Μόνο εγώ νομίζω δηλαδή πως αν υπάρχει μια πιθανότητα να αλλάξει κάτι θα είναι αν εκδηλωθεί η συσσωρευμένη δυσαρέσκεια που υπάρχει; Και τελικά τι κράτος είμαστε; Ένα κράτος που σκοτώνει εν ψυχρώ ένα δεκαπεντάχρονο (που κι εν ψυχρώ να μην ήταν δεν θα άλλαζαν πολλά) και μετά λέμε κι ευχαριστώ και δεν αντιδρά κανείς;
Eίναι, νομίζω, περίεργο, ο κόσμος να θυμάται σήμερα τις ευθύνες του, όταν ζούμε-και είναι πασίγνωστο-σε έναν κόσμο, στον οποίο ένας άνθρωπος πεθαίνει από πείνα ανά κάποια δευτερόλεπτα.
Δεδομένου, βέβαια, ότι αύριο όλα θα έχουν ξεχαστεί, δεν είναι καθόλου περίεργο.
Πήξαμε στον όψιμο θυμό.
Aν ανήκεις στους πρώιμα εξοργισθέντες, πάω πάσο.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Στα e-σαλόνια μας, φουντώνει και ο διάλογος για τη σημασία που μπορούν να έχουν οι ίδιες οι λέξεις μας έξω από τη φωτιά.
Άλλοι πάντοτε είναι μέσα, άλλοι από έξω χειροκροτούνε.
Κι ο λογικός μοιράζεται στα δύο.
Δεν θα είμαι ο πρώτος λοιπόν - ούτε δα κι ο τελευταίος που μέσα μου δεν θα μπορεί να σωπάσει η απορία αν σε τέτοιες στυγερές στιγμές μπορούν (ή πρέπει) να γίνονται οι σκηνές βίας και ταφής λυρισμός και ωραία λόγια, αν αυτός είναι ο ρόλος ή η αποστολή τους, να ιστορήσουν την εποχή ή αν πρέπει να μπούνε στη φωτιά να την αγγίξουν αντί να παραξενεύονται μαζί της...
Το αιώνιο ψευτο-πρόβλημα (?) για το αν το θέμα είναι στο ποια θα είναι η ΜΟΡΦΗ με την οποία θα εξωτερικευθεί το αίσθημα του αποτροπιασμού....
ή
ο ΑΠΟΤΡΟΠΙΑΣΜΟΣ δεν κουβεντιάζεται, δεν γίνεται παραμύθια και ωραία λόγια...
Στην προκειμένη περίπτωση θέλω να συμφωνήσω με το ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ του Γ. Ρίτσου που φώτισε την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στα στιχάκια που...
..."σαν αργυρές κλωστές δεμένες στα καμπανάκια των άστρων καθυστερούν σε μια γωνιά του ρεμβασμού" περιμένοντας πότε ξανά θα μπορούν ανενόχλητα να "πνιγούν στο χρυσό πηγάδι της σελήνης..."
...και στα ΠΟΙΗΜΑΤΑ που είναι στρατιώτες στη βάρδια τους, κι οι Ποιητές υπεύθυνοι αρχηγοί μπροστά στις δημοκρατικές στρατιές των στίχων...
Αλλά δυστυχώς, στην εποχή μας, πού και πώς να βρεθούν Ποιήματα και Ποιητές, που...
"να καλπάζουν μες στο χρόνο, ποιήματα καβαλάρηδες σαν το κόκκινο ιππικό...ποιήματα έτοιμοι στρατιώτες που θα πουν παρών στο πρώτο κάλεσμα...σαν αητοί ψηλά στ' απόκρημνα ιδανικά"....
Λοιπόν;
"Τούτη η εποχή
δεν είναι εποχή για ποίηση και άλλα παρόμοια;"
Γιατί, όπως το είπε ο Εγγονόπουλος
"σαν πάει κάτι να γραφεί
είναι ωσαν να γράφονταν
από την άλλη μεριά
αγελτηρίων θανάτου;"
Ή
"Μα ποιος με πόνο θα μιλήσει για όλα αυτά;"
"Φίλοι
Που φεύγουν
Που χάνονται μια μέρα
Φωνές
Τη νύχτα
Μακρινές φωνές
Μάνας τρελής στους έρημους δρόμους
Κλάμα παιδιού χωρίς απάντηση
Ερείπια
Σαν τρυπημένες σάπιες σημαίες
Εφιάλτες
Στα σιδερένια κρεβάτια
Όταν το φως λιγοστεύει
Τα ξημερώματα..."
Δεν είναι σαν να το έγραψε τώρα;
Δεν είναι κι αυτό μια απάντηση για τη σημασία που έχει να κρίνουμε από τα κρεβατοκάρεκλα;
Όλοι -ως κι εγώ- αποκτήσαμε δικαίωμα να κάνουμε την αρλούμπα μας σημαία. Λίγη φειδώ μωρέ.
