Νομίζω πως βλέπεις και μόνος σου όλα όσα λέω και σε κάποια σημεία της απάντησης σου με επιβεβαιώνεις. Όπως εκεί που λες για τις γυναίκες στο σπίτι. Για τον συντηρητικό αυτά που ίσχυαν μερικές δεκαετίες πριν είναι τα ιδεατά όπως γυναίκα στο σπίτι και αυστηροί περιορισμοί στην έκδοση διαζυγίου (ους ο Θεός συνέζευξεν, άνθρωπος μη χωριζέτω/αυτή η φράση για αιώνες κυριαρχούσε στο Οικογενειακό Δίκαιο). Πολέμησαν για να διατηρηθούν αυτά ενάντια στη γυναικεία χειραφέτηση. Εν τέλει σήμερα ποιος επικράτησε απόλυτα μάλιστα επί του θέματος;
Μπορούμε να πάμε και πολύ πιο πίσω ιστορικά όταν οι συντηρητικοί τάσσονταν υπέρ της απολύτου μοναρχίας και των πολυεθνικών αυτοκρατοριών μακριά από τις τότε προοδευτικές ιδέες περί εθνικής αυτοδιάθεσης. Ποιος επικράτησε ιστορικά; Γνωστό.
Οι συντηρητικοί είναι σε μία μόνιμη υποχώρηση εδώ και αιώνες. Κάνουν αναλαμπές στην ιστορία τύπου Τραμπ όπως η μεταπολεμική δεκαετία του '50 ή η αντεπαναστατική συντηρητική εποχή 1815-1848 όμως σύντομα καταρρέουν και επικρατούν οι προοδευτικοί κάθε εποχής. Είναι στάσιμοι όπως ακριβώς είπες. Ονειρεύονται επιστροφές σε αόριστα ιδανικά παρελθόντα χωρίς να κατανοούν πως πάντα θα κερδίζουν στο τέλος οι πρωτοποριακοί και οι καινοτόμοι κάθε εποχής (κάτι που εκτός της αριστεράς αντιλήφθηκε ο γνωστός Αυστριακός ζωγράφος αλλά και ο εχθρικός μας μακαρονάς). Δες και την ευρωπαϊκή συντηρητική δεξιά που όχι μόνο υποχώρησε αλλά προσπαθεί και να φανεί υπέρμαχος κοινωνικών διεκδικήσεων που μέχρι πριν μία-δυο δεκαετίες δεν θα τολμούσε ούτε να ξεστομίσει στο κοινό της (μην πω θα πολεμούσε κατά τους κιόλας).
Λογικοφανές όλο αυτό που γράφεις, αλλά είναι εν μέρει αληθές. Ναι μεν πάντα επικρατούν οι πρωτοποριακοί κάθε εποχής (φυσικά όχι απόλυτα κι αυτοί, οι ακραίες τους ιδέες συγκρούονται με τις επικρατούσες και τελικά καθιερώνεται μια μέση λύση -βλέπε geist του Χέγκελ, ο κόσμος είναι αποτέλεσμα της αέναης σύγκρουσης παλιού και καινούριου) αλλά πόσο καλά ριζώνει η επικράτηση αυτή;
Απαντώντας στην ερώτησή μου, καθόλου. Οι αλλαγές που γίνονται δεν έχουν καθόλου στέρεα βάση γιατί πολλές από αυτές είναι εντελώς ξένες από τη φύση του ανθρώπου:
Φύση του ανθρώπου είναι να υφίσταται ιεραρχία: διαχρονικά προωθείται η «προοδευτική» έννοια της ισότητας (βασικά είναι πιο μουχλιασμένη και από πολυκαιρισμένο ροκφόρ, αλλά τέλος πάντων) και πάντα (μα πάντα) αποδεικνύεται στην πράξη ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει κάτι τέτοιο.
Φύση του ανθρώπου είναι τα φύλα να έχουν διακριτές διαφορές μεταξύ τους: φαινομενικά ναι, προωθείται η ιδέα ότι δεν υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στα φύλα, αλλά στην πράξη... εγώ βλέπω νέους άντρες να το ρίχνουν ξανά στην αρρενωπότητα και νέα κορίτσια να ξαναπροσεγγίζουν τη θηλυκότητά τους (οκ, αυτές σε μικρότερο βαθμό αλλά υπάρχει δυνάμει η τάση που προβλέπω να πάρει απτή μορφή στο μέλλον).
Φύση του ανθρώπου είναι να πιστεύει σε Θεό: η «πρωτοποριακή» αλλά στην πραγματικότητα νιχιλιστική και καταστροφική για τον άνθρωπο ιδέα της αθεϊας θα φτάσει ή έχει φτάσει στο peak της. Οι άνθρωποι ξαναψάχνουν για τον Θεό (κι εδώ πολλοί νέοι), ψάχνοντας για ένα νόημα που ποτέ δεν θα βρουν στον σιχαμερό υλικό κόσμο του προοδευτισμού.
Φύση του ανθρώπου είναι η μάχη: οι «πρωτοποριακές» ιδέες της αιώνιας ειρήνης φθίνουν και ο κόσμος τόσο σε μικροκλίμακα (βία συμμοριών, νεανική εγκληματικότητα κ.λπ.) όσο και σε μακροκλίμακα (άνοδος πολέμων και κανονικοποίηση πχ της ιδέας να γίνει πόλεμος στην Ευρώπη στο συλλογικό ασυνείδητο).
Φύση του ανθρώπου είναι να κυριαρχείται από έναν: εσύ βλέπεις σαν σάπια ιδέα την μοναρχία που υπάρχει στα μυαλά ορισμένων καμένων, εγώ βλέπω κάτι άλλο. Ότι το πρότυπο του εξουσιαστή, του κυρίαρχου, του Βασιλιά, αναζητείται ξανά από τον κόσμο, ο οποίος θέλει τον πατερούλη του (αδιάφορο αν λέγεται Βασιλιάς, πρωθυπουργός, πρόεδρος, ο κόσμος αναζητά ξανά ηγέτες με καρύδια). Αφύσικα πράγματα όπως πολυσυλλεκτικότητα, αταξικές κοινωνίες κοκ ξεχνιούνται έστω και σαν ρομαντικές ιδέες (από τη μάζα)
Μην συνεχίσω με τη φύση του ανθρώπου, απλώς να προσθέσω ότι η συνεχιζόμενη επικράτηση προοδευτικών ιδεών συνοδεύεται και από κάτι άλλο, που σου διαφεύγει: την παρακμή του δυτικού κόσμου. Ενώ είσαι ιστορικός, συνεχίζεις να κρίνεις τον κόσμο θεωρώντας ότι κινείται γραμμικά, ενώ στην πραγματικότητα κινείται κυκλικά. Μετά από το τέλος του πολιτισμού μας, τα γραφικά στα οποία αναφέρεσαι και δεν διανοείσαι ότι υπάρχει περίπτωση να επιστρέψουν ποτέ, θα ξαναγίνουν νόρμα. Σε αυτό που συμφωνώ μαζί σου είναι ότι ο συντηρητισμός δίνει μια αέναα χαμένη μάχη (η οποία φυσικά χρησιμεύει για την πορεία του κόσμου σε επίπεδα που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε) γιατί επικεντρώνεται σε ένα αόριστο παρελθόν και στην άμυνα. Δεν κερδίζει κανείς με την άμυνα, όπως επίσης δεν κερδίζεις αν δεν έχεις σαφή προσανατολισμό και αυτός δεν μπορεί να είναι κανένας άλλος από μία κοινωνία και έναν κόσμο που κυβερνάται από την Αλήθεια. Σε όλους τους τομείς.
*α, και κάτι ακόμα που μπορεί να μην σου λέει κάτι, αλλά εμένα μου λέει πολλά. Η φούσκα της woke που εξερράγη περίπου την πενταετία 2015-2020, δεν έσκασε απλώς. Ο κόσμος έχει αρχίσει να στέλνει στο περιθώριο άτομα τα οποία πριν κάποια χρόνια φοβόταν να μιλήσει εναντίον τους ή είναι σε φάση «δεν μας χέζεται ρε παρανοϊκοί με τις τρέλες σας;» Ο κόσμος ξαναρχίζει να προσεγγίζει την αρρενωπότητα, τη θηλυκότητα, το υγιές χώμα (και όχι την Θεοποίηση των παχύσαρκων) κ.λπ.
