Κι εγώ νομίζω ότι μπορούμε να βρούμε κάποιες κοινές αρχές. Οπότε το αρχικό μου ερώτημα μετατρέπεται σε πώς μπορούμε να μεγαλώσουμε ένα παιδί σωστά.
Εγώ πάντως δεν έχω δει πουθενά να πραγματοποιείται κάποια εκτεταμένη προσπάθεια "εκπαίδευσης" για να γίνει κανείς γονέας. Η όποια πληροφόρηση έχω υπόψη αφορά σε ένα πολύ γενικόλογο πλαίσιο με "σωστές" μεν, πλην όμως αόριστες, μη συγκεκριμένες "προτροπές" ( να είσαι "κοντά στο παιδί σου", να διαμορφώσεις έναν "υπεύθυνο άτομο" κ.α...).
Η Himela και όσοι υποστηρίζουν τη σημασία της άμεσης διαθεσιμότητας, πιστεύει ότι η αυτονομία καλλιεργείται με τη συνεχή παρουσία ενός διαθέσιμου συναισθηματικά ενήλικα που παρέχει υποστηρικτικό περιβάλλον;
Αυτό περί "υποστηρικτικού περιβάλλοντος" νομίζω ότι είναι αρκετά διαστρεβλωμένο στην Ελλάδα και νομίζω πως βασικές εκφάνσεις αυτής της διαστρέβλωσης έχουν να κάνουν με την έλλειψη μιας ικανοποιητικής αυτονομίας των ίδιων των γονέων. Τρέμει η καρδιά τους μήπως και πάθει τίποτα "το σπλάχνο τους", περιορίζοντάς του έτσι την δυνατότητα να κινηθεί ελεύθερα, να δοκιμάσει μόνο του, να "διακινδυνεύσει", ώστε να καλλιεργήσει μέσα του την υπευθυνότητα και την αυτοεκτίμηση. Τουναντίον, το παιδί σε μεγάλο βαθμό μαθαίνει να παίρνει απ' τους άλλους, μαθαίνει ότι θα είναι πάντα κάποιος δίπλα του να το βοηθάει στα δύσκολα και να ικανοποιεί τις επιθυμίες του...και όταν πια βγει απ' το "θερμοκήπιο", η ζούγκλα του φαίνεται αφόρητη. Κι αυτή η διαπίστωση όμως ηχεί αρκετά γενικόλογη, οπότε κι εγώ αν κάνω παιδιά, δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορω να αποφεύγω την παγίδα να τα περιορίζω λόγω δικής μου ανασφάλειας.
Επιμένω πάντως ότι αυτή η ανασφάλεια στην Ελλάδα ισχύει σε μεγάλο βαθμό. Παρατηρήστε κατ' αρχάς πώς αντιμετωπίζεται μια έγκυος γυναίκα απ' το στενό της περιβάλλον. Το γεγονός της χαράς του ερχομού μιας μελλοντικής ύπαρξης στον κόσμο υποσκιάζεται απ' το
"πρόσεχε τι τρως, πρόσεχε μην κουραστείς, πρόσεχε να μην υπάρξουν επιπλοκές στην εγκυμοσύνη, μην σπάσουν τα νερά 
, πρόσεχε το ένα, πρόσεχε το άλλο"... λες και η εγκυμοσύνη είναι περισσότερο μια περίοδος αγωνίας, προσοχής και επιφύλαξης.
Οι γιαγιάδες, απ' την άλλη, πραγματικά αποτελούν δεύτερες μητέρες σε πολλές οικογένειες. Και δεν είναι λίγες οι γιαγιάδες με άκαμπτες και παλιές αντιλήψεις για το πώς πρέπει να μεγαλώσει το παιδί...μέχρι και κατοχικά σύνδρομα παίζουν. Κι όταν η γιαγιά (μαμά ή..πεθερά
) μεγαλώνει το παιδί, γίνεται απαραίτητη...και το ξέρει. Εάν έχει αντιρρήσεις μαζί σου, καμία φορά δεν είναι και τόσο εύκολο να της πεις "εγώ μεγαλώνω το παιδί μου και θα το ταΐσω, θα το ντύσω... θα το διαπαιδαγωγήσω όπως εγώ ξέρω".
Επίσης, πόσοι είναι οι γονείς που αφήνουν μόνα τους τα παιδιά να πάνε στο δημοτικό σχολείο της πόλης; Το μυαλό τους τρέχει απ' το "ατύχημα" μέχρι τους "παιδεραστές". Κι αν δεν βολεύει κάποιο σχολικό λεωφορείο, είτε τα πηγαίνουν με τ' αυτοκίνητο, είτε κρατώντας τα απ' το χεράκι... Ίσως να μην πρόκειται για εντελώς αβάσιμο φόβο, μα σίγουρα γίνεται υπερβολικός απ' τα μέσα ενημέρωσης.
Και πολλά άλλα... μεχρι να φτάσουμε στην εφηβεία όπου, αφού πια το παιδί έχει γίνει το επίκεντρο της προσοχής και της συναισθηματικής και οικονομικής επένδυσης των γονέων,
η επιτυχία στην εκπαίδευση αποτελεί οικογενειακή φιλοδοξία. Είναι τόσα πολλά... όπως και η επαγγελματική αποκατάσταση του παιδιού αντιμετωπίζεται στα πλαίσια του "πώς θα βολέψω και θα τακτοποιήσω το παιδί μου".
Μήπως η Michelle και όσοι πιστεύουν ότι η άμεση διαθεσιμότητα δεν παίζει και τόσο ρόλο, πιστεύουν παράλληλα ότι η αυτονομία καλλιεργείται με ματαιώσεις και χρόνο με τον εαυτό;
Εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως τι ματαιώσεις είναι και πώς αντιμετωπίστηκαν στην παιδική ηλικία. Πολύ γενικά πάντως, εάν το παιδί έχει μεγαλώσει σε πλαίσια υγιούς διαπαιδαγώγησης, τότε αργότερα θα μπορεί να αντιμετωπίσει και τη ματαίωση. Εάν μεγαλώνει σε περιβάλλον όπως αυτό που ανέφερα παραπάνω, τότε μάλλον θα αντιμετωπίζει τη ματαιωση ως κάτι αβάσταχτο.
Όπως και να' χει πάντως, η απόλυτα "σωστή" διαπαιδαγώγηση είναι ουτοπία. Πάντα θα υπάρχουν οι αδυναμίες, οι ματαιώσεις, τα παράπονα, οι ανεπάρκειες, ίσως και κάποια μικρά ή μεγάλα απωθημένα και αν μπορούμε μαθαίνουμε να ζούμε με αυτά αν δεν μπορούμε να τα εξαλείψουμε.
Σημείωση ΟΔ: Το μήνυμα αυτό προήλθε από το θέμα Ο ρόλος της γυναίκας στη σημερινή οικογένεια
