Ψιλοάσχετο με το νήμα, αλλά αυτό θα ήθελα να το θίξω:
Η δύση, με τη σημερινή της μορφή, όχι δεν έχει σχέση με τον Χριστιανισμό, αλλά αποτελεί έναν από τους βασικούς εχθρούς και πολέμιούς του. Προωθεί την αθεϊα, τον υλισμό, τον καπιταλισμό, την αποθέωση της ατομικότητας και της ελευθεριότητας, πράγματα τελείως ασύμβατα με τις Χριστιανικές αξίες. Και να έμενε μόνο εκεί, καλά θα ήταν. Τα δύο βασικά δυτικά Χριστιανικά δόγματα, καθολικισμός και προτεσταντισμός, προσαρμόζονται όσο μπορούν στη Νέα αυτή εποχή, πετώντας τελείως κάθε μυστικιστικό, εσωτερικό και αυθεντικό στοιχείο που δομεί την πίστη μας. Ο μεν καθολικισμός εισάγει σχεδόν καθημερινά «καινά δαιμόνια», οι ιερείς του περισσότερο μοιάζουν με πολιτικούς παρά με υπηρέτες του Θεού και έχει καταντήσει μια τελείως υλιστική θρησκεία ενώ ο προτεσταντισμός ουσιαστικά έχει απεμπολήσει κάθε υπερβατικό στοιχείο με το να σου λέει «το μόνο που έχει σημασία είναι να κάνεις καλές πράξεις» καταλήγοντας, ουσιαστικά, σε μια άθεη-ανθρωπιστική θρησκεία.
Κι όσον αφορά στην Ελλάδα, ποτέ δεν θεώρησα ότι είμαστε μία αμιγώς δυτική χώρα. Δεν είμαστε και ευτυχώς για αυτό. Ανέκαθεν αποτελούσαμε ένα κράμα Ανατολής - Δύσης και για αυτό δεν ξεπέσαμε τελείως στον υλισμό, τον ατομικισμό και την κυνικότητα των δυτικών. Για αυτό -ακόμα- διατηρούμε σχετικά ισχυρό τον θεσμό της οικογένειας και το εθιμικό δίκαιο και οι παραδοσιακές αξίες έχουν κάποια αξία. Ακόμα.