Δηλαδή, δεν θα έπρεπε να φανταστούμε πως θα ήταν η χώρα μας αν υπήρχε κυβέρνηση με Ζωή, ΚΚΕ, Βελόπουλο, ΣΥΡΙΖΑ και Πασοκ.
Επειδή όμως αυτούς έχουμε, ας το φανταστούμε. Πως θα ήταν;
Έχουμε τα εξής δεδομένα. Από το 2010-2011 και μετά όποιος κυβέρνησε είτε αυτοδύναμος είτε σε κυβέρνηση συνεργασίας ακολούθησε την ίδια πολιτική η οποία βασικά είναι η πολιτική που θέλει η ΕΕ να ακολουθήσουμε. Πρέπει να πάρουμε την άδεια της ΕΕ για την πολιτική σε οποιοδήποτε σημαντικό θέμα από οικονομικά μέχρι ενέργεια, εξωτερική πολιτική και μεταναστευτικό. Η φορολογική πολιτική και ο τρόπος αξιοποίησης των πλεονασμάτων, το χρηματιστήριο ενέργειας και η πράσινη μετάβαση, ο τρόπος χειρισμού των προσφύγων/μεταναστών και οι χώρες που μπορούν ή οχι να επαναπροωθηθούν είναι όλα πράγματα που αποφασίζονται στις Βρυξέλλες και χρειάζεται η έγκριση τους για να αλλάξουμε κάτι. Επίσης όλα τα έργα που γίνονται και αυτά που διαφημίζουμε ως επενδύσεις που δεν είναι real estate είναι με λεφτά της ΕΕ από ΕΣΠΑ και ταμείο ανάκαμψης.
Η εξαίρεση ήταν το 6μηνο Τσίπρα όπου οι Ευρωπαίοι έδειξαν τι παθαίνεις αν δεν ακολουθήσεις την πολιτική που θέλουν. Μετά από αυτό είναι εξαιρετικά αμφίβολο ότι ο οποιοσδήποτε θα τους πήγαινε κόντρα πέραν ίσως του ΚΚΕ αν κάποτε έβγαινε κυβέρνηση. Ακόμα και ο ίδιος ο Τσίπρας με τον ΣΥΡΙΖΑ μετά το 6μηνο έγιναν πιο μνημονιακοί και φιλοευρωπαίοι και από τους προηγούμενους μνημονιακούς.
Αυτό στα θέματα με τα οποία ασχολείται η Ευρώπη. Στα θέματα που δεν τους απασχολούν και τόσο όπως το σύστημα δικαιοσύνης μας, η λειτουργία του δημοσίου και οι υποδομές βλέπουμε την κατάσταση. Δικαιοσύνη με σκιές που αν βρεις το δίκιο σου θα είναι μετά από χρόνια, δημόσιο ξεχαρβαλωμένο, υποδομές όπως ο σιδηρόδρομος που καταρρέουν και τα σχετικά.
Αυτά ίσως και να μπορούσε να τα βελτιώσει η ΝΔ σε αυτές τις 2 θητείες της αλλά το πολιτικό κόστος και τα συμφέροντα είναι τεράστια.
Μια άλλη κυβέρνηση μπορεί πχ να τα πήγαινε χειρότερα στον ψηφιακό μετασχηματισμό ή λίγο καλύτερα στο θέμα της σπατάλης δημόσιου χρήματος ή να ακολουθούσε λίγο πιο φιλική ή λίγο πιο εχθρική πολιτική σε θέματα ομοφυλόφιλων και μεταναστών ανάλογα την ιδεολογία της αλλά στην μεγάλη εικόνα θα άλλαζε η καθημερινότητα;
Αν αντί για Μητσοτάκη πρωθυπουργός ήταν το Ανδρουλάτσι(ή ο Γερουλάνος, ο Δούκας, η Διαμαντοπούλου ή δεν ξέρω ποιος) σε μια κυβέρνηση συνεργασίας με ΣΥΡΙΖΑ ή ΝΔ ή Ζωή ή με 2 από αυτούς, πιστεύεις ότι πράγματι θα άλλαζε κάτι σημαντικά προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο στην καθημερινότητα για να στέκει το Μητσοτάκης ή χάος ως επιχείρημα; Το ίδιο θεωρώ και σε περίπτωση συγκυβέρνησης ΝΔ με Βελόπουλο και Λατινοπούλου με ή χωρίς Μητσοτάκη.
Στα μεγάλα θέματα που αφορούν και τους έξω άλλοι μας υπαγορεύουν τις πολιτικές και πλέον κανείς δεν τολμάει να μην τους ακούσει, στα θέματα που αφορούν μόνο εμάς κανείς δεν θέλει ή δεν μπορεί να πάρει το πολιτικό κόστος να κάνει μεγάλες αλλαγές.
Οπότε η μεν αντιπολίτευση δεν ανεβαίνει γιατί δεν μπορεί να πείσει ότι έκανε κάτι διαφορετικό, η δε κυβέρνηση πέφτει γιατί το Μητσοτάκης ή χάος δεν πείθει παρά το σκορποχώρι της αντιπολίτευσης. Αλλά βέβαια η αντιπολίτευση δεν έχει και κάτι να χάσει αντιπολίτευση ήταν αντιπολίτευση παραμένει. Ο Μητσοτάκης αν τελικά βγει πρώτος με κάτι γύρω στο 25% μάλλον θα εύχεται να είχε χάσει με τις παραχωρήσεις που θα πρέπει να κάνει και αυτούς που θα έχει συγκυβερνήτες για να καταφέρει να σχηματίσει κυβέρνηση.
