Εαν το πάρουμε απο τη μεριά της ανδρόσφαιρας, όπου το επιχείρημα (ορθό!) είναι πως τόσα χρόνια οι άντρες σκοτώνονται, τότε καλώς εισάγουν και τις γυναίκες στο στράτευμα.
Είτε γιατί σε πολλές ταιριάζει και αρέσει και θέλουν να προσφέρουν, είτε γιατί έτσι είναι το σωστό, να μην την τρώνε μόνο οι άντρες είτε την θητεία είτε την μάχη.
Εντούτοις, κάτι τέτοιο είναι τελείως αφύσικο, και υπογείως είναι άλλης μιας μορφής θολώματος των ορίων και των διαφορών που κάνουν τα δυο φύλα διαφορετικά.
Ενα θόλωμα που δολίως είναι εθελοντικό, για να μην θίξει τις δικαιωματίστριες, καθώς ως γνωστόν θέλουν και την πίτα ολόκληρη (ισότητα σε όλα) και το σκύλο χορτάτο (αλλά όχι τα πολύ χαμηλόβαθμα ή σκληρά σε κόπο), οπότε η κυβέρνηση για να μη το κάνει υποχρεωτικό και τα τσουγκρίσει με το φεμινιστικό "κίνημα", το έβαλε ως εθελοντικό. Θα πάνε οι πρόθυμες, όσες αγαπούν το στρατό και τα σώματα ασφαλείας, οι πατριώτισσες ή όποιες άλλες θέλουν να είναι μάχιμες κλπ. ενω η μέση πορφυρομαλλούσα απο τα ΒΠ θα συνεχίσει να πίνει τον λάττε στο Κολωνάκι μετά τη "δουλειά" στο βυσματικό θεσάκι στο καπιταλάτο.
Η γυναίκα οφείλει να μην κινδυνεύει, καθώς αν και η ζωή ενός άντρα είναι ισάξια με τη ζωή μιας γυναίκας βιολογικά πολλές είναι πιο αδύναμες από τους άντρες και οφείλουν να επιτελούν άλλους εξίσου αξιοπρεπείς και πολύτιμους ρόλους στην κοινωνία, όπως αυτός της μητέρας ή και της νοικοκυράς. Εαν αποστερήσουμε αυτούς τους σημαντικούς ρόλους και τις κάνουμε στρατιωτίνες με κίνδυνο απώλειας ζωής (με οτι αυτο συνεπάγεται και για το δημογραφικό μελλοντικά), θα γίνει ότι έγινε και με την χειραφέτηση στα επαγγελματικά, όπου όλες έγιναν εργαζόμενες για το σκλαβοπάζαρο του καπιταλισμού και αποδεκατίστηκε η οικογένεια, συν οτι αυξήθηκε και η ανδρική ανεργία και οι κακοπληρωμένες ανδρικές εργασίες, προκειμένου να ικανοποιηθεί ο Θεος των quotas και της ισότητας στις προσλήψεις.
