...Η θεοκρατική αντίληψη της κοινωνίας, όχι η φιλοσοφική αντίληψη και η σπουδή του πολιτισμού μας.
Το ότι δεν είναι ο Χριστιανισμός ελληνική θρησκεία, δεν σημαίνει ότι δεν είναι και εθνική. Πάλι σε κάποιο λαό εκλεκτών αναφέρεται, τουλάχιστον ουσιαστικά, γιατί απ'όσο ξέρω την Παλαιά Διαθήκη που όλο για Εβραίους γίνεται ο λόγος, δεν την έχει αρνηθεί, αντίθετα την ασπάζεται μέχρι τις μέρες μας με μεγάλο πάθος. Δεν είναι εθνικός ο θεός των Χριστιανών ; Πιστεύουν σ'αυτόν και οι Κινέζοι ή οι μουσουλμάνοι ;
Συμπληρώνοντας, θα έλεγα ότι κατά τα ιστορικά χρόνια της Δύσης(4ος πΧ αιώνας και μετά, βασικά) και μιλώντας κυριολεκτικά, μοναδική και πρωτόλεια Θρησκεία με τα όλα της(τυπικό, "λαός Θεού" κλπ) υπήρξε και συνεχίζει να είναι, ο Ιουδαϊσμός. Εξ αυτού απορρέει ο σύγχρονος και μεταχριστιανισμός εθνικισμός στη Δύση, στο όνομα της θεϊκής περιουσιότητας. Στην ιστορική και πολιτική του προβολή, ο εβραϊκός θεοκρατικός εθνισμός(ή μάλλονφυλετισμός-ρατσισμός,περιτομή κλπ) ενστερνίστηκε τον ιδιότυπο ελληνικό εθνισμό, αφότου ο Ιουδαϊσμός απέκτησε χάρη των ελληνικών γραμμάτων (και πολιτισμού) γραφή και γεγραμμένα. Δεν είναι τυχαίο που γραπτές αναφορές-μαρτυρίες των Εβραίων αρχίζουν να εμφανίζονται στην αγορά της πίστης, αμέσως μετά τη λεγόμενη "Μετάφραση των Εβδομήκοντα"(3 πΧ αι.). Κατά μία τέτοια έννοια, οι Μακκαβαίοι διδάχθηκαν, θα έλεγε κανείς, από την πολιτική αποτυχία των ελληνικών φύλων, να αποτελέσουν ενιαίο λαό υπό την ηγεσία των Μακεδόνων και έτσι προχώρησαν στη θεοκρατική οργάνωση του λαού, που ιστορικά ξεκίνησαν να δημιουργούν, με "πρώτη ύλη" τις φτωχές, βασικά, λαϊκές μάζες που βολόδερναν από την αποσύνθεση του "Ελληνικού Κόσμου"(Οικουμένη). Έτσι, πολιτικά μεν ο Ιουδαϊσμός θα μπορούσε να θεωρηθεί, μία αιρετική (όσο και ως αντιρρητική) προσέγγιση του κλασικού ελληνικού πολιτισμού, ενώ θρησκευτικά εύρισκε υλικό από τις υπό αποσύνθεση (επίσης) βαβυλωνιακές-ακκαδικές δοξασίες και μυθολογίες. Ίσως το πλέον ισχυρό όμως εφαλτήριο ή και θεμέλιο του Ιουδαϊσμού, όπως κτίσθηκε έκτοτε πάνω στο χρόνο και μέσα στην ιστορία της Δύσης, θα ήταν ο ιδιότυπος εθνικισμός(φυλετισμός) των Εβραίων, που προέκυπτε ακριβώς, χάρη της "αντίθεσής" τους, προς τα "Έθνη"! Κάτι ανάλογο βλέπουμε σήμερα να έχει συντελεστεί κατά τους δύο προηγούμενους αιώνες, με το "σημιτισμό" (και τους "Σημίτες"), ως "ω λογική προέκταση" της ιστορικής πραγματικότητας, που περικλείει ο πολιτικός όρος "αντισημιτισμός".
Αν λοιπόν ο Ιουδαϊσμός είναι η αυθεντική θρησκεία της δυτικής (βασικά) παράδοσης, τότε οι επόμενες εξ αυτού θρησκείες δεν είναι παρά αιρέσεις του. Πίσως από την πνευματική αυτή διαστροφή κρύβεται επίσης και το γεγονός, ότι ιδαίτερα κατά τον 20ο αιώνα ο εθνικισμός στη Δύση είχε μία κάποια "αιρετική διάσταση"( με τις γνωστές ιστορικές-πολιτικές συνέπειες), απέναντι στην "ανάγκη των Εβραίων, να αποκτήσουν εθνικό κράτος"(Σιωνισμός)...
Ο καινοφανής "ελληνοκεντρισμός" των ημερών μας στην Ελλάδα(βασικά), ιδιαίτερα με το "ευσεβιστικό" κίνημα των λεγόμενων "Δωδεκαθεϊστών", απορροή και τούτο της "πνευματικής θολούρας" που επέφεραν η Παγκοσμιοποίηση και το "New Age", δεν απέχει λιγότερο από το "Ελληνικό Πνεύμα", απ' όσο ο Ιουδαϊσμός και οι ποικίλες χριστιανο-μουσουλμανικές αιρέσεις του(πολιτικές και θρησκευτικές)....
Το αταβιστικό πνεύμα, στην ερώτηση του Ιησού Χριστού «
Τι σας φαίνεται περί του Χριστού; Τίνος υιός είναι;», απαντάει: «Του Δαβίδ» και η απλή λογική, δια στόματος Ι.Χ., αναρωτιέται: «
Πως λοιπόν ο Δαβίδ δια Πνεύματος ονομάζει αυτόν Κύριον, λέγων, Είπεν ο Κύριος προς τον Κύριόν μου, Κάθου εκ δεξιών μου, εωσού θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιον των ποδών σου; Εάν λοιπόν ο Δαβίδ ονομάζει αυτόν Κύριον, πως είναι υιός αυτού;»!
Το αταβιστικό πνεύμα τολμάει και ειρωνεύεται: «
Τώρα κατελάβαμεν ότι δαιμόνιον έχεις. Ο Αβραάμ απέθανε και οι προφήται, και συ λέγεις, Εάν τις φυλάξη τον λόγον μου, δεν θέλει γευθεί θάνατον εις τον αιώνα. Μήπως συ είσαι μεγαλύτερος του πατρός ημών Αβραάμ, όστις απέθανε; Και οι προφήται απέθανον, συ τίνα κάμνεις σεαυτόν;».
Το αταβιστικό, επίσης, πνεύμα και κατά τη διάρκεια του νεοελληνισμού εθνικισμού(«ελληνοχριστιανισμός τύπου Χριστόδουλου και Ανθίμου-Ψωμιάδη κλπ) έλεγε μέχρι σχετικά πρόσφατα: π.χ. «
Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει», (βασικά επειδή, υποτίθεται, ήταν, και «ελληνική» και «χριστιανική»!).
