Η αναπηρία δεν ειναι δικαιολογία για να κρυβουμε από πίσω της πράγματα στα οποία μπορούμε να αποδώσουμε. Αντίθετα ειναι εξαιρετικά βάσιμη αιτιολογία όταν οντως δεν μπορούμε να αποδώσουμε.
Αν θέλουμε να ειμαστε τίμιοι, ετσι ειναι η κοινωνικη δικαιοσύνη, ώστε και οι ανάπηροι να μην ειναι ριγμένοι σε έναν κόσμο αρτιμελών, αλλά ούτε και οι αναπηροι να επικαλούνται για ψυλλου πήδημα πράγματα και να αδικουν τους αρτιμελείς.
Οπως δεν ειναι και δικαιολογία για τους εργοδότες καθε είδους να μην την συνυπολογίζουν προσεκτικά και να παραπετάνε τον άλλο και μετα να του λένε "απλα δε θελεις να δουλέψεις".
Να εργαστει θέλει ο άλλος, να απασχοληθει, δεν ειναι "δούλος" για να "δουλέψει" να τον τρεχεις σα χαμάλη κοιτωντας τις δικες σου αναγκες μονο ως οργανισμός. Πρέπει να δεις και τις δικές του. Ειδάλλως μην κανεις τον φιλάνθρωπο, αμα ειναι να τον πάρεις πρωτα για να τον σκίσεις μετά.
Εαν η εργοδοσία, έχει συνυπολογίσει το πρόβλημα (πχ ενας ανθρωπος που δεν έχει πόδια) και η εργασία αφορά εισαγωγή δεδομένων με χέρια, ή η αναπηρία ειναι τετοια που δεν επηρεάζει τη θέση (εσωτερική πάθηση που ομως λογίζεται στις αναπηρίες) εκει δε σου φταιει κανενας αν έχεις αφησει τη θεση και πας διακοπές ή κανεις ολη τη μερα ινσταγκραμ ποστς και τσιγάρο.
Αν η εργοδοσία, σου έχει δώσει ομως άσχετη θέση που σε επιβαρυνει σε αυτήν η αναπηρία σου, και σου το χει παιξει οτι οκ θα μπορεις να αποδώσεις αλλα τελικά και αντικειμενικά δεν μπορείς , ή σε βάζει σε ενα υποκαταστημα της εταιρίας που πρέπει να ανεβεις βουνά ή να κανεις 2 ωρες δρόμο, εκει ειναι φάουλ ο εργοδότης και έχει δικιο το άτομο με αναπηρία. Η αναπηρία εκει ναι, επηρεάζει.
Πρέπει να καταλαβαινουμε
α) Αν αυτο που συζηταμε επηρεάζεται αντικειμενικα απο την αναπηρία ή δεν μπορεί ο άλλος να αποδώσει
ή
β) Αν δεν επηρεάζεται και αν ο άλλος δεν θέλει να αποδώσει με δικαιολογία την αναπηρία.
Δεν μπορούμε να κρυβομαστε πίσω απο χωρίς όρια και κριτήρια δικαιωματισμούς όταν αντικειμενικα το πρόβλημα δεν αφορά την αναπηρία, και να προβαινουμε σε δακρυβρεχτες δηλώσεις λες και ειναι όλοι φιλανθρωπικα ιδρύματα να πέφτουν να μας κανουν τους υπηρέτες επειδη εμεις εχουμε προβλήματα. Δεν σε τιμά κι όλας η επι παντος επιστητου κλάψα (γι αυτο και λέγεται κλάψα, σε αντιθεση με το απολυτα δικαιο παράπονο που ΟΦΕΙΛΕΙ να γινει σεβαστο απο τους αρτιμελείς).
Απο την άλλη ομως, και η αντισταση στον άκρατο δικαιωματισμό και στην αχρείαστη (και μη βοηθητική) ψευτοσυγκινησιακότητα, δεν πρέπει να περιοριζεται σε θεωρητικες δηλώσεις ή σε εργασιακές απασχολήσεις παγίδες και θέσεις-απόπατους που ξέμειναν για τα ατομα με αναπηρία, ενω οι αρτιμελείς να έχουν πιάσει τις ανέσεις.
Δεν μπορεις να χεις τον άλλο στο κεντρο της πόλης διπλα στο τσαρδάκι του τον αρτιμελή ή την άλλη να σηκωνει τηλεφωνα και να κανει "δεν ξερω, σιαχνω νυχι τωρα" και να στελνεις τον αναπηρο δυο ωρες μακριά, γιατι εκει δεν ειναι θεμα τεμπελιάς και "δεν θελει να ΔΟΥΛΕΠΠΠΠΣΣΣΕΙ", αλλα γιατι δε θα κατσει να διαλυθει σα μουλος με κινδυνο της ακεραιότητάς του για να λες εσυ οτι απασχολεις κι ανάπηρους.
Σα να του προσφέρεις αμάξι χωρίς τιμόνι, κινητήρα και τροχους και να του λες "ναι αλλά σου έδωσα αμαξι, μπορεις να οδηγησεις". Υποκρισία.
Και η κοινωνία έχει μπόλικη απο αυτη και σε επιπεδο εργασιακών αλλα και διαπροσωπικων σχέσεων. Καλοί είστε οι ανάπηροι, σας αγαπαμε, σας λυπομαστε, αλλά μη μας σπατε και τα νευρα πολύ και μην ανακατευεστε με τα δικά μας, θελουμε νορμαλ πραγματάκια κατα βαθος.
Και κάτι τελευταίο: Ας φροντισουν πρωτα να ειναι άνθρωποι και να προσλαμβάνουν ευρέως αμεα (1ον), να τους βαζουν σε ΚΑΤΑΛΛΗΛΕΣ για την παθηση θεσεις (αντικειμενο, τοπος, χρονος, 100% τηλεργασία για κινητικές αναπηρίες κλπ) (2ον), και μετα να συζητησουμε τα περι μη απόδοσης και απόλυσης με πάσα αντικειμενικότητα.
TL;DR - Βασει των πρωτων δυο γραμμων και ναι και οχι, αναλογα την περιπτωση.
