Σε αυτό δεν αντιλέγει κανείς. Ένας ελληνοαμερικάνος καθηγητής έλεγε ότι η χώρα από το 1974 μέχρι την κυβέρνηση του 2019, δεν είχε ουσιαστικά καμία μεταρρύθμιση. Αυτό που νόμιζε ο μέσος Έλληνας ήταν μια αυταπάτη επειδή η δύναμη της συνήθειας και η έντονη καθημερινότητα από τα ΜΜΕ όσο να 'ναι κοιμίζουν και ο κόσμος νομίζει ότι κάποια ευρώ στον μισθό του είναι μια καλή μεταρρύθμιση. Ο Μητσοτάκης ανέλαβε με μια συνθήκη ότι θα άλλαζε τη χώρα ως συνέχεια του πατέρα του, που δεν μπόρεσε λόγω του λαϊκισμού από το ΠΑΣΟΚ Σημίτη. Όμως και αυτός αποδεικνύεται λίγος λόγω κακών συνεργατών, αστοχίας πολιτικού έργου και χαμηλής απόδοσης ή και κόπωσης. Όπως και να το κάνουμε εδώ και 2-3 χρόνια η κυβέρνηση δείχνει κουρασμένη. Δεν κυβερνούν αλλά τρώνε τον χρόνο αλλάζοντας καρέκλες και υπουργεία με τους ανασχηματισμούς. Μπορεί να έκανε 2-3 μεταρρυθμίσεις ως προς το νομικό σκέλος του κράτους όμως μετά αρχίζει η ανυπαρξία. Στην ίδια ανυπαρξία όμως είναι η αντιπολίτευση: η οποία ψάχνει να βρει επιχειρήματα λαϊκισμού και να λέει πράγματα που θέλει να ακούει ο βλάκας λαός.
Προσωπικά ποτέ δεν κατάλαβα για ποιο λόγο στο άκυρο σπαταλήθηκε πολιτική ενέργεια τόσο για το σύμφωνο συμβίωσης των ομοφύλων ζευγαριών όσο και για τη διαγραφή των αιωνίων φοιτητών ή ακόμη και για τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια ενώ η χώρα υστερεί σε άλλες υποδομές για να μπορέσει να γίνει ελκυστική σε επενδυτές (π.χ. καλά ΜΜΜ, φοιτητικές εστίες, ανταγωνιστική αγορά εργασίας). Την ίδια στιγμή ο Ανδρουλάκης έχει το θράσος να μιλάει για 13ο μισθό ενώ δεν λέει κουβέντα για το πως θα αυξηθεί το ΑΕΠ για να υπάρξουν επιδόματα και προσαυξήσεις. Είναι φυσικό επακόλουθο, όσο τα τρένα υπολειτουργούν, οι υποδομές είναι απλά υποφερτές και το κόστος ζωής να αυξάνει, να μην αποτελεί η χώρα μας ελκυστικό προορισμό. Δεν ακούω καμία αντιπολίτευση να μιλάει για υποδομές. Η οικονομία φτιάχνεται με υποδομές και όχι με παροχή επιδομάτων.
Ενω στο υπόλοιπο ποστ συμφωνώ, δυο ενστάσεις.
Η πρώτη είναι στο ότι θεωρείς δεδομένο πως ο Μητσοτάκης είχε την επιιθυμία να αλλάξει τη χώρα. Ποτέ δεν θα μάθουμε αν είχε τέτοια επιθυμία αλλά πολύ αμφιβάλλω. Θα επιμείνω ότι αν είχε τέτοια επιθυμία θα μπορούσε να το είχε κάνει ή έστω να το είχε προσπαθήσει. Αν οχι στην πρώτη θητεία, τώρα στην δεύτερη όπου έχει απόλυτη πολιτική κυριαρχία.
Βλέποντας τι γίνεται από το 2019, που έχουν πλέον περάσει κάποια χρόνια από τότε, μπορώ να σου πω ότι ο βασικός τους στόχος ήταν να κάνει αυτό που δεν έκανε ο πατέρας του, οχι όμως στο πλαίσιο της αλλαγής της χώρας αλλά στο να μην τον ρίξουν. Ή εναλλακτικά, "να ελέγξει τους αρμούς της εξουσίας" όπως είπε ο Τσίπρας ότι απέτυχε να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Αυτό μπορείς να το συμπεράνεις εύκολα αν δεις ποιος ήταν ο πρώτος νόμος που πέρασε η κυβέρνηση ΝΔ, λίγες μέρες μετά τις εκλογές του 2019, και τι περιλάμβανε. Ήταν ο νόμος για το επιτελικό κράτος, το οποίο δεν θα ήταν κακό αν επιτελικό κράτος εννοούσαμε μια δομή σαν τα ανεπτυγμένα ευρωπαικά κράτη, όπου υπάρχουν σαφείς κανόνες και διαδικασίες ώστε η δουλειά να γίνεται ανεξάρτητα αν είναι προιστάμενος ο Μάκης, ο Σάκης ή ο Τάκης και ανεξάρτητα του ποιος είναι υπουργός. Για αυτό βλέπουμε να κάνει μήνες να σχηματιστεί κυβέρνηση και τα κράτη να συνεχίζουν να λειτουργούν κανονικά.
Ο νόμος Μητσοτάκη για το επιτελικό κράτος όμως δεν οδήγησε σε αυτό. Οδήγησε σε οποιαδήποτε απόφαση δημόσιας υπηρεσίας (ακόμα και στο επίπεδο να αποφασίσουν να φωνάξουν μάστορα να φτιάξει ένα χαλασμένο κλιματιστικό) να θέλει υπογραφή από τα (κομματικά ελεγχόμενα, προφανώς) κεντρικά.
Κυρίως όμως
προβλέπει(βάζω λινκ από wikipedia που τα έχει κωδικοποιημένα χωρίς να χρειάζεται να ψάχνουμε μέσα σε ΦΕΚ) απευθείας υπαγωγή όλων των ελεγκτικών μηχανισμών του δημοσίου, της ΕΡΤ, του ΑΠΕ-ΜΠΕ και της ΕΥΠ απευθείας στο γραφείο του πρωθυπουργού μέσω της Προεδρίας της Κυβέρνησης.
Έχοντας δει αυτό σε συνδυασμό με το ότι Γενικό Γραμματέα της κυβέρνησης, που έλεγχε όλα τα παραπάνω, έβαλε τον ανιψιό του και την εμπλοκή που αποδείχθηκε ότι είχε ο ανιψιός στις υποκλοπές (όπου παρακολουθούνταν και υψηλόβαθμα κομματικά και κυβερνητικά στελέχη εκτός από την αντιπολίτευση και δημοσιογράφους) πιστεύεις ότι στόχος του ήταν να κάνει μεταρρυθμίσεις ή να ελέγξει με κάθε τρόπο τα πράγματα εντός και εκτός κόμματος για να μην μπορεί να τον ρίξει κανείς;
Γιατί εγώ νομίζω ότι αυτός ήταν ο πρώτος του στόχος και μετά να φτιάξει ένα προφίλ ώστε να μπορεί να μεταπηδήσει σε κάποια υψηλόβαθμη θέση στα όργανα της ΕΕ. Για αυτό και επένδυσε πολιτικό κεφάλαιο στον γάμο ομοφύλων, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και επιπλέον για αυτό εμφανίζεται πιο φανατικός της πράσινης ενέργειας και από την ίδια την ΕΕ και διάφορα αντίστοιχα που τον κάνουν αρεστό στην ΕΕ και επιπλέον για αυτό η τόσο μεγάλη εμπλοκή στο ΕΛΚ που θα είναι αυτοί που θα τον στηρίξουν όταν έρθει η ώρα.
Η δεύτερη ένσταση είναι στους λόγους που δεν έρχονται επενδυτές. Δεν τους αποτρέπει ούτε η απουσία καλών ΜΜΜ ούτε οι φοιτητικές έστιες ενω η μη ανταγωνιστική αγορά εργασίας οχι μόνο δεν τους αποτρέπει, μπορεί να θεωρηθεί και πλεονέκτημα γιατί μπορούν να βρουν πιο φθηνό προσωπικό.
Υπάρχουν φυσικά οι λόγοι για το μη σταθερό φορολογικό πλαίσιο και γενικά ότι δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει όταν αλλάξει κυβέρνηση αλλά θεωρώ ότι με αυτά σε μεγάλο βαθμό εθελοτυφλούμε για να μην δούμε την σκληρή πραγματικότητα.
Η οποία συνοψίζεται στο απλοικό "να έρθουν να κάνουν τι".
Αν μιλάμε για παραγωγή, όποιος θέλει να είναι κοντά στην Ευρώπη, σε μια ανεπτυγμένη χώρα με βασικό παράγοντα το φτηνό εργατικό κόστος πάει στην Τουρκία(μπόνους εκεί ότι δεν δεσμεύεται και από διάφορους κανόνες της ΕΕ).
Αν κάποιος δεν έχει το φτηνό εργατικό κόστος ως πρώτη προτεραιότητα και θέλει να πουλάει στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη πάει Πολωνία.
Αν δεν τον νοιάζει το κόστος και θέλει χώρα με βιομηχανική κουλτούρα και ότι συνεπάγεται αυτό πάει προς Γερμανία, Αυστρία κλπ.
Ακόμα και για αγροτική παραγωγή, οι μεγάλες υψηλής τεχνολογίας μονάδες για να έχουν την απόδοση που ψάχνουν θέλουν τεράστιες πεδινές εκτάσεις που εδώ λόγω αναγλύφου είναι λίγες.
Οπότε ποιοι επενδύουν εδώ; Όσοι επενδύουν στον τουρισμό και ότι σχετίζεται με αυτόν. Οπότε βλέπεις μεγάλες επενδύσεις σε ξενοδοχεία και real estate. Αυτά όμως δεν δημιουργούν καλές θέσεις εργασίας και έχουν τις παρενέργειες που βλέπουμε.
Επενδύουν επίσης όσοι σχετίζονται με την ναυτιλία, λόγω θέσης και ναυτικής παράδοσης. Όμως και εδώ το πρόβλημα είναι ότι οι θέσεις στην χώρα είναι σχετικά λίγες, μόνο τα γραφεία των εταιρειών και ότι σχετίζεται με τα ναυπηγεία. Τα πλοία τους τα έχουν με ξένες σημαίες και τα πληρώματα είναι κυρίως ξένοι.
Επίσης υπάρχουν κάποιες επενδύσεις στον τεχνολογικό τομέα, γιατί το κόστος μας είναι μικρό σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη και έχουμε καταρτισμένο προσωπικό στον κλάδο.
Τι άλλο θα μπορούσαμε ρεαλιστικά να έχουμε;
