«Η μικρή Ψυχή και ο Ήλιος», μια παιδική παραβολή
του Neale Donald Walsch
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μικρή Ψυχή, που είπε στο Θεό, «Γνωρίζω ποια είμαι».
Και ο Θεός είπε «Αυτό είναι υπέροχο! Ποια είσαι;»
Και η μικρή Ψυχή φώναξε, «Είμαι το Φως!»
Ο Θεός χαμογέλασε, μʼ ένα πλατύ χαμόγελο. «Σωστά!» αναφώνησε, «Είσαι το Φως».
Η μικρή Ψυχή ήταν τόσο ευτυχισμένη, γιατί είχε προσέξει πως όλες οι ψυχές μέσα στο Βασίλειο ήταν εκεί για να δουν τι συνέβαινε.
«Ουάου», είπε η μικρή Ψυχή, «αυτό είναι στʼ αλήθεια καταπληκτικό!»
Όμως σύντομα, αυτό δεν ήταν αρκετό. Η μικρή Ψυχή ένιωσε κάτι να σαλεύει μέσα της και τώρα ήθελε να είναι αυτή που ήταν. Έτσι, πήγε πίσω στο Θεό (πράγμα που δεν είναι κακή ιδέα για όλες τις ψυχές που ήθελαν να γίνουν Αυτό που Πραγματικά Είναι) και είπε:
«Γεια Θεέ! Τώρα που ξέρω Ποια Είμαι, είναι καλό για μένα να γίνω αυτή;»
Ο Θεός είπε, «Εννοείς πως θέλεις να είσαι Αυτό που Ήδη Είσαι;»
«Λοιπόν,» απάντησε η μικρή Ψυχή, «είναι άλλο πράγμα να ξέρω Ποια Είμαι και άλλο να είμαι στην πραγματικότητα αυτό. Θέλω να νιώσω πώς είναι να είσαι το Φως».
«Μα είσαι ήδη το Φως» επανέλαβε ο Θεός, χαμογελώντας πάλι.
«Ναι, αλλά θέλω να δω πώς είναι αυτή η αίσθηση», έσκουξε η μικρή Ψυχή.
«Λοιπόν,» είπε ο Θεός με έναν ελαφρύ καγχασμό, «υποθέτω πως θα ʽπρεπε να μάθεις. Πάντα ήσουν περιπετειώδης ψυχή». Η έκφρασή Του άλλαξε. «Υπάρχει μόνον ένα πράγμα…»
«Τι;» ρώτησε η μικρή Ψυχή.
«Λοιπόν, δεν υπάρχει τίποτε άλλο εκτός από το Φως. Βλέπεις, δεν δημιούργησα τίποτε εκτός από αυτό που είσαι κι έτσι, δεν υπάρχει εύκολος τρόπος να έχεις την εμπειρία του εαυτού σου ως Αυτό που Είσαι, αφού δεν υπάρχει κάτι που να μην είσαι».
«Ε;» είπε η μικρή Ψυχή, που τώρα ήταν λίγο μπερδεμένη.
«Σκέψου το αλλιώς,» είπε ο Θεός. «Είσαι σαν ένα μικρό κερί μέσα στον Ήλιο. Βρίσκεσαι εκεί μαζί μʼ εκατομμύρια άλλα κεράκια, που όλα μαζί αποτελείτε τον Ήλιο. Και ο Ήλιος δεν θα ήταν ο Ήλιος χωρίς εσένα. Όχι, θα ήταν ένας Ήλιος χωρίς ένα από τα κεριά του…και δεν θα ήταν καθόλου πια ο ίδιος· γιατί δεν θα έλαμπε τόσο δυνατά όσο τώρα. Όμως πάλι, πώς να γνωρίσεις τον εαυτό σου ως το Φως, όταν βρίσκεσαι ανάμεσα στο Φως, ιδού η ερώτηση.»
«Ε λοιπόν,» αναθάρρησε η μικρή Ψυχή, «Θεός είσαι, σκέψου κάτι!»
Για άλλη μια φορά ο Θεός χαμογέλασε. «Έχω ήδη σκεφτεί. Αφού δεν μπορείς να δεις τον εαυτό σου ως το Φως, όταν είσαι μέσα στο Φως, θα σε περιβάλω με σκοτάδι.»
«Τι είναι σκοτάδι;» ρώτησε η μικρή Ψυχή.
«Είναι εκείνο που δεν είσαι» απάντησε ο Θεός.
«Θα φοβάμαι το σκοτάδι;» κλαψούρισε η μικρή Ψυχή.
«Μόνο εάν επιλέξεις να το φοβάσαι» απάντησε ο Θεός. «Δεν υπάρχει τίποτε, πραγματικά, να φοβηθείς, εκτός κι αν αποφασίσεις ότι υπάρχει. Βλέπεις, εμείς τα δημιουργούμε όλα, υποκρινόμαστε.»
«Ω» έκανε η μικρή Ψυχή, που ήδη ένιωθε καλύτερα.
Τότε ο Θεός εξήγησε πως για να έχεις την εμπειρία του οτιδήποτε, θα εμφανιστεί το ακριβώς αντίθετό του. «Είναι σπουδαίο δώρο, γιατί χωρίς αυτό δεν θα μπορούσες να ξέρεις τι είναι το καθετί. Δεν θα ήξερες τη Ζέστη χωρίς το Κρύο, το Επάνω χωρίς το Κάτω, το Γρήγορο χωρίς το Βραδύ. Δεν θα ήξερες το Αριστερά χωρίς το Δεξιά, το Εδώ χωρίς το Εκεί, το Τώρα χωρίς το Μετά.»
«Έτσι,» κατέληξε ο Θεός, «όταν περιβάλλεσαι από σκοτάδι, μην υψώνεις τη γροθιά σου και τη φωνή σου και μην το καταριέσαι. Καλύτερα να είσαι απλά ένα Φως μέσα στο σκοτάδι και μη θυμώνεις γιʼ αυτό. Τότε θα γνωρίζεις Ποια στʼ Αλήθεια Είσαι και οι άλλοι θα το γνωρίζουν επίσης. Άφησε το Φως σου να λάμψει και όλοι θα δουν πόσο ξεχωριστή είσαι.»
«Εννοείς πως είναι σωστό να δείχνω στους άλλους το πόσο ξεχωριστή είμαι;» ρώτησε η μικρή Ψυχή.
«Φυσικά,» γέλασε ο Θεός, «είναι απολύτως σωστό. Να θυμάσαι όμως ότι ʽξεχωριστόςʼ δεν σημαίνει ʽκαλύτεροςʼ. Ο καθένας είναι ξεχωριστός, με το δικό του μοναδικό τρόπο! Κι όμως, πολλοί άλλοι το έχουν ξεχάσει αυτό. Θα δουν ότι είναι καλό γιʼ αυτούς να είναι ξεχωριστοί, μόνο όταν δεις εσύ πως είναι καλό να είσαι ξεχωριστή.»
«Ουάου,» είπε η μικρή Ψυχή χορεύοντας, χοροπηδώντας και γελώντας από χαρά. «Μπορώ να είμαι όσο ξεχωριστή θέλω.»
«Ναι, και μπορείς νʼ αρχίσεις από τώρα», είπε ο Θεός, που χόρευε και χοροπηδούσε και γελούσε μαζί με τη μικρή Ψυχή. «Ποιο τμήμα του ξεχωριστού θέλεις να είσαι;»
«Ποιο τμήμα του ξεχωριστού;» επανέλαβε η μικρή Ψυχή. «Δεν καταλαβαίνω.»
«Λοιπόν,» εξήγησε ο Θεός, «το να είσαι το Φως σημαίνει να είσαι ξεχωριστός και το να είσαι ξεχωριστός έχει πολλές πλευρές. Είναι ξεχωριστό το να είσαι αβρός. Είναι ξεχωριστό το να είσαι ευγενικός. Είναι ξεχωριστό να είσαι δημιουργικός. Είναι ξεχωριστό το να είσαι υπομονετικός. Μπορείς να σκεφτείς άλλους τρόπους να είναι κανείς ξεχωριστός; »
Η μικρή Ψυχή κάθισε ήσυχη για μια στιγμή. «Μπορώ να σκεφτώ πολλούς τρόπους να είμαι ξεχωριστή. Είναι ξεχωριστό να είμαι εξυπηρετική, είναι ξεχωριστό να μοιράζομαι πράγματα, είναι ξεχωριστό να είμαι φιλική, ή να νοιάζομαι για τους άλλους!»
«Ναι,» συμφώνησε ο Θεός, «και μπορείς να είσαι όλα αυτά τα πράγματα, όποια πλευρά του ξεχωριστού θέλεις να είσαι, σε κάθε στιγμή. Αυτό σημαίνει να είσαι το Φως.»
«Ξέρω τι θέλω να είμαι, ξέρω τι θέλω να είμαι», ανακοίνωσε η μικρή Ψυχή με μεγάλη έξαψη. «Θέλω να είμαι εκείνη η πλευρά του ξεχωριστού που ονομάζεται ʽΣυγχώρεσηʼ. Δεν είναι ξεχωριστό να συγχωρείς;»
«Μα φυσικά,» διαβεβαίωσε ο Θεός την μικρή Ψυχή. «Αυτό είναι πολύ ξεχωριστό.»
«Ωραία,» είπε η μικρή Ψυχή. «Αυτό λοιπόν θέλω να είμαι. Θέλω να συγχωρώ. Θέλω να έχω αυτήν την εμπειρία του εαυτού μου.»
«Ωραία,» είπε ο Θεός, «όμως υπάρχει ένα πράγμα που θα έπρεπε να ξέρεις.»
Η μικρή Ψυχή άρχισε τώρα νʼ ανυπομονεί ελαφρά. Φαινόταν πως πάντα θα προέκυπτε κάποια περιπλοκή. «Τι είναι αυτό λοιπόν;» αναστέναξε.
«Δεν υπάρχει κανένας να συγχωρήσεις.»
