Ο Πραγματικός Φόβος Δέσμευσης - Λύση - Αντιμετώπιση - Μαρτυρίες

[Katerina Kechaya]

Σύνηθως ξεκινάω τα κείμενα μου με ιστορίες και τα πασπαλίζω με μεταφόρες και παρομοιώσεις. Στην προκειμένη όμως δε θέλω να επηρεάσω ή να "καθοδηγήσω" άθελα μου την κουβέντα και για αυτό θα προχωρήσω ευθέως στο ερώτημα.

Τι μπορεί να είναι αυτό, που δεν επιτρέπει σε έναν άντρα γύρω στα 40, να κάνει ένα βήμα παραπέρα σε μια σχέση; Δεν αναφέρομαι σε μικρότερες ηλικίες, γιατί εκεί σαφώς δε μπορούμε να μιλήσουμε για "φόβο δέσμευσης" τόσο εύκολα.

Ένα άτομο, που έχει βιώσει αρκέτες μεγάλες σχέσεις (3-5 χρόνια), έχει ερωτευτεί, έχει ξε-ερωτευτεί, δε δηλώνει κατά της οικογένειας - αλλά το αναβάλει συστηματικά - και επιπλέον έχει δίπλα του έναν άνθρωπο που λέει ότι αγαπάει, γιατί δεν προχωράει;

Περιμένω με πραγματικό ενδιαφέρον.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[mpourmpoulithra]

εγω λεω πως επιλεγεις να μην προχωρισεις....επιλεγεις να ζεις στο παρελθον!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[WhiteDrum]

Το σκεφτόμουν και εγώ σήμερα αυτό. Βέβαια σε ένα πιο γενικό πλαίσιο, αλλά βλέποντας ότι αναφέρεσαι σε συγκεκριμένη ηλικία και σε άνδρα, θυμήθηκα τον αδερφό της μητέρας μου.
Ο θείος σπούδασε στη σχολή που ήθελε, ταξίδεψε όπου ήθελε, έζησε έντονες στιγμές και ξέγνοιαστες διακοπές με φίλους και με σχέσεις του, ασχολήθηκε με τα χόμπυ του, με την επιστήμη του και με τη λογοτεχνία.
Έκανε πολλές σχέσεις και κάθε χωρισμός τον πλήγωνε πολύ. Είχε την ευκαιρία να παντρευτεί την κοπέλα με την οποία ήταν μαζί επί 5 χρόνια αλλά προτίμησε να συνεχίσει τη ζωή του ως "φοιτητής" : ταξίδια, ρομαντισμός, ελάχιστες ευθύνες, καλή δουλειά και τα χόμπυ του, τον χώρο του . Ντρέπομαι να τον ρωτήσω γιατί την άφησε , γιατί δεν ξέρω να θα έκανα κι εγώ το ίδιο. Αλλά πολλοί δεν δίνουν σημασία στην ηλικία που βρίσκονται προκειμένου να "πάρουν απόφαση" να αναλάβουν τις ευθύνες ενός γάμου και μιας οικογένειας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Katerina Kechaya]

..χαίρομαι γιατί βρίσκουμε κιόλας μια βάση.
Συνδέεται τελικά με "ανευθυνότητα" & "επιπολαιότητα"..
Δεν ξέρω ..ερωτώ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[WhiteDrum]

Ίσως και φοβος του συμβιβασμού. Γιατί ποτέ δεν μπορεί κανείς να ξέρει το παρελθόν του άλλου, πόσο μπορεί να απογοητεύτηκε και να πόνεσε. Ναι, όλοι προχωράμε, αλλά δίνουμε διαφορετική βαρύτητα σε υποσχέσεις και δεσμεύσεις, φαντάσου πόσο μάλλον οι άνθρωποι που έχουν περάσει από πολλές σχέσεις (όχι εφήμερες). Άρα, ίσως να είναι συμβιβασμός γι αυτούς να δεσμευτούν και να υποσχεθούν (μέσω του γάμου) ότι θα ανταποκριθούν επάξια σε όποιες ευθύνες κι αν προκύψουν. Εδώ κολλάμε μετά από 1-2 απογοητεύσεις στο να κάνουμε επόμενη σχέση, πόσο μάλλον να παντρευτεί ένας άνθρωπος που έχει απογοητευτεί πολλές φορές..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Μελιώ]

Τι μπορεί να είναι αυτό, που δεν επιτρέπει σε έναν άντρα γύρω στα 40, να κάνει ένα βήμα παραπέρα σε μια σχέση; Δεν αναφέρομαι σε μικρότερες ηλικίες, γιατί εκεί σαφώς δε μπορούμε να μιλήσουμε για "φόβο δέσμευσης" τόσο εύκολα.

Ένα άτομο, που έχει βιώσει αρκέτες μεγάλες σχέσεις (3-5 χρόνια), έχει ερωτευτεί, έχει ξε-ερωτευτεί, δε δηλώνει κατά της οικογένειας - αλλά το αναβάλει συστηματικά - και επιπλέον έχει δίπλα του έναν άνθρωπο που λέει ότι αγαπάει, γιατί δεν προχωράει;

Πολύ ωραίο θέμα και ερώτημα πράγματι , να βάλω όμως και γω αν μου επιτρέπεις βέβαια έναν παραπάνω προβληματισμό . Γιατί θα πρέπει αυτό το ένα βήμα παραπέρα να σημαίνει γάμος ?
Δηλαδή οι άνθρωποι προχωρούν μόνο όταν παντρεύονται ?
Δεν μπορεί ένας άνθρωπος εν προκειμένω ένας άντρας να μην τον αφορά αυτού του είδους η σχέση ? Να μη θέλει παιδιά , να μην αποζητά την μονιμότητα , να μη του ταιριάζουν οι κοινωνικές συμβάσεις ? Και ναι μεν , να μην δηλώνει κατά της οικογένειας γενικότερα ως θεσμό , αλλά να μην είναι κάτι που εκείνον τον αντιπροσωπεύει ?
Ξέρω δεν απαντώ στο ερωτημά σου , ερωτήματα θέτω αλλά είναι και για μένα ένα θέμα που δεν έχω καταλήξει κάπου , απλά κι εγώ διερωτώμαι για τις σχέσεις , το παραπέρα τους , το παρακάτω τους και πως μπορεί να το εννοεί ο καθένας . Και ειδικά ένας άντρας . Θα με ενδειέφερε να ακούσω τις απόψεις τους και θα επανέλθω

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Rempeskes]

Σύνηθως ξεκινάω τα κείμενα μου με ιστορίες και τα πασπαλίζω με μεταφόρες και παρομοιώσεις. Στην προκειμένη όμως δε θέλω να επηρεάσω ή να "καθοδηγήσω" άθελα μου την κουβέντα και για αυτό θα προχωρήσω ευθέως στο ερώτημα.

Τι μπορεί να είναι αυτό, που δεν επιτρέπει σε έναν άντρα γύρω στα 40, να κάνει ένα βήμα παραπέρα σε μια σχέση; Δεν αναφέρομαι σε μικρότερες ηλικίες, γιατί εκεί σαφώς δε μπορούμε να μιλήσουμε για "φόβο δέσμευσης" τόσο εύκολα.

Ένα άτομο, που έχει βιώσει αρκέτες μεγάλες σχέσεις (3-5 χρόνια), έχει ερωτευτεί, έχει ξε-ερωτευτεί, δε δηλώνει κατά της οικογένειας - αλλά το αναβάλει συστηματικά - και επιπλέον έχει δίπλα του έναν άνθρωπο που λέει ότι αγαπάει, γιατί δεν προχωράει;

Περιμένω με πραγματικό ενδιαφέρον.

Πλαστέλ, μη μου πείς ότι του έκανες πρόταση γάμου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Oralee]

Όσο κι αν θέλω να δεχτώ πως μπορεί απλά ο συγκεκριμένος άντρας να μη συμπαθεί τα κοινωνικά κατεστημένα και να θέλει να είναι απλά ευτυχισμένος με την σύντροφό του οι δυο τους, μου είναι πραγματικά αδύνατον να φανταστώ πως, περνώντας τα (πολλά) χρόνια αυτή η τόσο ρομαντική και αυθεντική ερωτική σχέση (τουλάχιστον για εκείνον) θα επιβιώσει μέσα σε ένα κόσμο που άμα δεν παντρευτείς και δεν κάνεις παιδιά δεν έχεις λόγο ύπαρξης..
Προσοχή, δεν συμφωνώ με αυτή την αντίληψη, αυτό όμως δεν την κάνει λιγότερο πραγματική. Αν πάντως μου βρείτε απάντηση (όλο ερωτήματα βάζουμε σε αυτό το τόπικ νομίζω) ενημερώστε με. Η ελευθερία πάντα με έλκυε και τελευταία όλο και πιο πολύ σκέφτομαι πως θα μπορούσε να λειτουργήσει ένα τέτοιο μοντέλο, γιατί έχω φτάσει πια στο σημείο να αναρωτιέμαι αν πρέπει να υπολογίζω όλες αυτές τις κοινωνικές συμβάσεις και πόσο πρέπει να τις μετράω στο σύνολο της ερωτικής σχέσης εν γένει.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Palladin]

πολύ σημαντικό ρόλο παίζει και η συνήθεια.
αν κάποιος έχει συνηθισει επί 5-10-20 χρόνια να ζει μόνος του πχ, το να συγκατοικήσει ίσως του φαίνεται βουνό. Επίσης, οι άνθρωποι μεγαλώνοντας δυσκολεύονται να κάνουν τους μικροσυμβιβασμούς της καθημερινότητας που ένας φοιτητής θα έκανε χωρίς καν να προβληματιστεί

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[gademis]

Με κάθε επιφύλαξη γιατι μπορεί να είναι πολλοί οι λόγοι, αλλά ένας που δεν πάει συχνά στο μυαλό είναι οτι μπορεί να αισθάνεται ανασφαλής για το άν θα ανταπεξέλθει. Δεν ξέρω σε ποιά φάση βρίσκεστε, αλλα υπάρχουν "επόμενα βήματα" που αποτελούν τεράστια ευθύνη απο τη μεριά του, ειδικά στο οικονομικό θέμα που υπάρχει και το στερεότυπο οτι πρεπει να ανταπεξέλθει κι εκεί (έχουμε και κρίση, μη ξεχνιόμαστε). Αλλά και μέσα στη σχέση ακόμα και αν είναι απλή συμβίωση πάλι θα δεχτεί μια καινούρια "κρίση" απο τη σύντροφο που θα τον δεί διαφορετικές πλευρές του, αθέατες μέχρι τώρα, ζώντας μαζί του 24/7. Αυτοί οι λόγοι παίζουν με μεγαλύτερη συχνότητα σε συγκεκριμένους χαρακτήρες και μάλλον για εναν ανθρωπο που ξέρεις μπορεις να τους αποκλείσεις ευκολα αν εχει "αντιθετο" χαρακτήρα, απλα να θυμάσαι οτι οι αντρες τείνουμε να κρύβουμε τις ανασφάλειές μας απο τις συντρόφους μας (ειρωνικά απο ανασφάλεια μη ξενερώσουν συνήθως).

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[DrStrangelove]

Ένα άτομο, που έχει βιώσει αρκέτες μεγάλες σχέσεις (3-5 χρόνια), έχει ερωτευτεί, έχει ξε-ερωτευτεί

Απαντάς μόνη σου, έχει ζήσει πάρα πολλά πράγματα και για πολύ καιρό μάλιστα, γι'αυτό και δεν είναι σε "ανάγκη". Ο γάμος είναι είτε ψυχολογική "ανάγκη" είτε κοινωνική. Λες ότι αγαπάει. Και λοιπόν ; Τί σχέση έχει ο γάμος με την αγάπη ; Λες δεν είναι κατά του γάμου. Και λοιπόν ; Πού είναι το ύποπτο ; Δεν είναι και υπέρ του γάμου. Είναι πολύ έμπειρος και σίγουρα για να έχει και τέτοιο παρελθόν πολλών μακρόχρονων σχέσεων, έχει πολύ αυτοπεποίθηση και νοιώθει ότι δεν έχει να χάσει τίποτα, είτε "δέσει το γάιδαρό του", είτε όχι, γιατί για μένα αυτό είναι ο γάμος συνήθως είτε "δέσιμο γαιδάρου" είτε κοινωνικό συμβόλαιο που μας το επιβάλλουν οι άλλοι.
Ποιός ορίζει άλωστε τί είναι "πραγματική" δέσμευση ; Για μένα η μόνη πραγματική δέσμευση είναι οι αλυσίδες στα πόδια, κι απ'αυτές ακόμα μπορείς να δραπετεύσεις άμα βράζει το αίμα σου. Ο γάμος πραγματική δέσμευση; Ας γελάσω. Τότε γιατί χωρίζουν όλοι αφού είναι πραγματικά δεσμευμένοι ; Με την κοινωνία είναι δεσμευμένοι, όχι με το ταίρι τους.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Rempeskes]

οι αντρες τείνουμε να κρύβουμε τις ανασφάλειές μας απο τις συντρόφους μας

Σουήτ, μα μάλλον κρύβουμε τις συντρόφους μας απο τις ανασφάλειές μας.

πς. που σαι συ βρε ψυχή;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.