Πιστεύει ή αγαπά ο πραγματικός χριστιανός;

[Searching]

Αν η ερώτηση αφορούσε τον άνθρωπο γενικά,πιστεύω πως όλοι σχεδόν θα συμφωνούσαμε πως,καθώς η αγάπη δε δίνει μεταφυσικές απαντήσεις παρά μόνο ρεαλιστικές,δε φανατίζει εκτός αν τη συγχέουμε με το πάθος,δεν απαιτεί συμβολισμούς,Εκκλησίες,πολέμους πίστης,αλλά συνδέει και(είτε λίγο είτε πολύ)νοηματοδοτεί χωρίς να αποκλείει,είναι προτιμητέα.Αν εστιάσουμε όμως αποκλειστικά στον Χριστιανισμό και προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε συνολικά τη Καινή Διαθήκη,ναι μεν η πίστη προβάλλεται από τους πρωταγωνιστές(Ιησούς,Απόστολοι και Παύλος)ως αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση για τον χαρακτηρισμό του ανθρώπου ως Χριστιανού,αλλά ταυτόχρονα, σε λόγους τους όπως ο Ύμνος του τελευταίου για την αγάπη ή και του Ιησού ,σε μια παραβολή, η αγάπη παρουσιάζεται ιεραρχικά ανώτερη ως αξία για τον άνθρωπο και κατ'επέκταση Χριστιανό.Προφανώς για τους συντηρητικούς ,ίσως,η απάντηση είναι μία και μόνο μία,πιστεύω,γιατί μιλάμε για θρησκεία.Όμως,πολύ συχνά,όχι πάντα,η παραδοσιακή αυτή,αυστηρή προσέγγιση τους οδηγεί ακόμη και στο να ξεχάσουν σταδιακά την αξία της αγάπης,την οποία εφόσον πιστεύουν,δε γίνεται να ξεχάσουν,καθώς ο Ιησούς,ο Θεός,η πλάση που τον αντανακλά ταυτίζεται με αυτήν,όπως διαφαίνεται στην Γραφή.Οκ,καταλαβαίνω πως πίστη και αγάπη μπορούν να συνυπάρχουν χωρίς καμία απολύτως ιεραρχία,ή ακόμη και να ταυτίζονται,να συμπληρώνουν η μία την άλλη.Τελικά,όμως ο άνθρωπος που δεν πιστεύει ούτε ελάχιστα σε μεταφυσικές καταστάσεις,δεν αποδέχεται την Εκκλησία ως θεσμό ,ο οποίος να ανταποκρίνεται πραγματικά στον ρόλο και να επιτελεί το καθήκον της(αν είναι καν απαραίτητη και έχει καθήκον,διότι όλα ξεκινούν και σχεδόν τελειώνουν μέσα μας),αλλά αγαπά τον συνάνθρωπο,όχι αδιάκριτα,αλλά αγνά,ως σωστός "Χριστιανός",που όμως δεν έχει ανάγκη από συμβολισμούς και μεταθανάτιες προσδοκίες,είναι αυτός πραγματικός Χριστιανός;Εσάς ρωτώ και όχι την Εκκλησία,προς αποφυγή παρεξηγήσεων.Μπορεί κανείς να τον χαρακτηρίσει απλώς φιλάνθρωπο ή αλτρουιστή,όταν η Αγάπη ταυτίζεται με τον Χριστό;

 

[amarelia]

 

[Pyotr_Krasnov]

Και βεβαια το να αγαπαει καποιος ειναι πιο πανω απο το να πιστευει. Οταν πιστευεις στο Θεο δινεις τη ζωη σε αυτον. Απο αυτο, επειτα δημιουργειται η αγαπη μεταξυ του ανθρωπου και του Θεου.

Ενας Χριστιανος θα πρεπει να αγαπαει τους παντες, οχι μονο στα λογια, αλλα με καθημερινες πραξεις που θα βοηθησουν τους αλλους ανθρωπους.

 

[Gaspar]

Θα πω και τα δύο άλλα πρώτα να πιστεύει.

Και αυτό γιατί ως άνθρωποι είναι αδύνατον να αγαπάμε τέλεια.
Η πίστη μας όμως στην σταυρική θυσία είναι αυτό που μας καθαρίζει από τις αδυναμίες της ανθρώπινης υπόστασης.

Το βασικό νόημα του χριστιανισμού άλλωστε αυτό είναι. Η προσωπική αποδοχή της θυσίας του Αμνου του Θεού, ως λύτρο για την απελευθέρωση από την δική μας αμαρτία.

 

[Pyotr_Krasnov]

Θα πω και τα δύο άλλα πρώτα να πιστεύει.

Και αυτό γιατί ως άνθρωποι είναι αδύνατον να αγαπάμε τέλεια.
Η πίστη μας όμως στην σταυρική θυσία είναι αυτό που μας καθαρίζει από τις αδυναμίες της ανθρώπινης υπόστασης.

Το βασικό νόημα του χριστιανισμού άλλωστε αυτό είναι. Η προσωπική αποδοχή της θυσίας του Αμνου του Θεού, ως λύτρο για την απελευθέρωση από την δική μας αμαρτία.

Και το να πιστευει κανεις δεν τον κανει τελειο... Δεν γινεται να γινει τελεια... Ειτε πιστευεις ειτε οχι, τιποτα δεν γινεται τελεια, ειμαστε ανθρωποι...

 

[Dias]

Λυπάμαι, αλλά θεωρώ το ερώτημα άκυρο και χωρίς νόημα. Δεν έχει σχέση η πίστη με την αγάπη. Η αγάπη δεν είναι ιδιοκτησία του χριστιανισμού ούτε καμιάς άλλης θρησκείας. Υπάρχουν άθρησκοι που αγαπούν, αλλά και θρησκευόμενοι που μισούν τους πάντες. Η Ιστορία μας διδάσκει πόσα φρικτά εγκλήματα έγιναν και γίνονται στο όνομα της όποιας πίστης. Δεν υπάρχει χειρότερος ρατσισμός από τον θρησκευτικό ρατσισμό. Η Αγάπη δεν χρειάζεται θρησκείες.

​

 

[Searching]

Συμφωνώ μαζί σου,δεν χρειαζόμαστε καμία θρησκεία για να είμαστε άνθρωποι.ΑΛΛΑ,εδώ,ΔΙΑ, εστιάζω στον χριστιανισμό.Είναι ή δεν είναι Δία χριστιανός,αυτός που τηρεί δίχως δεύτερη σκέψη τον λόγο του Κυρίου στην Καινή Διαθήκη,αλλά το αν υπάρχει ή όχι δεν το πολυσκέφτεται και οι τυπικότητες της θρησκείας δεν τον συγκινούν;

 

[Kate1914]

Δεν καταλαβαίνω το ερώτημα. Στην περίπτωση που κάποιος πιστεύει όντως στον Κύριο (δε μιλάμε για την κυρά Σούλα στο χωριό που πάει στην εκκλησία και βγάζει το πατόφτυαρο) αναγκαστικά αγαπά. Αυτά τα δύο είναι αλληλένδετα μεταξύ τους, στην περίπτωση που μιλάμε για πίστη αληθινή. Αλλιώς μιλάμε για κενή πίστη, άνευ ουσίας.
Η πίστη εξυψώνει την αγάπη, και η αγάπη δυναμώνει την πίστη. Άλλωστε η πρώτη τη δεύτερη διδάσκει. Οπότε εγώ να τα ιεραρχήσω δεν μπορώ.

 

[glayki]

«Μηδείς το εαυτού ζητείτω αλλά το του ετέρου έκαστος», λέει ο Απόστολος Παύλος.
Ίσως εκεί έγκειται και το νόημα της αγαπης. Αν το δουμε με την έννοια της υπέρβασης εαυτου.

Πίστη και εγωκεντρισμός δε θα έπρεπε να συμβαδίζουν.

 

[RNase]

Αν η ερώτηση αφορούσε τον άνθρωπο γενικά,πιστεύω πως όλοι σχεδόν θα συμφωνούσαμε πως,καθώς η αγάπη δε δίνει μεταφυσικές απαντήσεις παρά μόνο ρεαλιστικές

Τι ρεαλιστικές απαντήσεις δίνει ακριβώς η αγάπη και σε ποια ερωτήματα? (όντως ρωτάω δεν το λέω ειρωνικά) Εγώ νομίζω πάντως -ως αθεράπευτος ντετερμινιστής- ότι η αγάπη είναι ένα νευροχημικό κατασκεύασμα του εγκεφάλου και το αποτέλεσμα της έκκρισης ενός συνόλου ορμονών, νευροδιαβιβαστών και πεπτιδίων όπως της ντοπαμίνης, της νορεπινεφρίνης, της σεροτονίνης, της ωκυτοκίνης, της βαζοπρεσίνης και τα λοιπά. Ως εκ τούτου δεν νομίζω ότι δίνει απάντηση σε κανένα ερώτημα οποιουδήποτε είδους.

Πηγές:
The Molecular Basis of Love
The Neurobiology of Love and Pair Bonding from Human and Animal Perspectives - PMC

Αν εστιάσουμε όμως αποκλειστικά στον Χριστιανισμό και προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε συνολικά τη Καινή Διαθήκη,ναι μεν η πίστη προβάλλεται από τους πρωταγωνιστές(Ιησούς,Απόστολοι και Παύλος)ως αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση για τον χαρακτηρισμό του ανθρώπου ως Χριστιανού,αλλά ταυτόχρονα, σε λόγους τους όπως ο Ύμνος του τελευταίου για την αγάπη ή και του Ιησού ,σε μια παραβολή, η αγάπη παρουσιάζεται ιεραρχικά ανώτερη ως αξία για τον άνθρωπο και κατ'επέκταση Χριστιανό

Αν εστιάσουμε μόνο στην Καινή διαθήκη, σίγουρα η αγάπη όπως εσείς οι χριστιανοί την ορίζετε φαίνεται να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο. Όταν ας πούμε ο χριστός ρωτήθηκε για το ποιά είναι η σημαντικότερη εντολή σύμφωνα με τον νόμο (Κατά Ματθ. 22:35-22:36) είπε ότι είναι πρωτίστως να αγαπάς τον θεό και δευτερευόντως τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου (Κατά Ματθ. 22:37-22:40). Και εννοείται πως υπάρχει και η επιστολή προς Κορινθίους Α όπου στο κεφάλαιο 13 ο απόστολος Παύλος εξυμνεί την αγάπη π.χ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘ. Α' 13:4-13:13. Δεν νομίζω όμως ότι λέει κάπου explicitly ότι πραγματικός χριστιανός είναι αυτός που μόνο αγαπά γνήσια (Μπορεί να έχω χάσει κάποιο χωρίο και να κάνω λάθος- δεν είμαι θεολόγος και δεν ασχολούμαι με τη μεταφυσική). Οπότε μου φαίνεται ότι η αγάπη για τους χριστιανους(προσωπική άποψη ενδεχομένως λανθασμένη) είναι αναγκαία αλλά όχι ικανή συνθήκη.

Τελικά,όμως ο άνθρωπος που δεν πιστεύει ούτε ελάχιστα σε μεταφυσικές καταστάσεις,δεν αποδέχεται την Εκκλησία ως θεσμό ,ο οποίος να ανταποκρίνεται πραγματικά στον ρόλο και να επιτελεί το καθήκον της(αν είναι καν απαραίτητη και έχει καθήκον,διότι όλα ξεκινούν και σχεδόν τελειώνουν μέσα μας),αλλά αγαπά τον συνάνθρωπο,όχι αδιάκριτα,αλλά αγνά,ως σωστός "Χριστιανός",που όμως δεν έχει ανάγκη από συμβολισμούς και μεταθανάτιες προσδοκίες,είναι αυτός πραγματικός Χριστιανός;

Όχι δεν είναι χριστιανός, είναι ανθρωπιστής. Ο χριστιανισμός δεν είναι μόνο η φράση "αγάπα τον πλησίον σου" -ό,τι και αν σημαίνει αυτό- αλλά στηρίζεται και σε άλλες διδαχές του χριστού και εμπλέκεται μέσα και η παράδοση της εκκλησίας και των πατερικών κειμένων (δεν αναφέρω καν την παλαιά διαθήκη γιατί οι χριστιανοί την χρησιμοποιούν κατά το δοκούν, πότε την απορρίπτουν και πότε την χρησιμοποιούν). Για παράδειγμα αναφέρω ξανά το χωρίο Κατά Ματθ. 22:37 όπου ο χριστός λέει ότι η μεγαλύτερη εντολή είναι να αγαπάς τον θεό με όλη σου τη ψυχή και τη διάνοια. Ένας άθεος ή ακόμα και αγνωστικιστής πως μπορεί να αγαπήσει κάτι που δεν είναι πεπεισμένος ότι υπάρχει? Άρα χριστιανό δεν τον αποκαλείς ακόμα και αν έχει αποκτήσει νόμπελ ειρήνης.

 

[Searching]

@RNase Το κομμάτι της"κατ'εικόνα και καθ'ομοίωσιν δημιουργίας" είναι που με οδήγησε στο να υποβάλλω αυτό το ερώτημα.Αν το συνυπολογίσει κανείς αυτό,ο άνθρωπος γεμάτος από αγάπη για τον άνθρωπο,τα ζώα,την πλάση,είναι χριστιανός;Μπορέι να μην βλέπεις,να μην ξέρεις,να μην τον αναγνωρίζεις,αλλά άμα αγαπάς ό,τι έχει δημιουργήσει,είσαι χριστιανός;Άμα αγαπάς τον συνάνθρωπο,που τον αντανκλά,σύμφωνα με την Γραφή;

 

[RNase]

@RNase Το κομμάτι της"κατ'εικόνα και καθ'ομοίωσιν δημιουργίας" είναι που με οδήγησε στο να υποβάλλω αυτό το ερώτημα.Αν το συνυπολογίσει κανείς αυτό,ο άνθρωπος γεμάτος από αγάπη για τον άνθρωπο,τα ζώα,την πλάση,είναι χριστιανός;

Μα αυτό το χωρίο δεν ανήκει στην παλαιά διαθήκη(Γένεσις 1:26)? Νόμιζα ότι εξετάζαμε μόνο την καινή διαθήκη?

 

[Searching]

Όπως είπες,είναι σχετικό το αν την απορρίπτει κανείς ή την αποδέχεται.Εξάλλου,η Καινή υπάρχει για να ανανεώσει,όχι να διαγράψει εντελώς,το περιεχόμενο της Παλαιάς.Την αναφορά του Αποστόλου Παύλου να πάρεις στον ΑΓΝΩΣΤΟ ΘΕΟ,από την Καινή Διαθήκη άμα θες, που ήταν παράφραση επιγραφής σε έναν βωμό στην Αθήνα,ήδη μπορείς να καταλάβεις φίλε ότι η απάντησή μου σε εσένα είναι απλή.Καθώς δεν μιλάμε για γνώση,αλλά πίστη,ο άνθρωπος που αγαπά,σαν να πιστεύει,διότι το μήνυμα,το κήρυγμα του Παύλου ήταν η αγάπη,η αγάπη άμα θες μέσω της πίστης,ίσως να είναι οιονεί πιστός χριστιανός.Μπορεί να μην τον γνωρίζει,αλλά τον λατρεύει ,δεν τον λατρεύει;Και την στιγμή της μεταστροφής του Σαούλ σε Παύλο ακόμα άμα θες,"Τι με διώκεις;"ήταν τα λόγια του Χριστού,όχι τι διώκεις τους πιστούς μου.Δε νομίζω ότι η απάντηση είναι τόσο απλή .

 

[RNase]

Όπως είπες,είναι σχετικό το αν την απορρίπτει κανείς ή την αποδέχεται

Οπότε το ερώτημα που θέτεις αν κατάλαβα καλά είναι το εξης: Αν συνυπολογίσουμε το χωρίο αυτό με την καινή διαθήκη, πραγματικός χριστιανός είναι αυτός που αγαπά την πλάση, τα ζώα και τον άνθρωπο? Σε αυτή την περίπτωση φοβάμαι ότι δεν μπορώ να σου απαντήσω για τον ακόλουθο λόγο: Δεν γνωρίζω την σημασία του χωρίου αυτού. Θα μπορούσα να το ερμηνεύσω κυριολεκτικά , αλλά θα ήταν λανθασμένο εκ μέρους μου διότι οι περισσότεροι χριστιανοί ερμηνεύουν την παλαιά διαθήκη με μεταφορικό τρόπο, δεδομένου των ασυνεπειών, των αντιφάσεων και των προσκρούσεων με την επιστήμη μίας κυριολεκτικής ερμηνείας της και ειδικά του κεφαλαίου της γένεσης. Αντίθετα η καινή διαθήκη δεν αντιμετωπίζεται με τόσο μεταφορικό τρόπο, ας πούμε πολλοί δέχονται τον ευαγγελισμό της θεοτόκου και την ανάσταση του χριστού. Οπότε θα ήταν άδικο να θεωρήσω μία προσωπική μου ερμηνεία του χωρίου αυτού, έστω και μεταφορική, ως αυτό που πιστεύει η πλειονότητα των χριστιανών.

 

[Searching]

@RNase Ιδανικά θα ήθελα τις τοποθετήσεις περισσότερων του ενός(και ίσως και με διαφορετικές προσεγγίσεις) θεολόγων ή ανθρώπων που είναι ιδιαίτερα ψαγμένοι επί του θέματος.Και όλοι οι υπόλοιποι έχουμε κάτι να πούμε ή προσπαθούμε,αλλά οι συγκεκριμένοι θα διευκόλυναν την εξεύρεση,αν όχι της αλήθειας,τότε έστω μιας ορθής, ίσως,οπτικής γωνίας.

 

[RNase]

@RNase Ιδανικά θα ήθελα τις τοποθετήσεις περισσότερων του ενός(και ίσως και με διαφορετικές προσεγγίσεις) θεολόγων ή ανθρώπων που είναι ιδιαίτερα ψαγμένοι επί του θέματος.Και όλοι οι υπόλοιποι έχουμε κάτι να πούμε ή προσπαθούμε,αλλά οι συγκεκριμένοι θα διευκόλυναν την εξεύρεση,αν όχι της αλήθειας,τότε έστω μιας ορθής, ίσως,οπτικής γωνίας.

Δεκτό, αναμένω λοιπόν και εγώ τις απόψεις τους.

 

[parafernalia]

Αν εστιάσουμε όμως αποκλειστικά στον Χριστιανισμό και προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε συνολικά τη Καινή Διαθήκη,ναι μεν η πίστη προβάλλεται από τους πρωταγωνιστές(Ιησούς,Απόστολοι και Παύλος)ως αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση για τον χαρακτηρισμό του ανθρώπου ως Χριστιανού,αλλά ταυτόχρονα, σε λόγους τους όπως ο Ύμνος του τελευταίου για την αγάπη ή και του Ιησού ,σε μια παραβολή, η αγάπη παρουσιάζεται ιεραρχικά ανώτερη ως αξία για τον άνθρωπο και κατ'επέκταση Χριστιανό.

Πρέπει να ξεκαθαρίσεις πως η αγάπη στον χριστιανισμό δεν είναι αγάπη τρυφερότητας. Δεν είναι αγκαλιά και γούτσου-γούτσου. Δεν είναι ο χριστούλης-αγαπούλης, ο φανταστικός φίλος, ο καλός ποιμένας που χαϊδεύει τρυφερά τα προβατάκια του.

Είναι στάση ζωής. Είναι να θέλεις το καλό του άλλου ακόμα κι αν είναι εχθρός σου. Όπως λες π.χ. είναι θέμα αρχής να είμαι ενάντια στη θανατική ποινή, έτσι πρέπει να λες, δεν θέλω το κακό κανενός.

Πρέπει να ξεκαθαρίσεις επίσης πως στον χριστιανισμό η πίστη δεν είναι τυφλή αποδοχή ενός θέσφατου. Είναι πρωτίστως εμπιστοσύνη. Εμ-πιστεύεσαι τον Κύριο. Η εξέλιξή σου ως άνθρωπος αφήνεται στο έλεός του. Επιλέγεις συνειδητά να είσαι "δούλος". Ακολουθείς τον κανόνα, νηστεύεις, κοινωνείς, ασκείσε, εξομολογείσε, μετά-νοείς, στο όνομά του. "Ζούμε ή αποθνήσκομεν, του Κυρίου εσμέ", έλεγε ο Απόστολος Παύλος.

Αυτό θα σε οδηγήσει κάποια στιγμή αποκαλυπτικά στη Γνώση και τελικά στην υπέρβαση - φώτιση. Τότε δεν θα είσαι πια δούλος, αλλά φίλος με τον Χριστό (κατά Ιωάννη, κεφ. 15ο). Τότε η ψυχή σου λυτρώνεται και μετά-θάνατον, το πρόσωπό σου ανασταίνεται στη ζωή την αιώνιο.

Αυτό νομίζω πως είναι το μήνυμα του χριστιανισμού, σε γενικές γραμμές. Ένας άθεος που δεν πιστεύει στη μετά-θάνατον ζωή και δεν ενδιαφέρεται για τίποτα άλλο πέρα από αυτή που ζει τώρα, θα μπορούσε να εστιάσει στην Επί του Όρους ομιλία:

Μακάριοι οι πεινώντες και οι διψώντες την δικαιοσύνην, ότι αυτοί χορτασθήσονται​

 

[Πουπουλίνα]

Πιστευει και υποκρινεται οτι αγαπα ξεκαθαρα.

 

[Searching]

Στο σημείο αυτό θα ταίριαζε,πιστεύω,να παραθέσω και εγώ κάποια εδάφια,όπως έκαναν και άλλοι παραπάνω.Από την α' επιστολή,λοιπόν,του αποστόλου Παύλου προς Κορινθίους έχουμε στο 13ο Κεφάλαιο τον Ύμνο της αγάπης.Λέει ο απόστολος των εθνών:<<καί εάν έχω προφητείαν καί ειδώ τά μυστήρια πάντα καί πάσαν τήν γνώσιν,καί εάν έχω πάσαν τήν πίστιν,ώστε όρη μεθιστάνειν,αγάπην δέ μή έχω,ουδέν ειμί.>>.Και συνεχίζει,η αγάπη,λέει:<<πάντα στέγει,πάντα πιστεύει,πάντα ελπίζει,πάντα υπομένει>>,δε νομίζω να μπέρδεψε το υποκείμενο(αγάπη) με το ρήμα(πιστεύει)ρε παιδιά.Και τέλος,τονίζει<<νυνί δέ μένει πίστις,ελπίς,αγάπη,τά τρία ταύτα●μείζων δέ τούτων ή αγάπη.>>.Τι να εξηγήσει,τι να διευκρινίσει κανείς εδώ;Σας ξαναρωτώ,λοιπόν.

 

[Searching]

Και επειδή,ναι,ένα χωρίο δεν είναι αρκετό,το μήνυμα αυτό που επαναλαμβάνεται συνεχώς,απλώς δεν είναι αρκετό,ας εστιάσουμε στην σταύρωση του Χριστού.Θα ήταν δυνατή μόνο με την πίστη στον Πατέρα;Βεβαίως.Θα είχε όμως νόημα χωρίς αγάπη;Η κατηγορηματική απάντηση είναι, ΟΧΙ.Εμπιστεύεται, ο Ιησούς, και τον Πατέρα Του, και τους ανθρώπους που τον καταδικάζουν,άμα όμως δε τους αγαπούσε,δε θα θυσιαζόταν,γιατί αυτό έκανε,αυτό κάνει για τον άνθρωπο.Δεν επεδίωξε το θαύμα,τη μεταφυσική επιβεβαίωση της δύναμής όταν τον κατηγορούσαν,για όσο διάστημα βίωνε την απόρριψη.Απλώς προχώρησε.Στωικά;Όχι,γιατί όλα αυτά δεν τα κάνει,επειδή δεν υπάρχει καμία διέξοδος.Υπάρχει για Αυτόν,για εμάς όμως υπάρχει;Νιχιλιστικά;Ή και σύμφωνα με τις αρχές του παραλογισμού;Προφανώς,όχι.Υπάρχει,υπάρχει νόημα σε όλο τον πόνο που υπέστη,και συνεχίζει ακόμα.Αν δεν ήταν ο Κύριος,δε θα διστάζατε να τον χαρακτηρίσετε μαζοχιστή ή και τρελό,ακόλουθο κάποιων φιλοσοφικών ρευμάτων,δεν θα τον λέγατε όμως εύκολα φιλάνθρωπο ή αλτρουιστή,γιατί στην τελική,για τη δικιά του ζωή επρόκειτο.Ονομάστε μου αν θέλετε φιλανθρώπους και αλτρουιστές που το έκαναν αυτό,που δεν έδιναν μόνο πράγματα,αλλά και θα τα εγκατέλειπαν όλα και δικαιολογήστε γιατί δεν είναι ή δεν υπήρξαν Χριστιανοί,γιατί "ο Θεός είναι η αγάπη"(Κατά Ιωάννην,4:8).Αυτό που θέλω να πω είναι πως χωρίς πραγματική ΑΓΑΠΗ,δεν υπάρχει πίστη και χωρίς πραγματική πίστη δεν υπάρχει ούτε αγάπη.Όμως,η πίστη αυτή,από την αγάπη νοηματοδοτείται.Χωρίς την αγάπη,χωρίς έργα, έχει πεθάνει,όπως αναφέρει ο Ιάκωβος.Η αγάπη την τροφοδοτεί,η αγάπη είναι η ουσία της και ο σκοπός της.Οι δύο αυτές έννοιες,βεβαίως και συνυπάρχουν και πρέπει,γιατί αλλιώς δε γίνεται να είσαι Χριστιανός.Ο Χριστιανός δεν πιστεύει και δεν αγαπά για να κερδίσει ή και λόγω φόβου,αγαπά για να αγαπά και πιστεύει για να πιστεύει.Ξεκινά όμως,έστω και στιγμιαία από την πίστη,πίστη πως κάποιος τον αγαπά.Τον αγαπά ο Κύριος,και του έδωσε(από το ΑΠΟΛΥΤΟ ΤΙΠΟΤΑ)ζωή.Γιατί όμως πιστεύεις;Επειδή συνειδητοποιείς,αγαπώντας πριν πιστέψεις και συνειδητοποιώντας πως τίποτα δεν είναι τυχαίο, πως όλα τα εμπόδια,αυτά που μας κάνουν ή νομίζουμε,άμα θέλετε, πως μας κάνουν κακό,μπορούμε να τα αγαπήσουμε και να προχωρήσουμε παρά τον εγκόσμιο πόνο,όπως έκανε ο Ιησούς.Γιατί χωρίς να αγαπήσεις,δεν μπορείς να πιστέψεις,και άμα δεν πιστεύεις μέσω της αγάπης,απλώς δεν πιστεύεις.Αυτά.