάλμα της (αν πρόκειται για τέτοιο και π.χ. δεν είσαι λάθος εσύ), όταν το χώσιμο γίνεται κατ' εξακολούθηση τότε αυτό κάτι λέει είτε για σένα (ως άνθρωπο) είτε για την αντίληψή σου περί σωστού/λάθους (είτε και τα δύο)...το κυριότερο πρόβλημα που εντοπίζω εγώ πάντως είναι αυτό:

Μήπως θέλουν να μου ρίξουν τα δικά τους λάθη; Μήπως αυτοί δεν τα καταφέρνουν; Μήπως βγάζοντας εμένα τρελλή, νοιώθουν οι ίδιοι πιο <νορμάλ>;
Γιατί γμτ να αλλάξω εγώ κάτι και όχι αυτοί;
Απορία δηλ......

Νομίζω ότι είσαι σε αρκετά προχωρημένο στάδιο (και ηλικιακά συν τοις άλλοις) για να θεωρηθεί «οκ» το να ξεκινάς απ' αυτή την «αφετηρία»!

Και συμπάθα με, αλλά...

Έτσι έμεινα δίχως (γιούπιιιιιιι) και θα με βοηθάτε εσείς, όταν χρειάζομαι. Τι σας έχω;

...το «χάιδεμα αυτιών» κι ειδικά σε γυναίκες (που κατά κανόνα μια ζωή τους τα χαϊδεύει μια κοινωνία ολόκληρη) δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου!

 

[Λένω]

Εγώ πάλι βάσει του τίτλου αυτού του thread, πιστεύω ότι από ένα σημείο και μετά και με την προϋπόθεση ότι έχουμε βάλει κάτω τον εαυτό μας και τον έχουμε ξετινάξει, έχουμε βρει αυτά που μας κάνουν να αισθανόμαστε καλά και αυτά που μας κάνουν να αισθανόμαστε άσχημα και κατ΄επέκταση έχουμε βρει και αυτά που μας αρέσουν ή που μας ενοχλούν στους άλλους.
Και επίσης έχουμε βρει τι θέλουμε και τι ζητάμε.

Προσπάθεια εννοείται ότι έγινε, πρωτίστως για να βελτιώσουμε τα χαρακτηριστικά που μας ενοχλούσαν, που μας πήγαιναν πίσω, που δυσκόλευαν την ζωή μας, που μας εμπόδιζαν να έχουμε τα αποτελέσματα που θέλαμε, λειάναμε τις αιχμηρές γωνίες κτλ.

Από κει και μετά ούτε θεοί είμαστε ούτε τέλειοι είμαστε και ούτε θα γίνουμε.
Και επίσης υπάρχουν κάποιες παράμετροι στον χαρακτήρα μας που ενώ εμάς δεν μας ενοχλούν καθόλου, αντιθέτως μας κάνουν να αισθανόμαστε καλά, κάποιον άλλον μπορεί να τον ενοχλούν και να τις θεωρεί ελαττώματα. So be it.
Ειλικρινά αδιαφορώ εντελώς γι΄αυτό.
Σημασία για μένα έχει να είμαι καλά με τον εαυτό μου, να τον αποδέχομαι και να μην τον προδίδω.
Θα ταιριάξω με ανθρώπους που έχουν έστω τα σημαντικότερα στοιχεία τους, κοινά με τα δικά μου.
Οι υπόλοιποι θα ταιριάξουν με άλλους που διαθέτουν αυτά που τους αρέσουν.

Και αυτή η δια βίου αυτοβελτίωση, μάλλον υπερεκτιμημένη είναι επειδή πιέζοντας τον εαυτό μας ν΄αποδεχθεί κάτι που θεωρείται από την πλειονότητα "καλό" αλλά εμάς δεν μας ταιριάζει, μάλλον αλλοίωση του εαυτού μας επιφέρει παρά τον προάγει.

 

[touvlo]

Δύσκολο, αλλά αναγκαίο αν θες να είσαι ένας σωστός άνθρωπος κι όχι άλλη μια σκατένια γυναίκα απ' τις πολλές εκεί έξω

Στο πρώτο έχεις δίκιο. Ο χαρακτηρισμός όμως στη συνέχεια είναι πολύ άσχημος. Δεν υπάρχουν σκατένιοι άνθρωποι. Ελαττώματα έχουν όλοι. Όσο για τη συνέχεια του <γυναίκα>, που χτυπά πολύ μισογυνικό. Βλέπεις, πως ο καθένας το παλεύει όσο μπορεί.

 

[Jack of Spades]

Δεν υπάρχουν σκατένιοι άνθρωποι.

Αν δεν υπήρχαν δε θα 'χαμε αυτά τα χάλια σαν κοινωνία...

Όσο για τη συνέχεια του <γυναίκα>, που χτυπά πολύ μισογυνικό.

Αυτού του τύπου τις γυναίκες τις μισώ, εννοείται (όπως και τους άντρες που τις μεγάλωσαν/κατάντησαν έτσι)...

Βλέπεις, πως ο καθένας το παλεύει όσο μπορεί.

Ναι, όταν φτάνει στο απροχώρητο...η μαγκιά είναι να το παλεύει από την αρχή!

 

[Aura]

Ρε Κωνσταντίνε, αν δεν μπεις στα παπούτσια του άλλου, δύσκολα τον κρίνεις. Δε θέλω να δικαιολογηθώ, αλλά σε κάθε περίπτωση χωσίματος, υπάρχει και ένας λόγος. Δύσκολο να βρεις ισορροπίες.
Πχ, η φροντίστρια της μαμάς έκανε σοβαρές βρωμιές σε περιποίηση ευαίσθητων σημείων. Έμπηξα φωνή! Με πήρε για τρελλή, γιατί αυτή είχε μάθει να δουλεύει χωρίς φωνή και έφυγε.
Ο γιος πχ κάνει 40 λεπτά ντουζ και του λέω να κάνει πιο σύντομα
Ο σύζυγος κάνει άλλες τσαπατσουλιές και τον μαλώνω.
Να αυτά τα καθημερινά κάνω... και άλλα ίσως..... Πόσο χώσιμο είναι αυτό τέλος πάντων; Και πάλι το παλεύω, να το ελαττώσω.
Νομίζω πως έχω αυτή την υπερικινητικότητα, ΔΕΠΥ το λένε. Στα χρόνια μου δεν το ήξεραν, μας έλεγαν απλά <άταχτα παιδιά>. Τώρα μας έδωσαν όνομα. Σαν παιδί, τα είχα όλα τα χαρακτηριστικά. Δεν είναι όμως πάθηση αυτό. Πολλοί πετυχημένοι άνθρωποι το είχαν.
Τέλος πάντων. Πήγα εδώ σε μια ψυχολόγο, επειδή τους το είχα υποσχεθει, όχι επειδή πιστεύω πως το έχω ανάγκη. Εδώ, επειδή την ψυχοθεραπεία την καλύπτει το ταμείο, πάει όλος ο κόσμος και δε βρίσκεις ψυχολόγο. Παίρνουν μονο τα κατεπείγοντα (σχιζοφρενείς, επικίνδυνους για αυτοκτονίες κλπ). Έτσι έμεινα δίχως (γιούπιιιιιιι) και θα με βοηθάτε εσείς, όταν χρειάζομαι. Τι σας έχω;

Μήπως αντιδράς υπερβολικά ; γιατί και ότι θα τσακωθείς και μέσα σε ένα σπίτι λόγω τριβής για τη καθαριότητα και άλλα παρόμοια είναι και λίγο αυτονόητο .

Μήπως εχεις αλλάξει και επισημαίνουν την αλλαγή , ότι κάτι δεν πάει καλά ;

Ο άντρας σου τόσα χρόνια δεν σε ξέρει; δεν σου είπε ότι είσαι αγχώδης ή αυταρχική ή ιδιότροπη ή κάτι παρόμοιο ; Ξύπνησε ένα πρωί μετά από 20 χρόνια και σου είπε πήγαινε στον ψυχίατρο;

Εγώ θα μιλούσα μαζί τους πρώτα να δω τη μεριά τους .

 

[touvlo]

Ο άντρας σου τόσα χρόνια δεν σε ξέρει; δεν σου είπε ότι είσαι αγχώδης ή αυταρχική ή ιδιότροπη ή κάτι παρόμοιο ; Ξύπνησε ένα πρωί μετά από 20 χρόνια και σου είπε πήγαινε στον ψυχίατρο;

Αυτα τα μαθαίνεις σιγά σιγά, δε στα λέει ο άλλος, ο οποίος και ο ίδιος μπορεί να μην τα έχει σκεφτεί. Μέσα σε 35 χρόνια συμβίωσης συμβαίνουν πολλά. Όλα αλλάζουν. Πριν από 20 χρόνια μας απασχολούσαν άλλα πράματα.
Κοίτα με το νοικοκυριό δεν έχω καμιά σκασίλα. Μάλλον αυτός είναι ο ψυχαναγκαστικός. Έχω αξιολογήσει τα προβλήματα και για τα επουσιώδη δε δίνω σημασία. Όμως τα τελευταία .... 4 χρόνια, έχουμε πολύ σοβαρά οικογενειακά θέματα με τις αντίστοιχες οικογένειες, που εγώ δεν μπορώ να τα αντιμετωπίσω και φωνάζω, κλαίω, αγχωνομαι κλπ και εκείνος, πιο ψύχραιμος μεν, δεν αντέχει τις ακραίες αντιδράσεις μου. Δηλ δεν έχει άδικο, όταν λέει, να ζητήσω από άλλον βοήθεια, που μπορεί να βοηθήσει, γιατί αυτός δεν μπορεί. Εγώ απ τη μεριά μου, δε βολεύομαι να πάω σ΄έναν ξένο άνθρωπο, να αραδιάσω όοοοοολο το ιστορικό. Θα προτιμούσα να με πάρει μια αγκαλιά και να με ηρεμήσει αυτός και ακόμα και αν τσιρίζω, αυτός να κρατήσει τα νεύρα του και να συνεχισει να με αγκαλιάζει. Αλλά επιμένω, τρελή δεν είμαι. Είναι φάσεις μόνο άγχους και πανικού.

 

[Jack of Spades]

Θα προτιμούσα να με πάρει μια αγκαλιά και να με ηρεμήσει αυτός και ακόμα και αν τσιρίζω, αυτός να κρατήσει τα νεύρα του και να συνεχισει να με αγκαλιάζει. Αλλά επιμένω, τρελή δεν είμαι. Είναι φάσεις μόνο άγχους και πανικού.

Έχεις υπόψη σου που καταλήγουν όλα τα ζευγάρια όταν οι άντρες πέφτουν με τα μούτρα στις ακραίες αντιδράσεις των γυναικών τους και στις ανάγκες τους για «comfort» έτσι;

 

[touvlo]

Έχεις υπόψη σου που καταλήγουν όλα τα ζευγάρια όταν οι άντρες πέφτουν με τα μούτρα στις ακραίες αντιδράσεις των γυναικών τους και στις ανάγκες τους για «comfort» έτσι;

πιστεύεις πως το να ζητάς από τον σύντροφο αγκαλιά είναι ακραίο;

 

[Jack of Spades]

πιστεύεις πως το να ζητάς από τον σύντροφο αγκαλιά είναι ακραίο;

Αρχικά μια αγκαλιά δεν πρέπει καν να φτάνεις στο σημείο να τη «ζητάς», είναι κάτι αυτονόητο σε μια οποιαδήποτε σχέση...τώρα αν π.χ. κάποιος/α είναι λίγο παραπάνω αγκαλίτσας ή/και στερήθηκε την αγκαλιά για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα (άνθρωποι είμαστε δεν κρατάμε μετρήσεις) απλά θα πάει να κάνει την κίνηση ή/και να τη ζητήσει με ναζιάρικο τρόπο κ.λπ. και θα την πάρει!

Όταν όμως κάποια γυναίκα φτάνει στο σημείο ν' αντιδρά όπως εσύ για να πάρει τ' οτιδήποτε (πόσο μάλλον μια αγκαλιά) τότε κάποιος δεν έχει κάνει καλά τη «δουλειά» του...εκτός αν η γυναίκα ήταν έτσι απ' την πρώτη στιγμή, οπότε εκεί το πρόβλημα είναι δικό της, είτε γιατί κάτι δεν πάει καλά με τη δική της ψυχοσύνθεση (και π.χ. ενώ ο άντρας της προσφέρει ό,τι χρειάζεται και με το παραπάνω ποτέ δεν της είναι αρκετό) είτε γιατί έμπλεξε μ' έναν άντρα που την κάνει ν' αντιδρά έτσι γιατί π.χ. αυτά που της προσφέρει δεν της είναι αρκετά (οπότε έκανε λάθος επιλογή***)...

***Εδώ εννοείται πως είναι πρόβλημα και του άντρα που κάθεται κι ανέχεται τέτοιες συμπεριφορές (ενώ κατά τ' άλλα είναι «οκ» απέναντί της)...

 

[touvlo]

είτε γιατί κάτι δεν πάει καλά με τη δική της ψυχοσύνθεση

εδώ είμαστε!
Και , οπως είπε η Φριντα Κάλο, αν θα σου ζητήσω αγκαλιά, δε θα τη χρειάζομαι πια.
Αλλά εμείς είμαστε απλά τούβλα, όχι σοφές ζωγράφοι και τη χρειαζόμαστε. Και πάλι λες,: είτε φταίει η ψυχοσύνθεσή της => ψυχολόγος που λέγαμε, για να την αλλάξει, είτε αυτός δεν της προσφέρει αρκετά και όπως λες, δηλ φταίει που την ανέχεται. Επομένως φταίω εγώ είτε έτσι είτε αλλοιώς! Και καταλήγουμε σ΄αυτό που καταλήγουν όλοι, συν ένας ακόμη, εσύ, πως χρήζω θεραπείας. Όμως εγώ διαφωνώ. Πιστεύω οι απαιτήσεις μου δεν είναι πολλές και δε δέχομαι να μπω στη διαδικασία να αλλάξω κάτι, προκειμένου να βολεύεστε οι υπόλοιποι.
Τι ζητώ ρε Τζακ; Στο ξαναείπα: Έναν παρτενέρ χορού, άντε ας το παραβλέψουμε, δεν είναι και τραγικό, αλλά πολύ περισσότερο: έναν αγκαλίτσα, που όταν πάει να μου στρίψει, να με κρατά αγκαλιά! Μα τόσο δύσκολο είναι πια, αυτό; Εφορία πληρώνεις, που λέει και μια φίλη μου; Δηλ εσύ, αν σου το ζητούσε η κοπέλα σου, θα έλεγες όχι; Εγώ ποτέ δεν αρνούμαι αγκαλιές ακόμη και από ξένους. Τις έχω ανάγκη.
Τελικά, όσο το σκέφτομαι, τόσο συμφωνώ με τον εαυτό μου: δε θα αλλάξω κάτι στο χαρακτήρα μου. Στριμένο άντερο είμαι και θα μείνω!

 

[Jack of Spades]

εδώ είμαστε!
Και , οπως είπε η Φριντα Κάλο, αν θα σου ζητήσω αγκαλιά, δε θα τη χρειάζομαι πια.
Αλλά εμείς είμαστε απλά τούβλα, όχι σοφές ζωγράφοι και τη χρειαζόμαστε. Και πάλι λες,: είτε φταίει η ψυχοσύνθεσή της => ψυχολόγος που λέγαμε, για να την αλλάξει, είτε αυτός δεν της προσφέρει αρκετά και όπως λες, δηλ φταίει που την ανέχεται. Επομένως φταίω εγώ είτε έτσι είτε αλλοιώς! Και καταλήγουμε σ΄αυτό που καταλήγουν όλοι, συν ένας ακόμη, εσύ, πως χρήζω θεραπείας. Όμως εγώ διαφωνώ. Πιστεύω οι απαιτήσεις μου δεν είναι πολλές και δε δέχομαι να μπω στη διαδικασία να αλλάξω κάτι, προκειμένου να βολεύεστε οι υπόλοιποι.
Τι ζητώ ρε Τζακ; Στο ξαναείπα: Έναν παρτενέρ χορού, άντε ας το παραβλέψουμε, δεν είναι και τραγικό, αλλά πολύ περισσότερο: έναν αγκαλίτσα, που όταν πάει να μου στρίψει, να με κρατά αγκαλιά! Μα τόσο δύσκολο είναι πια, αυτό; Εφορία πληρώνεις, που λέει και μια φίλη μου; Δηλ εσύ, αν σου το ζητούσε η κοπέλα σου, θα έλεγες όχι; Εγώ ποτέ δεν αρνούμαι αγκαλιές ακόμη και από ξένους. Τις έχω ανάγκη.
Τελικά, όσο το σκέφτομαι, τόσο συμφωνώ με τον εαυτό μου: δε θα αλλάξω κάτι στο χαρακτήρα μου. Στριμένο άντερο είμαι και θα μείνω!

Όταν όμως κάποια γυναίκα φτάνει στο σημείο ν' αντιδρά όπως εσύ για να πάρει τ' οτιδήποτε (πόσο μάλλον μια αγκαλιά) τότε κάποιος (=δηλαδή ο άντρας) δεν έχει κάνει καλά τη «δουλειά» του...

Ξαναδιάβασε σε παρακαλώ αυτό που έγραψα προσεκτικά γιατί δεν το 'χεις πιάσει καθόλου...

 

[Aura]

εδώ είμαστε!
Και , οπως είπε η Φριντα Κάλο, αν θα σου ζητήσω αγκαλιά, δε θα τη χρειάζομαι πια.
Αλλά εμείς είμαστε απλά τούβλα, όχι σοφές ζωγράφοι και τη χρειαζόμαστε. Και πάλι λες,: είτε φταίει η ψυχοσύνθεσή της => ψυχολόγος που λέγαμε, για να την αλλάξει, είτε αυτός δεν της προσφέρει αρκετά και όπως λες, δηλ φταίει που την ανέχεται. Επομένως φταίω εγώ είτε έτσι είτε αλλοιώς! Και καταλήγουμε σ΄αυτό που καταλήγουν όλοι, συν ένας ακόμη, εσύ, πως χρήζω θεραπείας. Όμως εγώ διαφωνώ. Πιστεύω οι απαιτήσεις μου δεν είναι πολλές και δε δέχομαι να μπω στη διαδικασία να αλλάξω κάτι, προκειμένου να βολεύεστε οι υπόλοιποι.
Τι ζητώ ρε Τζακ; Στο ξαναείπα: Έναν παρτενέρ χορού, άντε ας το παραβλέψουμε, δεν είναι και τραγικό, αλλά πολύ περισσότερο: έναν αγκαλίτσα, που όταν πάει να μου στρίψει, να με κρατά αγκαλιά! Μα τόσο δύσκολο είναι πια, αυτό; Εφορία πληρώνεις, που λέει και μια φίλη μου; Δηλ εσύ, αν σου το ζητούσε η κοπέλα σου, θα έλεγες όχι; Εγώ ποτέ δεν αρνούμαι αγκαλιές ακόμη και από ξένους. Τις έχω ανάγκη.
Τελικά, όσο το σκέφτομαι, τόσο συμφωνώ με τον εαυτό μου: δε θα αλλάξω κάτι στο χαρακτήρα μου. Στριμένο άντερο είμαι και θα μείνω!

Μα σου βγαίνει μια αντιδραστικότητα για το ποιος θα αλλάξει. Γιατί δεν το λες στον άντρα σου; Ότι όσο με λες τρελή τόσο μουλαρωνω να μην αλλάξω και έλα να βρούμε μια χρυσή τομή τέλος πάντων.

Για αγκαλιά δεν το ζητάς, πας εσύ και αγκαλιάζεις τον άλλον. Αν είστε ψυχικά πιο απόμακροι και σας βγαίνει και στις αγκαλιές , ε κάνε εσύ ένα βήμα. Πες και τους προβληματισμούς σου. Να σε τρώει ο εγωισμός σου μόνο..

Αυτός μπορεί να νιώθει πάνω στους πανικους που λες , ανήμπορος να σε βοηθήσει ..εσένα δεν σε φθείρει το άγχος αυτό; Πιο πολύ την αγκαλιά του άντρα σου σκέφτεσαι; Ίσως έχεις μάθει να ζεις με αυτά τα ξεσπάσματα και να εκτονώνεσαι με κάποιο τρόπο αλλά και ο άλλος δεν αντέχει από ότι φαίνεται..

 

[Jack of Spades]

Μα σου βγαίνει μια αντιδραστικότητα για το ποιος θα αλλάξει. Γιατί δεν το λες στον άντρα σου; Ότι όσο με λες τρελή τόσο μουλαρωνω να μην αλλάξω και έλα να βρούμε μια χρυσή τομή τέλος πάντων.

Για αγκαλιά δεν το ζητάς, πας εσύ και αγκαλιάζεις τον άλλον. Αν είστε ψυχικά πιο απόμακροι και σας βγαίνει και στις αγκαλιές , ε κάνε εσύ ένα βήμα. Πες και τους προβληματισμούς σου. Να σε τρώει ο εγωισμός σου μόνο..

Αυτός μπορεί να νιώθει πάνω στους πανικους που λες , ανήμπορος να σε βοηθήσει ..εσένα δεν σε φθείρει το άγχος αυτό; Πιο πολύ την αγκαλιά του άντρα σου σκέφτεσαι; Ίσως έχεις μάθει να ζεις με αυτά τα ξεσπάσματα και να εκτονώνεσαι με κάποιο τρόπο αλλά και ο άλλος δεν αντέχει από ότι φαίνεται..

Επειδή το 'χω δει πολύ συχνά αυτό τόσο σε σχέσεις τρίτων όσο και σε δικές μου κι επειδή από ένα σημείο και μετά που άρχισα να προσέχω το συσχετισμό «value VS comfort» στις σχέσεις μου σταμάτησα να το βλέπω, απ' αυτά που διαβάζω (και δεν διαβάζω) στα τελευταία posts δεν είμαι σίγουρος ότι το λάθος είναι της @touvlo ως προς τη «ρίζα» αυτών των συναισθημάτων (γιατί τα ξεσπάσματα κ.λπ. δεν δικαιολογούνται όπως και να 'χει)...αν μάλιστα μας είχε πει ότι αυτά αφορούσαν μόνο τον άντρα της θα ήμουν 99% σίγουρος ότι φταίει αυτός!

 

[touvlo]

Για αγκαλιά δεν το ζητάς, πας εσύ και αγκαλιάζεις τον άλλον.

τι γλυκά που τα λες! Ναι, αυτό κάνω γλυκιά μου AUra. Έχουμε πλάκα πάντως. Περιμένω να καθήσει στον καναπέ και πάω απ το πλάι, τον αγκαλιάζω και τον ρίχνω στον καναπέ και τον σφίγγω χιχιχι και τον πλακώνω, να μη μου φύγει. Δε λέει όχι, απλά αν πονάει, μου λέει, να προσέχω χιχι
Τέλος πάντων. Κοίτα, η φάση είναι δύσκολη μόνο στους πανικούς. Εκεί δε λειτουργεί το μυαλό σωστά, ούτως ώστε να κάνω τέτοιες τακτικές. Εκεί θα μπορούσα πχ και να τον τραυματίσω, γιαυτό εκεί είναι που θέλω, να έρθει ο άλλος να με πάρει τρυφερή αγκαλίτσα.
Ας μην το κακομελετάμε, έχει να έρθει τέτοια φάση γύρω στο τρίμηνο.

 

[Aura]

Επειδή το 'χω δει πολύ συχνά αυτό τόσο σε σχέσεις τρίτων όσο και σε δικές μου κι επειδή από ένα σημείο και μετά που άρχισα να προσέχω το συσχετισμό «value VS comfort» στις σχέσεις μου σταμάτησα να το βλέπω, απ' αυτά που διαβάζω (και δεν διαβάζω) στα τελευταία posts δεν είμαι σίγουρος ότι το λάθος είναι της @touvlo ως προς τη «ρίζα» αυτών των συναισθημάτων (γιατί τα ξεσπάσματα κ.λπ. δεν δικαιολογούνται όπως και να 'χει)...αν μάλιστα μας είχε πει ότι αυτά αφορούσαν μόνο τον άντρα της θα ήμουν 99% σίγουρος ότι φταίει αυτός!

Δεν βγάζει πάντως αρνητισμο για τον άντρα της για να ήταν τόσο κακός σύζυγος...

τι γλυκά που τα λες! Ναι, αυτό κάνω γλυκιά μου AUra. Έχουμε πλάκα πάντως. Περιμένω να καθήσει στον καναπέ και πάω απ το πλάι, τον αγκαλιάζω και τον ρίχνω στον καναπέ και τον σφίγγω χιχιχι και τον πλακώνω, να μη μου φύγει. Δε λέει όχι, απλά αν πονάει, μου λέει, να προσέχω χιχι
Τέλος πάντων. Κοίτα, η φάση είναι δύσκολη μόνο στους πανικούς. Εκεί δε λειτουργεί το μυαλό σωστά, ούτως ώστε να κάνω τέτοιες τακτικές. Εκεί θα μπορούσα πχ και να τον τραυματίσω, γιαυτό εκεί είναι που θέλω, να έρθει ο άλλος να με πάρει τρυφερή αγκαλίτσα.
Ας μην το κακομελετάμε, έχει να έρθει τέτοια φάση γύρω στο τρίμηνο.

Μήπως είναι νεύρα αυτά και όχι άγχος;

 

[Jack of Spades]

Δεν βγάζει πάντως αρνητισμο για τον άντρα της για να ήταν τόσο κακός σύζυγος...

Δε λέει κάτι αυτό, ένα σωρό γυναίκες μιλούν με τα καλύτερα λόγια για τους άντρες τους (όταν βάζουν τη «λογική» μπροστά απ' το συναίσθημα) αλλά η γκρίνια, τα ξεσπάσματα κ.λπ. πάνε σύννεφο...πάντως ναι, εν προκειμένω κι εγώ νομίζω ότι έχει να κάνει και μ' αυτήν (γιατί έχει θέματα και μ' άλλους)...