Η αλήθεια είναι πως αυτό ισχύει αντικειμενικά και θα μπορούσε κάποιος να το προβάλλει σαν φιλοσοφικό αντεπιχείρημα στην αυτοκτονία. Χωρίς να γίνονται καν αναφορές σε θρησκείες κτλπ. που στην τελική αν ο άλλος δεν πιστεύει σε κάποιον Θεό δεν θα έδινε και βάση ούτως ή άλλως.
Επί του πρακτέου πάντως, για τους νεκρούς δεν ξέρουμε εαν εξακολουθούν να υποφέρουν, αλλά ακόμα και αν με κάποιον μαγικό τρόπο ξέραμε με απόλυτη σιγουριά, δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε και τίποτα. Η ανησυχία μας αφορά τους ζωντανούς, και ιδανικά στην αποτροπή όταν αυτή είναι ακόμα εύκολη.
Οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας πιστεύω πως έχουν κάνει τεράστια πρόοδο και αγώνα στο να αντιμετωπίζουν περιπτώσεις που έχουν φτάσει κοντά στον πάτο του πηγαδιού. Πρέπει όμως σιγά σιγά σαν κοινωνία να αγκαλιάσουμε την ενημέρωση και την πρόληψη απο νωρίς, όχι μόνο όταν δεν πάει άλλο. Πρέπει να μάθουμε πως μπορούμε να θωρακιζόμαστε ψυχικά. Η αλήθεια είναι πως ένας υγιής και νέος άνθρωπος δεν νομίζω να βρίσκει και πολύ νόημα να ενημερωθεί για τέτοια θέματα καθώς τέτοιες σκέψεις είναι αστρονομικά μακριά απο την σκέψη του(πλέον δυστυχώς όχι τόσο η αλήθεια είναι). Αλλά εν δυνάμει όλοι μπορούν να φτάσουν σε αυτό το σημείο με τα χρόνια και ανάλογα τις συνθήκες. Οπότε καλό θα ήταν η μάχη προς την ανάκαμψη να ξεκινάει με γερές βάσεις. Έστω να μάθει το άτομο πότε έχει έρθει η στιγμή να αναζητήσει βοήθεια ώστε να παρέμβει έγκαιρα και να γλιτώσει ακόμα και στο σχετικά μακρινό μέλλον τα χειρότερα.
Αυτό που λες για την πρόληψη και την ευθύνη προς τους ζωντανούς είναι πολύ ουσιαστικό και στην πραγματικότητα εκεί συναντιούνται η φιλοσοφία, η θεολογία και η ψυχολογία στου σωστά καταρτισμένους ειδικούς ψυχικής υγείας που δουλεύουν απώλεια -πένθος ,υπαρξιακά ..
Αν το δούμε μέσα από τον Σενέκα , η αξία δεν βρίσκεται στο να ξεφύγουμε από τον πόνο, αλλά στο να μπορούμε να σταθούμε απέναντί του με επίγνωση και εσωτερική δύναμη. Όχι να τον αρνηθούμε αλλά να μην μας ορίζει. Αυτό από μόνο του είναι μια μορφή ψυχικής θωράκισης.
Για εμένα σταθμός μαζι με την θεολογία και ειδικά μέσα από τη ματιά του Φιλόθεο Φάρος που έρχεται να προσθέσει κάτι πολύ ανθρώπινο και πιο κοντά σε ολους μας .... ότι ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος να αντέχει μόνος του. Ο πόνος χρειάζεται σχέση παρουσία, αγάπη. Ο πονος δεν ειναι πρόβλημα ειναι μια εμπειρία που πλαισιώνεται μέσα από το μοίρασμα.
Αρκετοί ομως επαγγελματίες ψυχικής υγείας επηρεασμένοι από ψυχιατρους όπως ο Gabor Maté δεν βλέπουν τον άνθρωπο ως "αδύναμο" όταν φτάνει σε οριακό σημείο, αλλά ως κάποιον που για καιρό δεν ακούστηκε ή δεν είχε τα εργαλεία να επεξεργαστεί αυτό που ζει.
Αυτό μου βγάζει η τωρινή περίπτωση που συζητάμε .Το σωμα ειναι γεμάτο από ψυχικό τραυμα που δεν πλαισιώθηκε συνθετικά-ολιστικά ..
Στην πράξη ο συνδυασμό είναι και ο μονος που σε οδηγεί την επίγνωση .
Η ψυχολογία χωρίς τα υπόλοιπα, είναι σαν να σου δίνει εργαλεία χωρίς νοημα ,όπως και ο ποιμένας .
Εκει ακριβός φαίνεται η δυσκολία κάποιον που ακόμα και σε θεραπευτικά πλαίσια να είναι δυσκολεύονται να βρουν ψυχική γαληνη !
Και ίσως εκεί βρίσκεται και η ουσία της πρόληψης που ανέφερες....Όχι απλώς στην ενημέρωση…
Δυστυχώς η ενημέρωση όταν είναι αμάσητη τροφή, κάποια στιγμή θα την "ξεράσεις" σε ανθρώπους που κινούνται σε μια διαφορετική κοσμοθεωρία.Δεν την αντέχει το στομάχι ,της πέφτει "βαριά "
Νομίζω πως σήμερα δεν χρειάζεται κάποιος να πιάσει πάτο για να αποφασίσει να δουλέψει με τον εαυτό του σε αυτό το κομμάτι. Αρκεί να θέλει να μάθει...Ισως εκεί είναι μια μεγάλη αλλαγή της εποχής μας.
Το να φροντίζεις τον εαυτο σου δεν ξεκινά πια μόνο από μια κρίση ...