Νιώθω πως προσπαθούμε να ορίσουμε με απόλυτο τρόπο καταστάσεις με άπειρες παραμέτρους, τις οποίες δεν μπορούμε να τις αναλύσουμε όλες μέσα στα στενά πλαίσια ενός διαλόγου.
Σκεφτείτε πάντως πως το παιδί λαμβάνει ερεθίσματα από το ευρύτερο περιβάλλον του, τα οποία εντάσσονται στη διαπαιδαγώγησή του, είτε μας αρέσει είτε όχι. Πολλά παιδιά (αν όχι τα περισσότερα) από πολύ μικρή ηλικία (που αν δεν κάνω λάθος η ψυχολογία θεωρεί καθοριστική) περνούν τις περισσότερες ώρες της ημέρας ή στον παιδικό σταθμό, ή με την baby-sitter, ή με τη γιαγιά και τον παππού. Όλοι αυτοί αφήνουν κάτι από την προσωπική τους κοσμοθεωρία στο παιδί, είτε ταιριάζει με τη δική μας και με αυτή που θέλουμε να του ενσταλάξουμε είτε όχι.
Άρα και το "τρίτο" άτομο θα επηρεάσει το παιδί και κατά μια έννοια, έμμεσα το διαπαιδαγωγεί, μπορεί όμως ο ρόλος του να έχει χαρακτήρα συμβουλευτικό και όχι "υποχρεωτικό" και προς τη μητέρα/πατέρα του παιδιού, αλλά και προς το ίδιο το παιδί.
Και με αυτό εννοώ πως θεωρώ υγιές από τον τρίτο άνθρωπο να εκφράζει προς τη μητέρα τις αντιρρήσεις του ή τις προτάσεις του ως προς τη διαπαιδαγώγηση του παιδιού του/της, χωρίς να τις επιβάλλει απαραίτητα, καθώς επίσης και να επεμβαίνει όταν το καλούν οι περιστάσεις. (Δεν μπορείς π.χ. να αφήσεις ένα παιδί να βάλει το χέρι του στην πρίζα επειδή η βιολογική μαμά/μπαμπάς δεν είναι παρόντες!)
Το παράδειγμα του Λόριεν με τα παπούτσια, πιστεύω πως εντάσσεται σε μια χωριστή κατηγορία, αυτή των κανόνων ενός σπιτιού, που είναι διαφορετικοί από σπίτι σε σπίτι και καθορίζονται από τους ενοίκους του και όχι απόλυτα από τη διαπαιδαγώγηση που έχει δεχτεί κανείς ως παιδί.
Αν π.χ. πάω στο σπίτι μιας φίλης και μου ζητήσει να βγάλω τα παπούτσια μου στην είσοδο, θα το κάνω σεβόμενη το χώρο της και τους κανόνες που έχει θεσπίσει για το σπιτικό της, ακόμα κι αν σπίτι μου δεν το εφάρμοζα. Το ίδιο ισχύει και για το παιδί: Αν π.χ. στο σπίτι της νέας συντρόφου του μπαμπά το παιδί υποχρεούται να βγάζει τα παπούτσια του, ενώ στο σπίτι της φυσικής του μητέρας δεν ήταν υποχρεωτικό, θεωρώ πως είναι ο "κανόνας του σπιτιού" που θα πρέπει να βαρύνει περισσότερο, για την έκρυθμη λειτουργία του και την ομαλή διαβίωση όσων κατοικούν μέσα σ'αυτό.
Η παιδαγωγική πλευρά αυτής της κατάστασης ως προς το παιδί είναι: "Μαθαίνω να σέβομαι το χώρο και τους κανόνες του". Όπως αντίστοιχα το να μην γυρίσει το παιδί (όπως έκανε η Καγίρα) και να πει στον "πατριό/μητριά" [σιχαίνομαι το αίσθημα που έχει συνδεθεί με αυτές τις δύο λέξεις] ότι δεν έχει δικαίωμα να το μαλώνει επειδή δεν είναι ο γονιός του σημαίνει πως το παιδί έχει διδαχτεί την ευγένεια. Στην περίπτωση της Καγίρας συγκεκριμένα, ίσως -γιατί έξω από το χορό, πολλά τραγούδια λέμε- το ιδανικό θα ήταν να αναφέρει στη μητέρα της τη δυσφορία της ως προς τις νουθεσίες του πατριού της. Το σημαντικό είναι πως είχε μάθει ήδη από τη μαμά της, να είναι ευγενική!
Συμφωνώ επίσης με την Ντίνα πως μιλάμε για σοβαρότερα ζητήματα διαπαιδαγώγησης από τα οποία δεν έχουμε το δικαίωμα να αποκλείσουμε τον "απομακρυσμένο" γονιό από τη στιγμή που ενδιαφέρεται, όπως οι Θρησκευτικές πεποιθήσεις, το σχολείο και άλλα για τα οποία ακόμα και η νομοθεσία, ορίζει ως μόνους υπεύθυνους τους πρώην συζύγους και φυσικούς γονείς του παιδιού.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
