Όλοι οι θρησκευόμενοι υποστηρίζουν πως δεν προσπαθούν να ζήσουν ηθικά για χάρη της επουράνιας ανταμοιβής. Μάλλον για αυτούς "το θέλημα του Θεού" συμπίπτει με τις βαθύτερες επιθυμίες της καρδιάς τους, με αυτό που κατά βάθος οι ίδιοι επιζητούν από τον εαυτό τους. Σύμφωνα άλλωστε με τα λόγια μιας επιστολής του Ιακώβου που είχα συγκρατήσει στο μυαλό: [FONT="]
"όποιος ακούει το λόγο του Θεού και δεν τον εφαρμόζει, αυτός μοιάζει με άνθρωπο που βλέπει τον εαυτό του μέσα σʼ έναν καθρέφτη - τον βλέπει και φεύγοντας ξεχνάει αμέσως πώς ήταν." [FONT="][Επιστολή Ιακώβου 1: 21-24[/FONT] ]
Πιστεύουν λοιπόν πραγματικά ότι η πίστη τους δεν τους αλλοτριώνει. Το θέμα είναι λεπτό και δεν είναι και τόσο εύκολο να καταλήξει κανείς στο εάν και κατά πόσο τους αλλοτριώνει η πίστη τους, μιας και δεν είναι ίδιοι όλοι οι ένθεοι ή οι θρησκευόμενοι.
Όπως και να' χει, για μένα ο Νο 1 παράγοντας που κρίνει την πνευματική και ψυχική μας υγεία όπως και την ηθική μας συμπεριφορά είναι η σχέση μας με τους ανθρώπους. Για το άθεο άτομο, αυτή καλλιεργείται αμιγώς μέσω της παιδείας του, των δυνάμει κοινωνικών δεξιοτήτων του, των "καλών" και "κακών" εμπειριών του, της επαφής του με την τέχνη (η τέχνη μπορεί να αντικαταστήσει τη θρησκεία), της ικανότητάς του να συνάπτει σχέσεις με τους άλλους, της ηθικής συμπεριφοράς που διδάχθηκε μέσα από τις πράξεις - κυρίως τις πράξεις - των γονέων και το τι "κρατήσε" από αυτές... Αυτά και πολλά άλλα είναι που διαμορφώνουν την ηθική του συνείδηση και αυτή μονάχα έχει ως οδηγό του.
Για τον ένθεο υπάρχει επιπλέον και η σχέση του με τον θεό, κι αν αυτή επηρεάζει θετικά και τη σχέση του με τους ανθρώπους είναι ζήτημα που εξαρτάται από τον ίδιο και το πώς βιώνει και αντιλαμβάνεται την πίστη του.
Σ' αυτό το σημείο δεν πρέπει νομίζω να ξεχνάμε ότι έχει προσδοθεί στον θεό μια "ιδιότητα" που μπορεί να γίνει...ακαταμάχητη: "Ο θεός σ' αγαπάει ό, τι κι αν κάνεις"!! (η κόλαση είναι το αποτέλεσμα της δικής σου "ελεύθερης βούλησης" να απομακρυνθείς από την αγκάλη του που είναι πάντα ανοιχτή - έτσι ο Θεός απενεχοποιείται κατ' εμέ, αλλά διατηρείται ο υπερβατικός μας μπαμπούλας: η κόλαση).[/FONT]
Οι άνθρωποι μπορεί να σε προστατέψουν, αλλά και να σε προδώσουν. Ο θεός δεν θα σε προδώσει ποτέ!
Οι άνθρωποι είναι ασταθείς και ευμετάβλητοι – ο θεός όχι.
Οι άνθρωποι άλλοτε σ' αγαπούν κι άλλοτε όχι. Ο θεός σ' αγαπάει ό, τι κι αν κάνεις... κάθε στιγμή.
Επαναλαμβάνω όμως ότι ο βασικότερος παράγοντας που κρίνει την ψυχική μας υγεία και την ηθική μας συμπεριφορά είναι το πώς αλληλεπιδράσαμε και αλληλεπιδρούμε με τους ανθρΩπους. Και πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο να επιζητούμε τόσο παθιασμένα την αγάπη του θεού, όσο δεν μπορούμε να την βρούμε ανάμεσά τους. Κι αν δεχτώ πως ακόμα κι έτσι μπορεί να διατηρηθεί έστω ένας σπόρος αγάπης μέσα μας, αυτός δεν θα μπορέσει ποτέ να φυτρώσει και νʼ ανθίσει αν δεν καλλιεργηθεί απʼ τη σχέση μας με τους ανθρώπους.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
