Σωστότατο!
Θα φλυαρήσω και θα ξαναπώ ίσως την εμπειρία μου, από 5.11.21 (ημέρα που δεν ξεχνιέται).
Είχα ατύχημα έσπασα μύτη και με πήγε ασθενοφόρο σε πανεπιστημιακή κλινική της μεγαλούπολης που ζω Γερμανία. Μετά τη φρίκη της επέμβασης, αποφάσισαν να με κρατήσουν το βράδυ, επειδή δε σταματούσε η αιμορραγία. Ήταν βέβαια και εποχή κορονοϊού, αλλά το χάος, αν γινόταν Ελλάδα, θα είχε γίνει θέμα στα κανάλια.
Κατ αρχή στα χειρουργεία, δεν υπήρχε άνθρωπος να βοηθήσει. Ένας χειρούργος πάλευε και δυο τρεις νοσηλέυτριες έτρεχαν, δεν περπατούσαν. Εγώ ειχα λυποθυμήσει στο διάδρομο και δεν πήραν χαμπάρι. Τεσπα, ο χειρούργος πήρε απόφαση για νοσηλεία. Περίμενα μόνη στο διάδρομο περίπου 4 ώρες, μέχρι να βρεθεί κρεβάτι. Μια νοσηλεύτρια ήρθε με κάτι χαρτιά και μου είπε πως βρέθηκε κρεβάτι στον 6ο όροφο και έπρεπε να ανέβω μόνη 2 ορόφους. Το κλιμακοστάσιο ήταν έρημο, λέω, αν πεθάνω εδώ, θα βουν τη Δευτέρα το πτώμα (ήταν Παρασκευή). Τα κατάφερα. Η προϊσταμένη μου έδωσε κάτι οδηγίες (νερό κλπ) και έφυγε. Από τις 5.μμ που πήγα στο δωμάτιο δεν ήρθε κανένας. Ευτυχώς κατά τις 6 σταμάτησε η αιμορραγία (την σταμάτησα με πάγο, α, ναι μου έδωσαν πάγο). Σε όλο το σταθμό ΩΡΛ δεν υπήρχε γιατρός όλη τη νύχτα. Μία μόνη νοσηλεύτρια ήταν για περίπου.....50 κρεβατια. Δίπλα μου ήταν μια κυρία, της οποίας έκαναν κορτιζόνη. Εμένα, γύρω στις 8 το βράδυ, μου βρήκε πυρετό. Απ τα επείγοντα της έδωσαν εντολή να μου βάλει novalgin. Την άλλη μέρα, ήρθε άλλος νοσηλευτής και πήγε να κάνει σε μένα ενδοφλέβια κορτιζόνη. Του λέω <τι είναι αυτό>; Είπε. Και τον διόρθωσα, πως η κυρία πήρε κορτιζόνη, μας είχε μπερδέψει το παιδί. Ευτυχώς πήρε τηλ στα επείγοντα και τα διόρθωσε. Φεύγοντας η γιατρός έπρεπε να φτιάξει το γυψάκι στη μύτη και δεν είχε γυψάκι! Έφτιαξε το υπάρχον. Και το τελευταίο αστείο, όταν έβγαλαν την πεταλούδα, δεν είχαν επίθεμα μικρό να βάλουν και το πίεσε με βαμβάκι.
Με λίγα λόγια, όλη η Ευρωπαϊκή περίθαλψη αποδείχτηκε ανεπαρκής.
