Θυμάμαι όταν πρωτοείδα το "σπιρτόκουτο" - ταινία γνωστή και για την ανελέητη λεκτική της βία - σε κάποιον θερινό κινηματογράφο, τότε που ακόμα έμενα Αθήνα.
Πέριξ του κινηματογράφου υπήρχαν μια δυο πολυκατοικίες.... παλαιάς κατασκευής.
Ήτοι, χωρίς ηχομόνωση της προκοπής…
Στα μέσα της βραδινής προβολής, λοιπόν, όταν το μπινελίκι βρισκόταν σε μία από τις κορυφώσεις του, βγήκε στο μπαλκόνι μια νοικοκυρά
...νταρντάνα
Βέβαια.... εδώ για μια προβολή η κριτικοί προειδοποιούσαν να έχουμε... γερό στομάχι.
Τι να έλεγαν κι οι γείτονες… που "τα άκουγαν" καθημερινώς και με σταθερή συχνότητα…
Αν και κάτι μου λέει πως στις αρχικές αντιδράσεις που πιθανότατα υπήρξαν, ο σινεματζής μάλλον είπε ένα μικρό "ψεματάκι" για το διάστημα που θα κρατούσαν οι προβολές...
Οπότε
άρχισαν και τα real μπινελίκια!

παράλληλα με τα μπινελίκια της ταινίας!



Κάπως "άβολη"
μα και περίεργη κατάσταση….