Είμαστε των άκρων ως κοινωνία.
Ξεκινάνε τα κοριτσάκια να καυλαντίζουν με άντρες και τις βλέπεις να είναι με έναν και ταυτόχρονα να δοκιμάζουν τα δοντάκια τους και με άλλους μπροστά του "δεν ειναι αυτο που νομίζεις, δεν τον χωνεύω, μαλάκας είναι, απλά του μιλάω" (σημείωση: είναι ακριβώς αυτό που νομίζεις)
Και μετα απο καμια 10αρια χρονια μόλις βρεθεί ένας αλήτης και της πατήσει ένα κέρατο βερνικωμένο, τσακ εκει βγάζει υπερσυντηρητικίλα ξαφνικά "γιατί κοιταξες άλλη στο ίνσταγκραμ;". Εκεί κόβονται οι μαγκιές, γιατι εκεί την ακούνε, εκεί την καταλαβαίνουν ξαφνικά και τουμπάρει η μπιφτέκα για να καλύψει την ανασφάλεια.
Η αλήθεια ειναι κάπου στη μέση.
Εξαρτάται τι λες και πως το λες. Αμα λες η άλλη ειναι μ... και θέλω να παω μαζι της, ή να θυμίζεις συνεχώς στο συντροφό σου οτι ο τύπος σου ειναι ο Αργυρός πχ, ενω εισαι σε σχέση, ειναι πολύ διαφορετικο απο το να πεις "ωραια γυναικα" και να το αφησεις εκει.
Δε θα παθουμε τιποτα, ουτε εμείς, ούτε ο εγωισμός μας, ούτε η σχέση μας, αν θαυμάσουμε στιγμιαία έναν άλλο άνθρωπο, με ένα όριο πάντα που να μη θίγει τον άλλον δίπλα μας. Κι εγω βλέπω μια ωραία γατα στο δρόμο, δε σημαινει οτι θέλω να πεταξω τον Αρμιν στο δρόμο και να πάρω την καινουρια γάτα.