Σύμφωνα με τον "ορισμό" που παραπάνω έδωσε ο Δεσμωτής μια χαρά "natura plus homo" είναι η φώτο που πόσταρες τελευταία, γιατί έχει ...σκηνοθεσία και ενδεχομένως ...ποίηση.
Πέρα από το ότι προφανώς είναι καλότραβηγμένη, κάτι που δεν είναι απαραίτητα δεδομένο μόνο με την κατοχή πολλών μεγαπίξελς.
Βγαίνει η βαρκούλα
βγαίνει η βαρκούλα του ψαρά.
Ρε agent of Intelligence (
) αν ο χέλμουτ είναι καλλιτέχνης τότε όλοι με τη μηχανή του χέλμουτ και το μπάτζετ θεμάτων του, είναι.
Επίσης είναι σκανδαλώδες να λες πως συμφωνείς με το τάδε ποστ (βασισμένο στη λογική naturaplushomo <--- βαρέθηκα να το γράφω, shit) και να υποστηρίζεις ότι η φωτό του "Χ" είναι τέχνη.
Το ότι μια φωτό σκηνοθετείται και αναδύει ποιητικότητα δεν την ανάγει σε καλλιτέχνημα γιατί
το μέσον είναι ο δημιουργός...
Ο άνθρωπος ήταν ο ...ενεργοποιητής. Όλη η δουλεία έγινε από τη μηχανή.
Ο σκηνοθέτης έχει το όραμα. Στήνει, διατάζει, επιλέγει, κλέβει ενίοτε (τον συγγραφέα).
Αλλά ο ηθοποιός είναι ο καλλιτέχνης (μηχανή) κι ο σκηνοθέτης είναι το "κλικ"...
Θέλει ν' αλλάξεις χρόνο και στάση για να
σου αποκαλυφθεί κάτι ως δημιουργικό έναυσμα.
Κι αυτό θέλει χάρισμα κι όχι πόζα.
Θεοί τιμωρήστε τον, με έβαλε να διαβάσω σοβαρότερα το θέμα...
Φώναζε εσύ αλλά με μέτρο.
Εκείνο που δεν είναι εκεί να σου απαντήσει μοιάζει με καθαρή κουταμάρα να ξελαρυγγιάζεσαι για δαύτο.
Είναι κι αυτό μια “Sancta simplicitas!” (Ιερά Απλότης)
Μπορεί να είμαστε οκνηροί αλλά πάντα αυτοί δίνουν την θέληση στους ισχυρογνώμονες για να παραθέσουν τα επιχειρήματα .
Αν ίσχυε αυτό τότε οι ισχυρογνώμονες θα είχαν πάντα δίκιο.
Μα αυτό εξαιρεί τους φανατισμένους (που σπάνια εως ποτέ έχουν δίκιο) που είναι επίσης ισχυρογνώμονες διαφορετικής μόνον έντασης.
Επίσης η θέληση για υπεράσπιση μιας θέσης είναι ανεξάρτητη τρίτων ή ιδιοτήτων αυτών όπως η οκνηρία.
Δες το ζεστά: Το ότι άρχισα να παραθέτω τις απόψεις μας δεν ήταν προϊόν οκνηρίας των προηγούμενων παρατιθέμενων απόψεων. Αυτό δε με εμπόδισε διόλου να πω την άποψή μου. Αυτό που εσύ λες ισχυρογνωμοσύνη, εγώ το λέω "φαρέτρα γεμισμένη" που αντί για λέξεις έχει χάρτες διαφόρων κλιμάκων.
Έχουμε δηλαδή δημιουργική οκνηρία.
Οξύμωρο.
Το μόνο δημιουργικό που πρόχειρα μπορώ να σκεφθώ (αν και βαριέμαι οικτρά
) είναι ο κνησμός ο οποίος είναι μια κάποια απόλαυση.
Κατά το "βαριέμαι και ξύνομαι".
Άσε που με την αντίδραση για την αντίδραση θυμώνουμε τον ισχυρογνώμονα και απαντά περισσότερο αιχμηρά!
Τʼ απόβραδο στους δρόμους σουλατσάρει
μʼ ένα κουβά μαύρη μπογιά
τους γκρίζους τοίχους να γεμίσει
συνθήματα επαναστατικά.
”Λευτεριά στους αγωνιστές πίσω απʼ τα κάγκελα”
”Λευτεριά στα καναρίνια”
Το πρωί ανήξερος την πόλη τριγυρνά
κανείς δεν βλέπει που γελούν και τα μουστάκια του
Τον λένε Salvador
(αλίμονο δεν είναι ο Dali)
είναι ο γάτος της γειτονιάς μας
Αφιερωμένο
Λευτεριά στα καναρίνια και στην αιχμηρότητα των διαπιστευτηρίων.
Οφείλω να ομολογήσω ότι περίμενα την απάντηση σου αλλά άργησες κάπως (μάλλον διάβαζες για να είναι πειστικότερα τα "επιχειρήματα" σου).
Ναι.
Σφαδάζουν οι εγκυκλοπαίδειες.
Μʼ όποιον δάσκαλο θα κάτσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις… Ornithology.
Περνά περνά η μέλισσα με τα μελισσόπουλα.
Δεν περνάς κυρά Μαρία.
Δεν περνάς δεν περνάς.
Γιατί αγαπητέ φίλε αναφέρεσαι συχνά στα αντικείμενα με τα οποία παράγεται η τέχνη-φωτογραφία; Τα εργαλεία αυτά (δηλαδή η φωτογραφική κάμερα και το φιλμ) γιατί είναι κατώτερα από το πινέλο, την πένα και το χαρτί;
Υπάρχει ένας τρόπος να φανταστείς όλα τα αξιοθέατα
που δεν φωτογράφησαν ακόμα τα ταξιδιωτικά γραφεία
Υπάρχει ένας τρόπος να πιστέψεις
πως κάποιος έχει ιδιαίτερα όνειρα
κι αυτός είναι κάποιος ξεχωριστός
ένας ποιητής!
Αα, τράβα στον ζωολογικό κήπο
εκεί θα βρεις τους αληθινούς ποιητές. (απόσπασμα του Σίνκλερ Μπέηλς)
Αυτοί που θα στέκουν απέναντι από τη στρουθοκάμηλο περιμένοντας για μια ναζιάρικη πόζα της δεν είναι καλλιτέχνες αλλά φευγάτοι.
Σαν αυτούς που κλειδώνουν σκυλιά στα μπαλκόνια κι αυτά γαβγίζουν γιατί τουρτουρίζουν απ'το κρύο στη γλώσσα τους κι εκείνοι νομίζουν ότι αγόρασαν θορυβώδη κατοικίδια...
Αναφέρεσαι στο ανθρώπινο χέρι μα ο κινηματογράφος λειτουργεί ακριβώς όπως η φωτογραφία αλλά με έμφαση στην κίνηση.
Δεν είναι μόνο η κίνηση και η πλοκή,
Παραλείπεις μερικές χιλιάδες άλλες εργασίες. Στο κινηματογράφο υπάρχει άπλετη επεξεργασία σε χρωματισμούς, σκηνικά-κοστούμια, τοποθεσίες γυρισμάτων, βλέμματα, τονισμούς, ήχους, παράηχους, εναλλαγές κίνησης στατικότητας, παραφωνίες, αντιφωνίες, και εκατομμύρια άλλες παραμέτρους..
Το μοντάζ στη φωτογραφία είναι, μια άλλη φωτογραφία. Ξεκίνησες να φωτογραφίζεις μια θάλασσα κι από επεξεργασία επιλέγεις να φαίνεται μόνο το αλμυρίκι.
Στον πίνακα δεν έχεις πολυτέλειες.
Ξεκινάς να ζωγραφίζεις μια θάλασσα και σε θάλασσα καταλήγεις.
Επίσης στον κινηματογράφο, λόγω προετοιμασιών (δοσμένο σενάριο, σκηνικά αγορασμένα, ρούχα επίσης κλπ) ξεκινάς να ξετυλίγεις ένα στόρι και θα μείνεις σε αυτό.
Στη φωτογραφία δεν έχεις κωλύματα.
Δεν πληρώνεις κανένα κόστος μετανιώματος. Γιατί όλα τα κάνει η μηχανή. Εσύ απλώς χαίρεσαι τις δυνατότητές της και προβάλλεις σε μια οθόνη ό,τι αυτή κατάφερε για σένα.
Ελπίζω επίσης να αιτιολογήσεις αυτό το φετιχισμό με την kodak.
Όταν ήμουν πιο μικρός, είχα φετιχισμό να φωτογραφίζω γυναικεία πόδια.
Εννοείται γυμνά.
Μήπως ξέχασαν να βάλουν φιλμ όταν τραβούσαν φωτογραφίες στη βάφτιση σου και νομίζεις ότι φταίει η εταιρεία;
Πόσο δύσκολο είναι να γελάς στο πάρτυ.
Ο ένας κάθεται μουτρωμένος στη γωνία να τον προσέξει καμιά νοσοκόμα, ο άλλος θεωρητικολογεί τέχνες, Nadja και τα συναφή…
Το πάρτυ είναι για χορό και τα σκληρά αγόρια δεν χορεύουν…
Αισθητικώς τουλάχιστον το υφάκι σου δε στέκει οπουδήποτε.
Και να με συγχωρείτε. Δεν ξέρω τι αντίληψη έχετε για το ατραυμάτιστο. Πάντως για τα δικά μου παιδικά τραύματα είμαι περήφανος. Γιατί είναι αφορμές γραφής.
Ενοχές για μια στιγμή λησμοσύνης στο δεν του κόσμου είναι αστείο να έχουμε επειδή κάποιοι δεν χορεύουν στο πάρτυ…
Περνάει ο ψυχολόγος έξω από το σχολείο και λέει: Ε ρε πελατεία!!!!!
Ο ποιητής μπαίνει μέσα…
Αν με εννοείτε, kind sir...(και είστε κύριος με τα όλα σας)
Έψαξα για το τι είναι τέχνη για εσένα και βρήκα τον εξής ενδιαφέρων "φύση και άνθρωπος" (πραγματικότητα και φαντασία)... Ουάουουουουου.
Εγώ πάλι έβαλα το γουγλοψάχτηρο και έπεσα πάνω σε "γειτνιάζον forum" με κοπιαρισμένη την άποψη μου για τη φωτογραφία από αυτό το θέμα.
Τι πρωτότυπο κι αυτό, πάλι;
Θα'ρθει και το δειλινό με το πρώτο αστέρι, ξεκινήσαμε πρωί κι είναι μεσημέρι
έχουμε ως το απόγευμα, δρόμο ανοιχτό,
τίποτ' άλλο αγάπη μου,
τώρα δε ζητώ,
άστο το χεράκι σου,
το μικρό σου χέρι
άστο το χεράκι σου,
να σου το κρατώωωωωωωωω
Τώρα που νυχτώσαμε...(άσχετο)
Μη σε νοιάζει που το φως,
είναι λιγοστό
και περπάτα δίπλα μου,
όπως περπατώ.
(συγκινήθηκα) (από "το δόλωμα" του Σακελάριου, αντ1 σήμερα το απόγευμα)
Ναι έχεις δίκιο όταν το εκλαμβάνεις έτσι. Αλλά και η μακαρονάδα που έφτιαξα είναι ένα τέτοιο προϊόν. Ξέρεις τι φαντασία χρειάζεται για να φτιάξω μια μακαρονάδα όπου αντί για την κλασική συνταγή (σάλτσα τυρί μακαρόνια) προσθέτω και μέλι;
Τέχνη της επιβίωσης.
Τέχνη των τεχνών.
Αλλά δε δίνει υπόσταση στη ζωή μας και το πνεύμα μας (το λέω εγώ που έχω επαφή με τη κουζίνα μου
, τρελομάγειρας γαρ.)
Δίνει υπόσταση μόνο στη γεύση μας, ε οκ και στη ποσότητα, οξύτητα, χρώμα των κοπράνων μας.
Άνοιξε θρεντ αν η μαγειρική πρέπει να συγκαταλέγεται στις τέχνες.
Κάτι θα σκεφτώ.
Το ίδιο το έργο (το μαγειρικόν), πάντως που μας καλεί στη (γευστική) γοητεία του
το ίδιο μας εξορίζει στα ψελλίσματά του
με τον ίδιο τρόπο που το οξυγόνο μας δίνει
τη ζωή ενώ μας καίει προς θάνατον.
Μπορεί λοιπόν η μαγειρική να είναι μια αδικημένη ενασχόληση στο πλαίσιο της θεώρησής της ως τέχνης μα θεωρώ ότι προσεγγίζει καλύτερα την επιστήμη γιατί είναι πάνω από όλα χημεία των υλικών.
Είναι δίσκουλό να προσπαθείς να εντάξεις την τέχνη μέσα σε ένα ορισμό όσο ευρύς και αν είναι αυτός γιατί πάντα ένας δίσκουλός θα έρθει και θα σου τα κάνει μαντάρα με το να θεωρεί τέχνη σύμφωνα με τον ορισμό σου κάτι απαξιωμένο στα μάτια σου.
Τότε ανήκεις στη κατηγορία των αραχτών που δεν εκφράζονται για την ασφάλεια της μη κρίσης.
Οι απόψεις εκφράζονται για να γίνονται γνωστές και να'ρχονται σιμά για να παρατεθούν οι διαφορετικές εκφορές που σημαίνουν πλουραλισμό.
Αν σε ανταριάζει ο δισκουλός (?) τότε διάβασε το παρακάτω, ταιριάζει στη στιγμή της αντάρας:
"Όταν θα τα έχετε σπάσει όλα κοιτάξετε λίγο τα χέρια σας που θα στάζουν το δικό σας αίμα. Μην τρέξετε στο σπιτικό σας φαρμακείο. Μιλήστε λίγο με το αίμα. Ίσως να γίνετε λίγο πιο σοφοί. Στη συνέχεια πάνω στις γάζες να μεταφέρετε γραπτώς την εμπειρία σας. Όλα ας χαθούν και το καθαρό οινόπνευμα και οι θάλασσες και τα ιώδια. Τίποτα να μην επιβιώσει εξόν ο θυμός!"
Προμετωπίδα σε μια αντιγραφή των ¨Ωδών¨
Μπορεί να απαντήσεις στο σαχλό έργο τέχνης μου αλλά θα επανέλθω με περισσότερα σαχλά παραδείγματα για να σου δείξω την ματαιότητα του πράγματος.
Με το "ματαιότης ματαιοτήτων" ξέρεις που οδηγούμαστε. Στον μη διάλογο.
Τελικά δε πρέπει να συμμετέχουμε καν σε φορουμς, ούτε αυτά να υπάρχουν.
Ένα ακόμη σαχλό παράδειγμα της ματαιοθεωρίας.
Να μασάς όταν καταπίνεις.
-Η παραπάνω φώτο παρατέθηκε προηγουμένως. Όταν την χαζεύεις όπως έγραψες νιώθεις κάποια ευχαρίστηση ή κάποιο αίσθημα γενικότερα. Το ζήτημα όμως με αυτή τη φώτο είναι ότι ουσιαστικά συμπυκνώνει τον ισπανικό εμφύλιο (πρόσεξε την λέξη που χρησιμοποιώ "συμπυκνώνει" απαιτώ να την σχολιάσεις).
Ήταν δηλαδή για αρκετούς ανθρώπους ένα έργο τέχνης το οποίο ανεπαίσθητα τους θύμιζε την καταστροφή τους. Δεν σου θυμίζει κάτι; Την Γκουέρνικα μήπως; Αλλά ξέχασα ο Πικάσσο είναι αποδεκτός για εσένα, ο φωτογράφος δεν είναι. Εδώ μπορείς να ψάξεις την ιστορία της φώτο και να μου τρίψεις στη μούρη τον τρόπο με τον οποίο δημιουργήθηκε αλλά είσαι καλός άνθρωπος και δεν θα με προσβάλλεις. Επίσης θα μου έλεγες για τον Πικάσσο και την πρωτοπορία του πάνω στη καταραμένη αισθητική αλλά ούτε αυτό θα κάνεις γιατί είσαι καλός άνθρωπος. Με λίγα λόγια αναγνωρίζω το προβληματικό του "επιχειρήματος" αλλά κάνω τα στραβά μάτια...
Και γιατί η φωτό αυτή συμπυκνώνει τον ισπανικό εμφύλιο και δε τη συμπυκνώνει με μεγαλύτερο βαθμό συμπύκνωσης αυτή:
ή αυτή:
ή αυτή:
Και τι νόημα έχει, ακριβώς να μιλάμε για συμπυκνώσεις του χωροχρόνου και τι θα εξυπηρετούσε ακόμα κι αν αυτό γινόταν;
Το ότι μια φωτογραφία θυμίζει μια εποχή, ένα καιρό, μια εμπόλεμη κατάσταση, μια άδικη συνθήκη κλπ. ή ότι μας θυμίζει έναν ζωγραφικό πίνακα που λειτουργεί ομοίως στο ψυχοπνευματικό επίπεδο δε πα να πεί ότι η φωτογραφία θυμίζει γκουέρνικα είναι και γκουέρνικα.
Και δε θα πει αυτό πως δεν αποδέχομαι την δυναμική της φωτογραφίας όπως άδικα μου προσδίδεις.
Το μόνο που είπα και αποπνέεται από όλα τα ποστ μου είναι όχι η απαξίωση της φωτογραφικής έμπνευσης και δύναμης των εικόνων (που είναι αναμφίβολη) αλλά η κατάταξη της στο χώρο των τεχνών.
Δε θεωρώ ότι είναι προβληματικό το επιχείρημα σου.
Δεν παίζω τον αισθητικό φιλόσοφο.
Δεν αποκλείεται, αργότερα, όταν νέες εμπειρίες και νέες εκτιμήσεις διευρύνουν το οπτικό (ορθότερα: το συνειδησιακό) μου πεδίο, να τροποποιήσω τις διαθέσεις μου και να περιλάβω κι άλλα στο καλλιτεχνικό μας σύμπαν.
Λ.χ. στους χρόνους του Cezanne δεν θα ήταν παραδεκτή, ενώ σήμερα θαυμάζεται μια κυβιστική σύνθεση του Picasso, όχι επειδή δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα της, αλλά επειδή εμείς που τη βλέπουμε πρεσβεύουμε σήμερα μιαν άλλη θεωρία για τη φύση και τον προορισμό της εικαστικής τέχνης. Ο "κόσμος" των θαυμαστών του Cezanne δεν θα τη χωρούσε, ο δικός μας τη χωράει.
Συνέχεια θεωρείς την φώτο αποτύπωση της στιγμής.
Φόρος στην αιωνιότητα είναι μια στιγμή (του κλίκ) κι άλλη μία κατά την εμφάνιση της αν είναι φιλμ ή απεικόνιση της στην οθόνη αν είναι digital.
Για σένα δηλαδή ένα έργο τέχνης εξαρτάται από το χρόνο που δαπανάται για να αναπαραχθεί. Λογικό, ο Τολστόι έκανε 6 χρόνια να γράψει το τέρας του και ο αντιπαθής Μπρετόν έγινε γνωστός για το έργο του το οποίο το έγραψε σε μερικές μέρες. Καταραμένοι κριτικοί που άλλους τους ανεβάζετε και άλλους τους κατεβάζετε...
Η ποίηση με το είδος γραφής που καθιερώθηκε στους κύκλους της λογοτεχνικής πρωτοπορίας, έγινε δύσκολη, πολύ δύσκολη.
Τα έργα της μοιάζουν πολλές φορές με απόκρυφα κείμενα, που απαιτούν ειδικό σχολιασμό για να κατανοηθούν.
Είναι ελλειπτικά, αναστρέφουν ή εξαλείφουν το χρόνο, βιάζουν τη λογική τάξη, αιφνιδιάζουν με ασύνδετες εικόνες, διακόπτονται απότομα, απροσδόκητα, γενικά παρουσιάζουν έναν "ερμητισμό" που προκαλεί την αμηχανία, ακόμη και την εξέγερση του αναγνώστη (πολύ συνηθισμένο αυτό).
Εάν δεν έχει εξοικειωθεί με αυτό το "νέο γράψιμο", δεν μπορεί να παρακολουθήσει την ποιητική φαντασία στους λαβυρίνθους της και δεν ξέρει σε ποιον να αποδώσει την ευθυνη γι'αυτό το αγεφύρωτο χάσμα επικοινωνίας: ο ποιητής φταίει ή εμείς που δεν διαθέτουμε την απαιτούμενη για την κατανόησή του γνώση και ευαισθησία;
"Οι δυστυχισμένοι οι ποιητές (γράφει σε μια αξιομνημόνευτη κριτική σελίδα του ο Σεφέρης) βρεθήκανε μπροστά στο τραγικό δίλημμα να μη μιλήσουν διόλου ή να εκφραστούν δύσκολα και να περάσουν για τρελοί. Προτιμήσανε το δεύτερο.
Ας τους συμπαθήσουμε, αφού έχουν το ελαφρυντικό πως κανένας άλλος δεν κατάφερε να βρει καλύτερη λύση".
Μα έτσι καθώς γράφουν -λένε οι επικριτές- ονειρεύονται, έχουν απομονωθεί, αποσχιστεί από τον κόσμο σαν τους υπνοβάτες.
Την απάντηση στο επιχείρημα την έχει, νομίζω, δώσει πολύ χαρακτηριστικά ένας ποιητής:
"Η ποίηση σου αφαιρεί την πραγματικότητα
αφήνοντάς σε στις προσβάσεις του ύπνου
να μηρυκάζεις λέξεις.
Κάποτε άγγελος Κυρίου έρχεται
να σου αλλάξει το μουσκεμένο προσκέφαλο.
Η ποίηση είναι η πιο σκληρή μοναξιά"
Γ.Ξ.Στογιαννίδης
Κι η μοναξιά είναι χρονοβόρα..
Όσο για το ότι ο Τολστόϊ έκανε 6 χρόνια κι ο Μπρετόν λίγες ημέρες, αυτό δεν είναι και τόσο ακριβές αν αναφέρεσαι στο μανιφέστο του σουρρεαλισμού καθόσον είναι μια συλλογική δουλειά πολλών κι όχι μόνο του Αντρίκου.
Δε μπορεί να συγκριθεί, με λίγα λόγια ένα λογοτεχνικό έργο του ενός με ένα φιλοσοφικό πόνημα που το συναποτελούν πέντέξι.
Βέβαια από Σεφέρη διαβάζω κι ετούτο (που με μπερδεύει με το παραπάνω):
“Θλιβει ο καπνός το διάστημα γαλάζιον των αέρων…”
Κάλβο που τύπωσε στα ʽ26 και τον γνωρίσαμε στα ʽ88
και που έμεινε αξομολόγητος στα γεροντάματα, σαν ένα
“ραγισμένο βάζο”
στα χέρια μιας γριάς Εγγλέζας δασκάλας, σύμβολο ακατάλυτο και φριχτό
για όσους επιμένουν να γράφουν στίχους ή πρόζα που κανείς δεν καταλαβαίνει,
και γυρεύουν να δοξαστούν, οι τυχάρπαστοι, από τους λογάδες και τους σοφούς,
ενώ θα ναʼ ταν χίλιες φορές προτιμότερο, και η τέχνη πολύ πιο ευτυχισμένη,
αν πήγαιναν στην Εκάλη να μαζεύουν κούμαρα, ή στη Γλυφάδα να ψαρεύουν ροφούς.
Τρανσβααλ, 11. 12. 1941
Αλήθεια, για ορισμένους η τέχνη -ή έστω η δημιουργία τέχνης- είναι συνώνυμο της δυστυχίας; Για τον Μπόρχες, πάντως, ήταν ο μόνος δρόμος προσεγγίσεως της ευτυχίας (”la dicha”, έλεγε).
Και θα συμφωνήσω με χόρχες, with my hands in the air.
Και μιας και μιλάμε για τον Μπρετόν σε συμβουλεύω να βρεις την δικιά σου Nadja έτσι ώστε να καταφέρεις να δημιουργήσεις. Έτσι μπορεί να γίνεις ποιητής με ποιήματα και όχι δημιουργός ευτελών νοημάτων.
Κολλητιλίκια βλέπω με Σουρεαλάδες. Να σε προσέχω εσένα. Άρχισες να μ'αρέσεις
Nadja, τι μου θύμισες ρε συ.
Καλοκαίρι στη Σάμο, σε υπηρεσία και νωρίς το βραδάκι ξαπλωμένος να διαβάζω Nadja (το βιβλίο δεν το επέστρεψα ποτέ. Έτσι νιώθω ότι ο στρατός μου 'κανε κι ένα δώρο για τις υπηρεσίες μου. Λίγο τα΄χεις τα αγήματα, τις παρελάσεις, τις αναφορές, γενική μέριμνα για τους soldiers του λόχου μου. Έτσι, κατασχέθηκε ευκόλως. Υπήρχε και το φιλοσοφικό υπόβαθρο πια.
)
Btw, η
Nadja του Breton δεν είναι ερωτική ιστορία.
Η πρωτοτυπία της έγκειται στο ότι δείχνει τι μπορεί να δώσει σ'έναν ποιητή μια γυναίκα με ξέχωρη προσωπικότητα.
Η Nadja του περιγράφει πώς νιώθει ότι κατευθύνεται προς την ιδέα από την οποία κυριαρχείται. Η ιδέα αυτή μοιάζει μ'ένα άστρο, ένα άστρο που θα ήταν "η καρδιά ενός άνθους δίχως καρδιά".
Με αυτά οδηγό η συμβουλευτική σου για εύρεση ιδιωτικής Nadja σαλαγίζει μέσα μου κι αποκτάει κάποια αξία, fantasmene μου.
Αλλά η δημιουργία δεν απαιτεί πάντα μια μούσα. Μια πηγή έμπνευσης μπορεί να είναι κι οι καπνοί από το εσωτερικό μας λιβάνι. Οι αναθρώσκοντες καπνοί εντός μας δε διαφέρουν πολύ από εσωτερικές αιμορραγίες γι' αυτό και πάντα ανείδωτοι.
Ως ποιητής δεν καταδέχομαι γυναίκες. Ας το κάνει κανένας πιο μπέλλος…
Βέβαια η Nadja το πιθανότερο είναι να χρειαστεί να της αγοράσεις ένα κουτάκι με τσιμπιδάκια και αυτό να σε θυμώνει αλλά τι να κάνουμε...
Ξέχασα να σου πω: Γνώρισα μια γυναικάρα τις προάλλες, άλλο πράγμα. Την περιμένω απόψε.
Κι όταν ο ποιητής την ρωτάει "ποια είναι", χωρίς να διστάσει εκείνη του απαντάει πως είναι "η περιπλανώμενη ψυχή" που θα'ρθει απόψε να με βρει.
Α, και προτιμώ τα μαλλιά λυτά.
Που καταλήγουμε: 1) Εκτός από την οκνηρία έχω και τις υπόλοιπες 6 αμαρτίες σε υπερθετικό βαθμό (όπως νομίζω ότι κατάλαβες)
Για τις αμαρτίες, θανάσιμες ή αθάνατες (
) απευθύνσου αλλού.
Δεν είμαι τσολιάς της ανατολικής φρουράς της γης μήτε τ'ουρανού.
2) Η παγίδα του τι είναι τέχνη είναι η εξής: Θα βρεις ένα τέλειο σαφή ορισμό και θα θεωρήσεις ότι μπορείς να κρίνεις αν κάτι ικανοποιεί της προϋποθέσεις (η φωτογραφία δεν είναι τέχνη για αυτό και αυτό τον λόγο). Το ζήτημα είναι ότι υπάρχουν μερικές φωτογραφίες που δεν είναι τεχνική αλλά τέχνη και έτσι
και έτσι η εξαίρεση θα επιβεβαιώσει τον κανόνα; Μπα, δεν υπάρχει κανόνας, το κάθε έργο τέχνης εξετάζεται ξεχωριστά. Τα δοκίμια του Σω για την τέχνη δεν είναι τέχνη τα θεατρικά του είναι...
3) Έγραψα τόσες ανοησίες για να καταλήξω σε ένα συμπέρασμα-απόρροια της οκνηρίας μου. Είναι καλό να αφήσεις την ουσιοκρατία για την θεολογία και να την κρατήσεις μακριά από την τέχνη...
Μα η ουσιοκρατία μου ήταν ποιητικός σαρκασμός!
Δεν μίλησα εγώ για αυτήν.
Μίλησε η καλυψούδα την οποία έσπευσες να υπερασπιστείς σαν να'ταν η δική σου Nadja.
(αθώα και άνευ συμπτώματα υπόγειων σκέψεων).
Μπορείς να μιλάς για την ουσία των πραγμάτων χωρίς να σου φτάνει η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας αν ήταν άκαφτη.
Άρα το να ζητάται η ουσία μιας άποψης λόγω μη ασχολίας με ένα bigger than average post, αυτοαναγορεύει σε κυνηγό ουσίας τον αναζητητή κι όχι εκείνον που απαντά σ'αυτόν!
Παραμένω σθεναρά σε προηγούμενά μου ερωτήματα, επί των οποίων επικρατεί σιγή κατεψυγμένου ψαριού.
Δεν είναι δα το πιο δίκαιο να απαντώ μονίμως εγώ κι εσείς να κωφεύετε/εθελοτυφλείτε..
4) Σε ευχαριστώ για την την ευκαιρία που μου παραχώρησες να σε ειρωνευτώ.
Και τότε ρίξαμε τον κλήρο
να δούμε ποιος, ποιος, ποιος
θα φαγωθεί
Εγώ ευχαριστώ, ειλικρινά, για την αίσθηση γαλήνης και αξιοπρέπειας που μου μεταδίδεις απόψε.
Δυστυχώς δεν έχω φτάσει στο δικό σου επίπεδο αλλά με χρόνια ενασχόληση στα φόρουμ και συνεχή πρακτική εξάσκηση ίσως να καταφέρω να σε πλησιάσω ...δάσκαλε
Η λοιδορία και η ξιπασιά, κρίνεται από το κεφάλι στο οποίο κρέμεται το στόμα.
Άκου "δάσκαλε"..
δάκο να πιάσεις
(Κάποιος είδε πρώτη φορά για ψάρι μια μαρίδα και όταν αντίκρυσε καρχαρία τον πέρασε για ελέφαντα)
