Η Ελλάδα, σήμερα, αλλά πολύ περισσότερο "αύριο", έχει να φοβηθεί τον ελληνισμό, κάτι που φάνηκε τελικά να απεχθάνεται, εδώ και δύο αιώνες σχεδόν!
Ιστορικά- γιατί μόνον έτσι έχει κάποιο ειδοποιό νόημα- ο ελληνισμός υπήρξε σαν μία αναλαμπίδα της άτεγκτης έναντι του ανθρώπου ιστορίας, μες στο σκοτάδι του δεσποτισμού που κουβαλούσε από τα χρόνια των μύθων, των θρύλων και κάθε άλλου συμπτώματος, μίας πανανθρώπινα διαταραγμένης, από τη βαρβαρότητα και κτηνωδία, μνήμης των «αρχαίων χρόνων». Ο ελληνισμός καταγράφεται ιστορικά, ως η πρώτη αφύπνιση ανθρώπων της «Δύσης» και εξέγερση, ενάντια στα θεϊκά άλλοθι, κάθε μορφής δεσποτισμού. Το «μύθο του Ιαπετού», στα τέλη περίπου του ύστερου ελληνισμού(2ος πΧ αι.), τον τρέμει ακόμη και ο «Ιαχβέ»!
Ο ελληνισμός υπήρξε τελικά, το τρισυπόστατο μυστήριο του Π: Πόλη-Παιδεία-Πολιτισμός. Ήταν τα τρία Π, που η απουσία τους στη κατάσταση πραγμάτων του Δήμου, ισοδυναμούσε(ή εξομοιωνόταν
με τον ορισμό της βαρβαρότητας. Η οικτρή αποτυχία των Ελλήνων να οδηγήσουν την «Οικουμένη» στο τρισήλιο της ιστορικής αποστολής τους, στην ελευθερία των ανθρώπων, θα σήμανε ακριβώς και την ώρα, που θα «έπρεπε να επέμβει κι ο Θεός»: με την ενσάρκωση του Λόγου Του! Ο Χριστιανισμός, χάρη της φυσικής συνέχειας που πρέπει να ʽχει η ιστορία, δεν μπορεί παρά να νοείται, σαν συνέχεια του ελληνισμού, απέναντι στο σκοτεινό καθεστώς του «πατρός του ψεύδους». Γιατί το μέγα άχθος που επιφορτίστηκε ο Ιησούς Χριστός ήταν να ολοκληρώσει εκείνο που είχαν επιδιώξει οι Τιτάνες, πριν καταλήξουν στα τάρταρα ως ηττημένοι: την απελευθέρωση των ανθρώπων, από κάθε ψεύτικο θεό κι όλα τα συμπαρομαρτούντα τους!
