Συζητήσεις με αγνώστους

[Nocturnal]

Έχω κάνει πολλές φορές συζητήσεις στο λεωφορείο με άτομα κάθε ηλικίας, φύλου, θρησκευτικών-πολιτικών ιδεολογιών και διαφορετικών εθνοτήτων, είτε εκούσια τις επιδίωξα εγώ, είτε ο/η άλλος/η.

Συζητήσεις για κάθε πιθανό θέμα (από τις τιμές των εισιτηρίων που ακρίβυναν μέχρι κοινωνικά ζητήματα όπως αυτό με τα Τέμπη) και έχουν χαραχτεί αρκετές στην μνήμη μου επειδή κάθε άνθρωπος πρόσθετε την δικιά του πινελιά ας το πω.

Σήμερα κάθισα δίπλα σε μία κοπέλα κοντά στην ηλικία μου η οποία διάβαζε σε ηλεκτρονική μορφή ένα βιβλίο του Τρούμαν Καπότε και παρατήρησα πως το βρήκα λίγο καρμικό αυτό επειδή πριν λίγες μέρες τελείωσα μία συλλογή διηγημάτων του (την "Μουσική για χαμαιλέοντες") και με ρώτησε πως μου φάνηκε, αν αξίζει κτλπ, και για την επόμενη μισή ώρα (μέχρι να κατέβει στην στάση της) συζητούσαμε για έναν νεκρό συγγραφέα αλλά και για την όλη ρομαντική-νουάρ ατμόσφαιρα εκείνης την εποχή (1950s).

Είναι πολύ όμορφο και αναπάντεχο αυτό το να μιλάς με αγνώστους, σαν να δημιουργείται ένα άτυπο safe zone που περικλείει εσάς και διαρκεί για όσο συζητάτε σαν 2 παλιοί φίλοι ή κάτι τέτοιο.

Έχω κάνει πάρα πολλές ενδιαφέρουσες συζητήσεις έτσι και με λίγες (τις οποίες τις έχω σε ένα ιδιαίτερο ντουλάπι στην νοητική μου αποθήκη) έχω αλλάξει και εγώ ο ίδιος (καθώς μου έδειξαν μία άλλη οπτική γωνία του κόσμου την οποία εγώ είτε αγνοούσα είτε δυσκολευόμουν να ταυτιστώ, συζήτηση με έναν άστεγο, με έναν πρώην ναρκομανή, και μερικές ακόμα) το οποίο με έκανε να νιώσω ιδιαίτερη εκτίμηση για τους ανθρώπους αυτούς που άνοιξαν την καρδιά τους σε έναν άγνωστο που κάθισε δίπλα τους μία φορά στο λεωφορείο.

Έχει τύχει εντωμεταξύ να ξαναβρεθώ στο ίδιο λεωφορείο με ένα από αυτά τα άτομα και ανταλλάξαμε ένα βλέμμα αλληλοαναγνώρισης που μέσα είχε άπειρο σεβασμό ο ένας για τον άλλον, σκεφτείτε τώρα να είσαι ένας από τους 10 ανθρώπους που ξέρουν την πολύ προσωπική και μοναδική ιστορία ενός ανθρώπου ενώ δεν ξέρεις (ούτε ο άλλος για σένα) καν το όνομά του, και όμως, είναι σαν να προσπεράσατε την επιφάνεια του Φαίνεσθαι και του small talk και γνωρίσατε κατευθείαν το Είναι του (έστω ένα μικρό μέρος αυτού του Είναι).

Βέβαια, μου έχουν τύχει και αμήχανες συζητήσεις, οι οποίες ευτυχώς είναι πολύ λιγότερες και συμβαίνουν πολύ πιο σπάνια συγκριτικά με τις άλλες, π.χ. να τυχαίνει να σε ρωτήσει ο διπλανός σου την άποψή σου για κάτι (οτιδήποτε και αν είναι αυτό) και επειδή δεν συμφωνεί (ή δεν του αρέσει) με την άποψή σου (όσο μετριοπαθής ή και ουδέτερη και αν είναι αυτή, π.χ. να σε ρωτήσει κάποιος τι ομάδα είσαι και εσύ να του πεις απλά πως δεν ασχολείσαι και να το πάρει πολύ προσωπικά, λες και εσύ σνομπάρεις αυτό το σπορτ με το οποίο εκείνος φανατίζεται, -σε μερικά άτομα δυστυχώς υπάρχει μόνο μία "σωστη" απάντηση, αν είναι ΠΑΟΚ -τυχαία επιλογή ομάδας- , οφείλεις να είσαι ΠΑΟΚ, αν είσαι άλλη ομάδα ή δεν ασχολείσαι, αυτομάτως σε έχουν διώξει από το πεδίο του νοητικού τους ενδιαφέροντος) και να σηκωθεί να πάει να καθίσει κάπου αλλού ή και να σε ειρωνευτεί (και μετά να σηκωθεί να φύγει).

Υπάρχουν και αυτές οι περιπτώσεις, παίζουν πολλοί παράγοντες ρόλο εκτός και την ψυχοσύνθεση-προσωπικότητα-ιδιοσυγκρασία ενός ατόμου (π.χ. εκείνη την συγκεκριμένη μέρα και ώρα τι του συνέβη, μπορεί να έτυχε κάτι και να μην είναι σε φάση να συζητήσε με έναν άγνωστο, αν γενικά δεν είναι στα καλύτερά του τελευταία, κ.α.) οπότε δεν το βλέπω καθόλου επικριτικά, ο καθένας επιλέγει να ανταλλάξει με κάποιον όποια πληροφορία ο/η ίδιος/α επιθυμεί και αν θέλει.

Σας έχει τύχει ποτέ να συζητήσετε (είτε περί ανέμων και υδάτων, είτε πιο βαθυστόχαστες-προσωπικές συζητήσεις) με αγνώστους στα Μ.Μ.Μ. (επειδή εγώ μόνο στο λεωφορείο το κάνω καθώς δεν χρησιμοποιώ άλλα μέσα μεταφοράς, όμως η ερώτηση είναι γενική) και αν ναι, πως ήταν αυτή η εμπειρία;



~ ΥΣ - δεν ήξερα που να το ανοίξω το θέμα και το ανοίγω εδώ, μετακινήστε το ελεύθερα αν πιστεύετε ότι ανήκει αλλού. ~

 

[touvlo]

και μένα μ΄αρέσει πολύ η συζήτηση με αγνώστους.
Εκπληρώνεις την ανάγκη της επικοινωνίας
Δεν πρήζεις τους αγαπημένους σου
Λες ό,τι σου κατέβει στο κεφάλι, γιατί δε θα τους ξαναδείς
Αν πάρει καλή τροπή η συζήτηση, μπορείς να βρεις νέο φίλο
Μπορείς να ακούσεις <<άλλες>> απόψεις, δηλ είτε τρελλές, είτε σοφές.

Τι έγινε με την κοπέλα; Θα ξαναβρεθείτε;

 

[Nocturnal]

και μένα μ΄αρέσει πολύ η συζήτηση με αγνώστους.
Εκπληρώνεις την ανάγκη της επικοινωνίας
Δεν πρήζεις τους αγαπημένους σου
Λες ό,τι σου κατέβει στο κεφάλι, γιατί δε θα τους ξαναδείς
Αν πάρει καλή τροπή η συζήτηση, μπορείς να βρεις νέο φίλο
Μπορείς να ακούσεις <<άλλες>> απόψεις, δηλ είτε τρελλές, είτε σοφές.

Τι έγινε με την κοπέλα; Θα ξαναβρεθείτε;

Αυτό ακριβώς, όπως σωστά το έθεσες: εκπληρώνεις μία βαθύτερη ανάγκη επικοινωνίας, μία ανθρώπινη ανάγκη και ειδικά αν τύχει και το άλλο άτομο είναι πεσμένο ψυχολογικά.

Επειδή έχω μιλήσει με αρκετά άτομα (κάθε ηλικίας) που πραγματικά ήταν σαν να έψαχναν αφορμή για να μιλήσουν σε κάποιον για όσα τους βασανίζουν, από υπαρξιακές κρίσεις του τι θα κάνουν στην ζωή τους και άγχος, μέχρι και συναισθηματικά τέλματα τα οποία τους οδηγούν σε μία κατάσταση "σιωπηλής απόγνωσης" , (έτσι την αποκαλώ) δηλαδή αυτά τα άτομα θα έπρεπε να μιλήσουν κάπου (και εννοώ σε επαγγελματία ψυχολόγο) αλλά είτε επειδή δεν θέλουν να έχουν το όποιο "στίγμα" (υπάρχει ακόμα το ταμπού-στερεότυπο ή μάλλον προκατάληψη, ότι αν πηγαίνεις σε ψυχολόγο είναι κάτι κακό) είτε επειδή δεν έχουν τα χρήματα (είτε επειδή δεν έχουν φίλους για να τα πουν εκεί) , δεν το κάνουν και μαζεύονται, μαζεύονται, μαζεύονται όλα αυτά μέσα τους και η συσσωρευμένη πίεση βρίσκει αυτοκαταστροφικές διεξόδους (είτε προς άλλους είτε προς τον εαυτό τους) και αργά ή γρήγορα γίνονται μέρος κάποιας στατιστικής...

Ίσως και να απότρεψα μερικές καταστάσεις πριν διογκωθούν και πολύ, άθελά μου βέβαια (επειδή δεν πιέζω κάποιον/α με το ζόρι να μιλήσουμε, αυτό αποτελεί αφορμή λόγω της κοινής μας ιδιότητας ως συνεπιβάτες στο λεωφορείο).

Επίσης (ανεξάρτητα με το προηγούμενο) πολλά άτομα μιλούν πιο εύκολα με παντελώς αγνώστους παρά με φίλους ή συγγενείς τους, ίσως παίζει ρόλο αυτή η "ανωνυμία" που δεν θα ξαναδείς τον συνομιλητή οπότε του εκμυστηρεύεσαι πράματα, συναισθήματα και σκέψεις, χωρίς να φοβάσαι μην σε παρεξηγήσει ή κατακρίνει.

Με την κοπέλα δεν ξέρω αν θα διασταυρωθούν ξανά οι δρόμοι μας, ήταν να πάει στη σχολή της εκείνη την ημέρα αλλά έχω μία κρυφή ελπίδα επειδή η γραμμή που παίρνω περνάει μπροστά από τα πανεπιστήμια και βλέπω καθημερινά φοιτητές/ριες, αν και κάτι μου λέει πως όσο περνάει ο καιρός τόσο θα γίνεται πιο αμήχανο καθώς θα ξεθωριάζει η αναφορά από την μνήμη της (φαντάζομαι δεν θα είμαι ο μόνος που της είπε ότι του αρέσει ο Τρούμαν Καπότε).

Δηλαδή, αν την πετύχω μετά από 2 ημέρες ίσως να με θυμηθεί αλλά αν την πετύχω μετά από 2 βδομάδες;

"Γεια, τι κάνεις; Με θυμάσαι; Πριν 2 βδομάδες είχαμε καθίσει δίπλα δίπλα και σου έπιασα την κουβέντα για τον Τρούμαν Καπότε -θαυμαστής του έργο του- , πως πάει η ζωή;".

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 24 Σεπτεμβρίου 2025

Μπορείς να ακούσεις <<άλλες>> απόψεις, δηλ είτε τρελλές, είτε σοφές.

Αα και σχετικά με αυτό, έχω μιλήσει με πάρα πολλές "παρεξηγημένες ιδιοφυίες" , άτομα που τα πτυχία και μεταπτυχιακά τους γεμίζουν μία βιβλιοθήκη και χαώνονται στον σύγχρονο τσιμεντένιο κόσμο, κάπου μεταξύ τις ονειροπολήσεις, την ποίηση και τα ιδεώδη.

Συνήθως τους συναντάς με κουρέλια, τους προσπερνάς σαν να είναι άστεγοι. Κοινό τους γνώρισμα είναι η αμέλεια για την εικόνα τους και ένας κυνισμός-αδιαφορία για την σοβαροφάνεια και την καθωσπρέπεια των νομοταγών πολιτών και των κυριλέ.

Αν είσαι τυχερή και καθίσεις δίπλα τους και καταφέρεις να αποκρυπτογραφήσεις κάποιο από τα εσωτεριστικά λεγόμενά τους (επειδή οι σκέψεις τους δεν έχουν αρχή και τέλος, είναι σαν να διαβάζεις διάσπαρτα κεφάλαια στη μέση ενός βιβλίου) τότε σίγουρα θα έχεις υλικό για πολύ φιλοσοφία μετέπειτα που θα αποχωριστείτε.

Έχω 3 κανόνες όσον αφορά τις μικρές συζητήσεις και τις "φιλίες μίας χρήσης" των λεωφορείων:

1) Να σέβεσαι τον συνομιλητή σου: αν δεν θέλει να μιλήσει να μην τον πιέζεις, αν δεν θέλει να απαντήσει κάτι μην επιμένεις.

2) Να μην βγάζεις συμπεράσματα από μία αλληλεπίδραση, επειδή δεν ξέρεις τίποτα για αυτόν τον άνθρωπο (παρά μόνο τα όσα εκούσια επιλέγει να σου πει για τον/την ίδιο/α, τα οποία δεν έχεις τρόπο να επαληθέυσεις ή να αμφισβητήσεις) και δεν χωράει μία ζωή σε μερικά λεπτά.


3) Όσο ξένος και άγνωστος είναι αυτός/η για εσένα, άλλο τόσο είσαι και εσύ για αυτόν/αυτήν, οπότε μην προσπαθείς να εξηγήσεις κάτι που δεν θα χωρέσει στα λίγα λεπτά της κοινής σας διαδρομής (το οποίο βοηθάει ώστε να παραλείψετε ανούσιες εισαγωγές και αυτοπαρουσιάσεις προλόγου και να πείτε πράματα τα οποία πραγματικά σας ενδιαφέρουν/προβληματίζουν).

 

[Pyotr_Krasnov]

Ειναι ωραιο να μιλας με αγνωστους εκτος αν ειναι ρωζοι

 

[Nocturnal]

Ειναι ωραιο να μιλας με αγνωστους εκτος αν ειναι ρωζοι

Γιατί αυτό;

 

[amarelia]

οχι βεβαια, τι συζητηση με αγνωστους;

εδω και σε ορισμένους γνωστούς αλλάζουμε πεζοδρόμιο


δεν μπορεις να μου κανεις κατι χειροτερο απο το να μου αρχίσεις small talk
για χόρταση είμαστε;

 

[Nocturnal]

εδω και σε ορισμένους γνωστούς αλλάζουμε πεζοδρόμιο

Μα αυτή είναι η γοητεία του όλου πράματος: τους γνωστούς τους συνήθισες, είναι όσο νά' ναι προβλεπόμενοι (ξέρεις με βάση την συμπεριφορά και τις απόψεις τους πάνω κάτω τι θα σου πουν άρα πλήττεις προκαταβολικά σαν να βλέπεις τα ίδια επεισόδια μίας τηλεοπτικής σειράς σε επανάληψη) ενώ οι άγνωστοι είναι... άγνωστοι.

Κυριολεκτικά αυτό, δηλαδή χωρίς γνώση για την περσόνα και τον μικρόκοσμό τους, επομένως είναι πολύ πιθανό κάποιοι από αυτούς (προφανώς όχι όλοι) να σε εκπλήξουν με το πόσο μπορεί να ταυτίζεστε (που θα το μάθετε όταν αρχίσετε να μιλάτε).

 

[amarelia]

δηλαδή χωρίς γνώση για την περσόνα και τον μικρόκοσμό τους, επομένως είναι πολύ πιθανό κάποιοι από αυτούς (προφανώς όχι όλοι) να σε εκπλήξουν

ενα θα σου πω επαθα κρίση πανικού και μόνο που το διάβασα

Κοίτα να δεις είμαι πολύ περίεργος άνθρωπος πάρα πολύ δύσκολα με κερδίζουν άνθρωποι αλλα άπαξ και με κερδίσουν γίνομαι χαλί. έχω και πολλούς φίλους στον ευρύτερο κύκλο αλλά είναι μετά απο πολλά χρόνια που φτύσαμε αίμα μαζί και ξέρω πως ταιριάζουμε και δε μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι.


Σε αγνώστους δε θα μιλήσω, δυστυχώς όμως για κάποιο λόγο μου μιλάνε συνεχώς αυτοί. Το μεγαλύτερο μου πρόβλημα είναι πως επειδή μιλάω και δε φαίνομαι εσωστρεφής νομίζουν και οτι δεν είμαι.
Με όσους συμπαθώ είμαι πολύ εξωστρεφής.

it's complicated

 

[Pyotr_Krasnov]

Γιατί αυτό;

Οχι ολοι βεβαια, αλλα οι ανθρωποι αυτοι ειναια οι χειροτεροι ειδικα στην δικια μου περιπτωση.

 

[giannhs2001]

Κυρίως μεγάλης ηλικίας άτομα πιάνουν τη συζήτηση στα ΜΜΜ εύκολα. Κάθε γενιά έχει τα καλά και τα κακά της. Οι παλαιότεροι είναι μακράν πιο κοινωνικοί από εμάς που το 80% φοράει ακουστικά και το μήνυμα είναι ξεκάθαρο «DO NOT DISTURB» αλλά και πολύ πιο ζώα σε ό,τι αφορά τρόπους. Θα μιλήσουν άσχημα, θα ξεκινήσουν φασαρίες, θα σμπρώξουν, θα βήξουν χωρίς χέρι ή αν βήξουν στο χέρι μετά θα πιάσουν τα πάντα γύρω τους. Στον ΟΑΣΘ αυτά τα βλέπεις σε μεγαλύτερες ηλικίες. Σπάνια νέος να ξεκινήσει φασαρία.

Μια φορά ένας μεσήλικας είχε δει που διάβαζα το πιστεύω μας του Παπαδόπουλου (είχε και φωτογραφία του δικτάτορα στο εμπροσθόφυλλο) και είπε «αυτός εδώ ήταν ήρωας, δώσε το μου σε παρακαλώ λίγο να δω τι λέει». Το πήρε και διάβασε.

 

[touvlo]

Μια φορά ένας μεσήλικας είχε δει που διάβαζα το πιστεύω μας του Παπαδόπουλου (είχε και φωτογραφία του δικτάτορα στο εμπροσθόφυλλο) και είπε «αυτός εδώ ήταν ήρωας, δώσε το μου σε παρακαλώ λίγο να δω τι λέει». Το πήρε και διάβασε.

τι λες βρε; Εγώ αν σε πετύχαινα με τέτοιο βιβλίο, θα σε πάταγα <<καταλάθος>>

 

[glayki]

Είναι και μερικοί άγνωστοι που ενώ μιλάς μαζί τους λίγη ώρα νιώθεις πως είστε στο ίδιο μήκος κύματος, ο λόγος ρέει λες και γνωρίζεστε χρόνια, ενώ υπάρχει μια οικειότητα που σου επιτρέπει να πεις ανεπεξέργαστα ο, τι σκέφτεσαι.

Μια ωραία τέτοια εμπειρία είχα σχετικά πρόσφατα σε κάθοδο με ΚΤΕΛ στην Αθήνα ( στον παρελθόν έχω βιώσει αντίστοιχα σε τρένα τέτοιες εμπειρίες ).Οι ώρες πολλές, ο διπλανός μου στη δεκαετία των '20 φοιτητής του εμπορικού ναυτικου, η διαφορά ηλικίας πήγε περίπατο, οι διηγήσεις του από τα ταξίδια με έκαναν να αισθανθώ πως διαβάζω τη " Βαρδια " Του Καββαδία, το μοίρασμα μυχιων σκέψεων για τη ζωή ήταν απελευθερωτικό και για τους δυο.

Δεν είναι τα μέσα μεταφοράς που ευνοούν το μοίρασμα,αλλά οι χαρακτήρες που διασταυρώνονται και νιώθουν αβίαστα την διάθεση εγγύτητας.

 

[touvlo]

Οχι ολοι βεβαια, αλλα οι ανθρωποι αυτοι ειναια οι χειροτεροι ειδικα στην δικια μου περιπτωση.

Μια Ρωσίδα γνώρισα καλά και ήταν ίσως ο χειρότερος άνθρωπος που έχω γνωρίσει στη ζωή μου!
Και ξέρεις κάτι; Τους είχαν περάσει μια νοοτροπία: Μη μιλάτε για κοινωνικοπολιτικά θέματα δημοσίως, υπάρχουν σπιούνοι. Ένας δημοσιογράφος, έβλεπα σε ντοκου, περιέγραφε την εμπειρία του σε κάποιο μεγάλο ταξιδι με τρένο. Μιλούσε λοιπόν με ρώσους. Έλεγαν ό,τι χαζό μπορείς να φανταστεί κανείς, για <<γούρια>>, προκαταλήψεις και τέτοια, αλλά όταν άνοιγε κουβέντα για θέμα, που θα έκριναν την κυβέρνηση κανείς στο βαγόνι δεν έβγαζε κιχ. Αυτό τους οδήγησε σε μια καχηποψία, δεν εμπιστεύονται ο ένας τον άλλο, σκέφτονται πονηρά και ύπουλα.
Δεν ξέρω για τους άλλους, αλλά η δική μας ήταν για φτύσιμο και το καταλάβαμε ξαφνικά, όταν μας την έφερε, γιατί κρυβόταν.

 

[Pyotr_Krasnov]

Μια Ρωσίδα γνώρισα καλά και ήταν ίσως ο χειρότερος άνθρωπος που έχω γνωρίσει στη ζωή μου!
Και ξέρεις κάτι; Τους είχαν περάσει μια νοοτροπία: Μη μιλάτε για κοινωνικοπολιτικά θέματα δημοσίως, υπάρχουν σπιούνοι. Ένας δημοσιογράφος, έβλεπα σε ντοκου, περιέγραφε την εμπειρία του σε κάποιο μεγάλο ταξιδι με τρένο. Μιλούσε λοιπόν με ρώσους. Έλεγαν ό,τι χαζό μπορείς να φανταστεί κανείς, για <<γούρια>>, προκαταλήψεις και τέτοια, αλλά όταν άνοιγε κουβέντα για θέμα, που θα έκριναν την κυβέρνηση κανείς στο βαγόνι δεν έβγαζε κιχ. Αυτό τους οδήγησε σε μια καχηποψία, δεν εμπιστεύονται ο ένας τον άλλο, σκέφτονται πονηρά και ύπουλα.
Δεν ξέρω για τους άλλους, αλλά η δική μας ήταν για φτύσιμο και το καταλάβαμε ξαφνικά, όταν μας την έφερε, γιατί κρυβόταν.

Αν ειναι ομως ο αλλος/η απο την Ουκρανια, δεν θα χασουν χρονο για να τους αποκαλεσουν "Χοχολ" (για ανδρες) και "Χοχλουσκα" (για γυναικες). Αυτο βεβαια συνηθως γινεται στο ιντερνετ, αλλα εχω ακουσει περιπτωσεις απο ατομα που ειναι απο την Ουκρανια, οπου μιλανε με καποιον ρωσο, και να γνωριζονταν ετσι λιγο και να τους λενε "Χοχολ" μετα. Και δεν λεω οτι ολοι ειναι κακοι, υπαρχουν και καλοι σιγουρα, απλως ειναι λιγοι να το πω, τουλαχιστον εξω απο την ρωσια. Ειναι υπερ του εθνικισμου του πουτιν σε μεγαλο βαθμο, και παντα λενε για το ποσο ωραια ειναι η ρωσια, αλλα και οτι "Καλα παθαινουν οι Χοχλι που βομβαρδιζονται".

Υπαρχουν και αυτοι που ειναι κατα του πουτιν αλλα ειναι λιγοτεροι (πιστευω) απο αυτους που τον υποστηριζουν στο εξωτερικο... Στην ρωσια αν πει καποιος οτι ο πουτιν ειναι κακος θα τον βγαλουν οτι εχει σχιζοφρενεια...

 

[giannhs2001]

τι λες βρε; Εγώ αν σε πετύχαινα με τέτοιο βιβλίο, θα σε πάταγα <<καταλάθος>>

Αυτό είναι από τα πιο ήπια που έχω διαβάσει δημόσια. Που να δεις το Mein Kampf μέσα στον ΟΑΣΘ με τον Αυστριακό ζωγράφο εξώφυλλο lol.

 

[Pyotr_Krasnov]

Αυτό είναι από τα πιο ήπια που έχω διαβάσει δημόσια. Που να δεις το Mein Kampf μέσα στον ΟΑΣΘ με τον Αυστριακό ζωγράφο εξώφυλλο lol.

Απλως τρεχα μετα

 

[touvlo]

Αυτό είναι από τα πιο ήπια που έχω διαβάσει δημόσια. Που να δεις το Mein Kampf μέσα στον ΟΑΣΘ με τον Αυστριακό ζωγράφο εξώφυλλο lol.

πας γυρεύοντας, μου φαίνεται

 

[dum dum boy]

είμαι τραγικός στο να πιάνω κουβέντα, στο άσχετο, με αγνώστους, με γνωστούς, με συναδέλφους στη δουλειά, με οποιονδήποτε. δεν μου βγαίνει.

ΑΛΛΑ, αν κάτσουμε χαλαροί, σε ένα τραπέζι, με ένα καφέ, ένα ποτό, είμαι ικανός να τα πω όλα.