Έχω την εντύπωση ότι ο άνθρωπος διαθέτει σε λανθάνουσα μορφή όλες τις ψυχικές νόσους, που ανάλογα τις βιωματικές του εμπειρίες και τους αμυντικούς μηχανισμούς της προσωπικότητάς του, κάποια στιγμή στη ζωή του νοσεί ή όχι. Ανασφάλειες, φοβίες, εμμονές, κ.α. υποθάλπονται μέσα μας και πολλές φορές με αφορμή κάποιο γεγονός της ζωής μας βγαίνουν στην επιφάνεια.
Μερικές φορές, η αυθυποβολή λειάνει περισσότερο το έδαφος για να εμφανισθούν τέτοιου είδους φαινόμενα.
Όταν λείπει η δράση και αναμηρυκάζουμε τα προβλήματά μας, αυτά γιγαντώνονται και καταλήγουν σε ψυχολογικό πρόβλημα.
Όταν όντως αντιμετωπίζεις ψυχολογικά προβλήματα έχεις μια στρεβλή εικόνα της πραγματικότητας, έτσι δεν είναι τόσο εύκολο να σπάσεις τις αλυσίδες αυτές που σε παγιδεύουν γιατί λείπει ο σαφής προσανατολισμός...από την άλλη εύκολα χαρακτηρίζουμε κάποιον ως προβληματικό επειδή άπλα έχει κάποια προβλήματα εσωτερικής ισορροπίας,που όμως δεν παραμορφώνουν δραματικά την αντίληψη του όσον αφορά την πραγματικότητα της ζωής του...παρά μόνο στο μέτρο που αυτός βολεύεται να τη ζει έτσι....
Όπως και λέει και ο Νίκος Γκάτσος...
Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς
κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει
μονάχος βρες την άκρη της κλωστής
κι αν είσαι τυχερός ξεκινά πάλι
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.