Ημουν ξεκαθαρη ,διαχωρισα το τραυμα απο το φασμα ψυχολογικων προβληματων .
Το τραύμα δεν είναι από μόνο του διάγνωση.Είναι κάτι που κουβαλάμε και μπορεί να μας επηρεάζει στη συμπεριφορά, στις αντιδράσεις, στην αυτοπεποίθηση.Μπορεί να λειτουργεί κανονικά,μπορεί να έχει απλά μεγαλύτερη ευαισθησία σε κάποιες καταστάσεις,ή μπορεί να χρειάζεται υποστήριξη για να το επεξεργαστεί.
Σε ψυχολογικό φασμα εχεις έντονο αγχος ,κρισεις ,φοβιες ,επιθετικοτητα κ.α
Στην πρωτη περιπτωση ακομα και μετα απο ψυχιατρική εξεταση ο εκπαιδευτικός ΔΕΝ απομακρύνεται απο τα παιδιά ενω στην δεύτερη ΜΠΟΡΕΙ να απομακρυνθεί υπο προυποθεσεις ..
Γνωρίζεται ποσοι καταγεγραμμένοι εκπαιδευτικοί με ψυχολογικά προβληματα ειναι αυτη την στιγμη κοντά σε παιδια ;Ακομα και εκπαιδευτικοί που ειναι σε ψυχιατρικες αγωγές ;
Αυτοί γιατι δεν απομακρύνονται ;Σιγορα οχι γιατι δεν υπάρχει αιολογηση ...
Σε ενα τετοιο θεμα οι λεξεις ειναι ξεκάθαρες και ο ορος ¨παιζω με τις λεξεις ¨μπορει να οδηγήσει σε λανθασμένα αποτελεσματα απο ανθρωπους που δεν εχουν καμια σχεση με τον κοσμο της ψυχολογίας ....
Ειναι οπως στις γυναικοκτονιες ...να τους βγαλουμε ολους ψυχικα διαταραγμένους να πεσουν στα μαλακα ενω απο πισω κρούεται τραυμα που μπορει να δημιουργήθηκε στη λανθάνουσας περιοδο ανάπτυξης ....
Ειμαι πολυ ξεκάθαρος. Δεν είπα οτι μιλάμε για ψυχολογικά με σκοπο να της δώσουμε άλλοθι ή δεν ξέρω κι εγω τι. Ο συνδυασμός του ιστορικού της (ενδεχομενη κακοποιηση και ακραία λατρεία θρησκείας) σε ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ με τη συμπεριφορά της απέναντι στο 6χρονο παιδάκι κατα το περιστατικό, δεν δειχνουν εναν εκπαιδευτικό σταθερό ψυχολογικά για να διαχειριζεται καθημερινά παιδάκια στη σχολική τάξη. Αυτό πρέπει ειτε να επιβεβαιωθεί και να απομακρυνθεί, ειτε να απορριφθεί και να συνεχίσει να διδάσκει, απο ψυχολογο/ψυχιατρο, οχι απο κάποιον άσχετο εκπαιδευτικο αξιολογητη μαθημάτων, ύλης κλπ.
Εχουμε δείξει πολυ μεγάλη επιείκεια τόσες δεκαετίες στο ποιον των εκπαιδευτικών που αφήνουμε τα παιδιά μας, ειναι καθε καρυδιας καρυδι. Αυτο πρέπει να αλλάξει. Οι παλιές γενιες εκπαιδευτικών πρεπει να ξεχάσουν τη νοοτροπία του μπαινω στο δημόσιο χωρις ευθύνες για να βγάζω σταθερά λεφτα και να περνάω την ωρα μου. Ήδη οι νέες γενιές αποφοίτων απο τα παιδαγωγικά τμήματα εχουν πολυ μεγαλύτερο δεικτη συναισθηματικής νοημοσύνης και γνωρίζουν απο κοινωνικά και ψυχολογικά θέματα οπως ρατσισμό, απομόνωση, bullying, σεξουαλικη αγωγη κλπ κλπ, επειδη πλεον αυτα ειναι μαθήματα μεσα στο πανεπιστήμιο, δεν ειναι απλώς επιφανειακά τρίμηνα σεμινάρια. Εχουν αλλάξει οι εποχές, ειναι λιγότερο συντηρητικές, οπότε υπάρχει πολυ εντονότερη ευαισθητοποιηση, ενημέρωση και υποστήριξη απέναντι σε όλα αυτά στη νέα γενιά, επομένως ενας απόφοιτος τη σήμερον ημέρα τα βιώνει σε μεγαλύτερο βαθμό για να τα κανει κτήμα της ψυχοσύνθεσης του και συνεπώς να τα ενσωματώσει στον τροπο διδασκαλίας του και στη συμπεριφορά του απέναντι στα παιδάκια, απ'ο,τι για παραδειγμα ενας 50χρονος ή 60χρονος εκπαιδευτικος με αλλες αξίες και νοοτροπίες μιας παλιας συντηρητικης ως προς την εκπαίδευση εποχής. Δεν λέω οτι ειναι ο κανόνας και οτι ολοι οι παλαιότεροι εκπαιδευτικοί (αποφοιτησαντες πριν το '95) ειναι ετσι, απλώς λέω οτι στατιστικά αν το δεις ειναι πολυ πιο πιθανό να ισχύει αυτο. Σαφώς υπαρχουν άριστοι παλαιότεροι εκπαιδευτικοί και σαν άνθρωποι και σαν δάσκαλοι. Μην ξεχνάμε πως οι περισσότεροι αδύναμοι μαθητές (αδύναμοι με την έννοια του οτι περνάνε δυσκολίες στο σπίτι, επομένως για αυτους το σχολείο αποτελεί πρωταρχικό φορέα κοινωνικοποιησης) ψάχνουν ενα πρότυπο γονέα να πιαστούν (αν οι δικοι τους γονεις εχουν αποτυχει ως γονεις και τα παραμελουν), και το βρίσκουν στο πρόσωπο του δασκάλου τους, είναι αρκετα συχνο. Αυτός ο δάσκαλος διαδραματιζει και αυτόν το ρόλο (ως προτυπο) αθελα του κατα την τρυφερή αυτη ψυχολογικά ηλικια του παιδιού, και οφειλει να είναι προετοιμασμενος και για αυτο. Καλώς ή κακώς απο παντα ηταν μερος του job description του παιδαγωγού και αυτη η πλευρά, το να λειτουργει ως πρότυπο, οπότε δεν ειναι κατι που μπορεί να αγνοηθεί.
Παλαιότερα ο δάσκαλος έμπαινε αδιάφορα στην αίθουσα απλα να κανει τη δουλεια του να φύγει, ελεγε μαθηματικα γλώσσα γεωγραφία κλπ να τελειώνει η ώρα και έφευγε, δεν ασχολιόταν. Χτυπούσε τα παιδιά με τη βιτσα αν το ηθελε, επιτρεπόταν και επικροτουνταν απο τους γονείς. Δεν υπηρχε σύνδεση με τα παιδια. Ευτυχώς αυτα εχουν αλλάξει. Κάποιο παιδάκι, ακόμα και έφηβος στο γυμνασιο, μπορει να δει στον δασκαλο ενα πρότυπο, ειτε απλό ειτε προτυπο-γονεα, και να πιαστει απο αυτό για να περνάει τις δυσκολίες που τυχόν αντιμετωπίζει ειτε στο σπίτι ειτε στη ζωή του που δεν θέλει να μοιραστεί με τους γονείς του επειδη ντρέπεται. Ειδικά μεχρι λιγα χρονια πριν που ο σεξουαλικος προσανατολισμός, ο ρατσισμός και το bullying ηταν ακομα ταμπού και το θυμα ένιωθε οτι αυτο έφταιγε για ο,τι του συνέβαινε και δεν μιλούσε εύκολα. Αυτά στην επαρχία και περιφέρεια συνεχίζουν σε μεγάλο βαθμό.
Γιαυτό η αξιολόγηση που αναφέρω δεν αναλωνεται μονο σε τεχνική αξιολόγηση της ύλης και της γνωστικης επάρκειας. Ακομα πιο σημαντική κατ'εμε ειναι η ψυχολογική αξιολόγηση που αποσο ξερω δεν εφαρμόζεται. Ξέρω οτι αυτο ξεβολευει τις παλιές γενιες εκπαιδευτικών. Όμως ενας σωστός εκπαιδευτικος δεν εχει τίποτα απολύτως να φοβηθει.
