Ρε μαλάκες με νευριάζει πάρα πολύ όλη αυτή η υποκρισία πραγματικά.
Καταλαβαίνω, ο θάνατος ήταν πράγματι σαν πράξη απίστευτα απάνθρωπος και οδυνηρός. Είμαι σίγουρος ότι θα βγει μια απόφαση δικαστηρίου που καταδικάζει τους συναυτουργούς σε μια ισόβια (ή δις ή τρις, δε νομίζω ότι παίζει ρόλο), θα βγουν οι κλασικοί συναισθηματικοί να μιλάνε για θανατικές ποινές και όλα καλά.
Αλλά ρε φίλοι συμφορουμίτες θέλετε να μου πείτε ότι εδώ λήγουν όλα; Από όλη αυτή τη κουβέντα σα κοινωνία αυτό κρατάμε;
Γιατί ξεχνάτε το παρασκήνιο;
Αντιλαμβάνεστε ότι το άτυχο αυτό παιδάκι ζούσε κυριολεκτικά με το ΓΚΟΜΕΝΟ της μάνας του; Το γνωρίζετε ότι αυτό είναι το πιο επικίνδυνο στατιστικό για περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας;
Διαβάστε λίγο.
Οπότε, μη δω γνωστές φάτσες σε άλλα τόπικ να μιλάνε για το ότι είναι υπερ της ελεύθερης συμβίωσης και κατά του γάμου κλπ, αλίμονο.
Επίσης, αντιλαμβάνεστε ότι μιλάμε για ημιΡομά; Αλλά όταν εγώ και άλλοι λίγοι τα λέγαμε σε άλλο ποστ μάς λέγατε στατιστικά αμόρφωτους και κοινωνικά ρατσιστές.
Προσωπικά, καλύτερα που το παιδάκι έφυγε γιατί αφ'ής στιγμής που ο εγκέφαλος νέκρωσε θα ήταν ένα φυτό από τα τρία του χρόνια σαν απομεινάρι ενός εγκλήματος.
Οι μισοί και παραπάνω από τους σχολιαστές εδώ δεν είστε λιγότερο υποκριτές λέγοντας πως είστε τάχα υπέρ της θανατικής καταδίκης, γιατί υποστηρίζετε τους παράγοντες που οδηγούν σε αυτά τα περιστατικά.
Για το δια ταύτα: πρέπει να αντιληφθείτε ότι η μητρότητα δεν είναι κάτι το οποίο έχει αρχή μέση τέλος. Είναι λειτουργικό δικαίωμα. Δε μπορεί η μάνα να το αποποιηθεί (ούτε ο πατέρας). Θα πρέπει να απαγορεύεται, ή να περιοριστεί αρκετά η μητέρα που έχει πάρει την πλήρη επιμέλεια του παιδιού να συγκατοικεί με το καινούριο γκόμενο.
Οι πράξεις έχουν συνέπειες. Ειδάλλως οδηγούμαστε σε τέτοιες καταστάσεις.
