Εμένα πάλι μου άρεσε το "Πριν Το Ηλιοβασίλεμα" κι ας είχα μαζί μου την αδερφή μου που έβριζε καθόλη τη διάρκεια της ταινίας(ή μήπως γι'αυτό ακριβώς;
) και μια φίλη (υποκείμενο προς μελέτη) που ταυτίστηκε με πρόσωπο εκτός της ταινίας (τη σύζυγο του Ίθαν Χοκ που δεν εμφανίζεται στην ταινία, απλώς αναφέρεται)!
Αντίθετα έφτασα στα όριά μου με το Fountain(Η Πηγή Της Ζωής) γιατί με κούρασε η επανάληψη, με εκνεύρισαν τα-πώς να τα πω-new age στοιχεία με τον γκουρού/γιόγκι μάστερ/βούδα (οκ, το είδα πριν αρχίσω τη γιόγκα, και επαναστάτησε η ορθολογίστρια μέσα μου) και με αποσυντόνισε η παρουσία ξανθιάς-αφασικής-τηλεπαρουσιάστριας σε παρακμιακό κανάλι που καθόταν δίπλα μου. Εννοείται πώς η αδερφή μου λάτρεψε την ταινία, όπως βέβαια και πολύς κόσμος.
Αν δεν είσαστε υπό την επήρεια μαλακών έστω ναρκωτικών μην επιχειρήσετε να δείτε την Ελεγεία του Έρωτα και αναφέρομαι στην ταινία του Γκοντάρ(Éloge de l'amour, μάλλον του 2001) που παρότι έχει βγάλει ταινιάρες όπως το Bande à part, εδώ μοιάζει εκτός τόπου και χρόνου(κυρίως εκτός χρόνου...).
Άλλη μπαρούφα ολκής ήταν ο "Οιωνός"(μάλλον Signs) του σκηνοθέτη της Έκτης Αίσθησης(δεν τολμώ να προφέρω το όνομά του) που ξεκινούσε βέβαια θεαματικά αλλά ξεφούσκωνε και άγγιζε άθελά του την κωμωδία εξίσου θεαματικά γρήγορα.
Σε DVD και κυρίως σε Filmnet(όταν είχαμε) έχω δει πολλές αηδίες από αυτές με τις μαζορέτες και τους παίκτες του φούτμπολ, ή οξυζεναρισμένες κομμώτριες και γκέυ στυλίστες (γιατί τα κυριακάτικα μεσημέρια του χειμώνα στο χωριό δεν περνούσαν με τίποτα...) αλλά έχω πια απωθήσει στο υποσυνείδητο ή μήπως στο ασυνείδητό μου τόσο τους τίτλους όσο και τα "σενάρια".
Επίσης συνιστώ προσεκτική επιλογή των ταινιών στα διάφορα φεστιβάλ κιν/φου και αφιερώματα γιατί κάποιες φορές "η πρωτοποριακή και βαθιά κοινωνική ταινία-όχημα του ασιατικού σινεμά" μπορεί να αποδειχθεί μια ασυνάρτητη παράθεση ερασιτεχνικών βίντεο με Σιγκαπουρέζους εφηβους-μέλη συμμοριών που πρώτα πλακώνονται μεταξύ τους (ζουμ στα αίματα και στα μαχαίρια στο λαιμό) και στη συνέχεια αποπειρώνται να αυτοκτονήσουν με διάφορους τρόπους: κόξιμο φλέβας(ζουμ στον χαρτοκόπτη που βυθίζεται στη σάρκα-κάπου εκεί η διπλανή μας φεύγει κρατώντας το στομάχι της), σάλτο μορτάλε από την ταράτσα κτλ.
Δεν κάνω πλάκα, υπάρχει αυτή η ταινία και την είδα σχεδόν μέχρι τη μέση. Και δεν έχω ξαναφύγει πριν τελειώσει η παράσταση.
