Ενδιαφέρουσα η συζήτηση μεταξύ
@Gaspar και
@giannhs2001, εγώ να πω ότι βρίσκομαι κάπου στη μέση.
Αρχικά, με τον Γασπάρ διαφωνώ ως προς την οπτική για την αστική δημοκρατία. Θεωρώ ότι πνέει τα λοίσθια, κι αυτό μπορείς να το καταλάβεις από την απαξίωση που της δείχνει ο κόσμος. Αυτό φαίνεται τόσο στην αποχή όσο και στο ότι ο κόσμος θεωρεί πως τα συστημικά κόμματα δεν μπορούν ούτε θέλουν να κάνουν σοβαρές αλλαγές. Όταν κυβερνάνε, ειδικά στην Ευρώπη, ακολουθείται μια κοινή γραμμή με μικρές αποκλίσεις, ανάλογα το ιδεολογικό υπόβαθρο. Αυτή η πεποίθηση υπάρχει τόσο σε αριστερούς όσο και δεξιούς. Επίσης, διαφωνώ και με το δίλημμα «αστική δημοκρατία ή φασισμός». Αυτό ουσιαστικά θέλουν να σε κάνουν να πιστεύεις οι φιλελεύθεροι και είναι παρόμοιο με το «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» των αριστερών. Υπάρχουν κι άλλα πολιτεύματα και δεν θα ανατραπεί η δημοκρατία μόνο με πραξικόπημα. Πιστεύω ότι θα σβήσει μόνη της, με κάτι διαφορετικό.
Με τον Γιάννη από την άλλη διαφωνώ σε αυτή την εμμονή που έχει με το «νέο και αδοκίμαστο». Ειδικά σαν Χριστιανός (αλλά και συντηρητικός) είμαι κατά της προόδου, η οποία, όπως ο ανθρωπισμός, θεωρώ ότι είναι αυθαίρετη έννοια. Στη ζωή υπάρχουν σταθερές αλήθειες μια μία από αυτές είναι ότι πάντα ένας πρέπει να κυβερνάει. Δεν βρίσκω καθόλου «πισωγύρισμα» τη μοναρχία, ίσα ίσα πιστεύω ότι είναι το ιδανικό πολίτευμα εφαρμοσμένο σωστά. Επίσης, ο εθνοσοσιαλισμός δεν είναι καν κάτι νέο. Είναι κάτι δοκιμασμένο. Συμφωνώ με τον Αλεξάνταρ Ντούγκιν ότι τα κύρια πολιτεύματα του 20ου αιώνα (εθνοσοσιαλισμός/φασισμός, κομμουνισμός και φιλελευθερισμός) πέθαναν. Ο πρώτος γρήγορα, ο δεύτερος αργότερα από τον φιλευθερισμό και ο τελευταίος έσβησε μόνος του, μιας και μεταλλάχτηκε σε μετανεωτερικότητα.
Αυτό που ο κόσμος έχει πραγματική ανάγκη, τώρα περισσότερο από ποτέ, είναι να βρει ξανά μια σταθερά. Η δημοκρατία, από τη Γαλλική επανάσταση κι έπειτα, πήρε μία εκθετική, φιλελεύθερη στροφή, που δεν μπορεί να σταματήσει, κι αυτή περιλαμβάνει την απαγκίστρωση από την παράδοση και την εμμονή με την «πρόοδο». Γι' αυτό και τα συντηρητικά κόμματα εντός της, μόνο αμυντική στάση μπορούν να κρατήσουν. Να καθυστερούν την «πρόοδο». Από την άλλη ο σοσιαλισμός, σε κάθε μορφή του, σβήνει ουσιαστικά κάθε ιδεολογία, περνώντας σε μηδενισμό. Αντί σε όλα, χωρίς δικά του πραγματικά πιστεύω. Αντιφασισμός, αντιρατσισμός, αθεϊσμός. Ακόμα και οι εθνικοσοσιαλιστές, από όσο καταλαβαίνω, προχωράνε σε μια προσαρμογή των πιστεύω τους στον σύγχρονο κόσμο. Αυτό που πραγματικά χρειάζεται και είναι η μόνη αληθινά επαναστατική οπτική σήμερα, είναι η αληθινή στροφή στην παράδοση.
