Εν αρχή:

Ας μην ξεχνάμε ότι η σκέψη μπορεί να είναι υψηλή χωρίς να έχει κομψότητα, αλλά αν δεν έχει κομψότητα, χάνει την ισχύ της πάνω στους άλλους.
Η δύναμη χωρίς την επιδεξιότητα είναι μια απλή μάζα.
Όσο για τη σπανιότητα του λόγου,
Το αληθινό τερτίπι και στολίδι είναι η δύναμη της γλώσσας μας
πέρα από την προσωπική μας αλήθεια που τολμάμε να καταθέσουμε έστω κι αν αυτή είναι μυθοπλασία.
Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί από την Ελλάδα άρχισε ΟΡΑΤΑ να χάνεται η ευθυκρισία κι η ωμή ειλικρίνια, παραδοσιακό προϊόν μέχρι πριν τη χριστιανική περίοδο.
Ίσως λοιπόν καμιά φορά, η χωρίς βαρβιτουρικά πρόσμιξη της αρμονίας του λόγου με αλληγορίες είναι αυτό που δεν είναι και δεν είναι αυτό που είναι.
Υποννοώ τους τρόπους της προσωπικής κάθαρσης.
Υ.Γ. Μιλάω (γράφω anywayz) ως ποιητική μετριότητα, ασημαντότητα θα έλεγα και όπως γράφει και ο Μίλαν Ρούζιτσκα:
Άμα δεν έχεις αξία
δεν κινδυνεύεις τουλάχιστον
να υποτιμηθείς.